CİHANNUMA

BAŞLIKSIZ

2009-11-14T20:27:00.004+02:00

Belki biraz şifreli ve garip bir yazı olabilir ama yazmak istedim. Uzun zaman oldu klavyeye dokunmayalı ama bu gün diz üstü bilgisayarımın kapağındaki mafsalı kırılınca artık hep açık vaziyette durması gereken bir hale geldi, işaret mi neydi :)

Neyse, benim derdim merkürle, bize bir yerleştiki çekilmek bilmiyor. Yapıştı sanki, git yeter, hadi diyorum , anlamıyor. Bende kapanmış kirpi veya deve kuşu pozisyonunda yaşamaya çalışıyorum.

Sözcüklerimi de kaybettim sanki, kifayetsiz gelmeye başladılar.

Zaman deli bir hızla akarken, yaşam ağırlaştı.

Geçecek biliyorum, ama

Merkür lütfen git, hatta mümkünse evreni terk et !

Eşsiz Tablolarım

2009-03-09T13:47:00.002+02:00

Moonısh'imin gönderdiği hayallerimdeki evlere açılan kapılar ve pencereler artık duvarlarımda bana sevgiyle bakıyorlar. Minicik salonum da çok hoş bir köşe oluşturdular ama bu kartlara hayat veren, onları kusursuz bir zevkle çerçeveleyip harika bir kompozisyon yaratan can dostuma da binlerce teşekkür... Taaa Amerika'lardan kartlar geldi, Ankara'lara postalandı ve sonuç...

Benim biricik aşçım onları benim için gecenin bir vakti demeden, sırf ben mutlu olayım diye ölçüp biçip yerleştiriverdi duvara. Bunca temiz yürekli insanın oluşturduğu, emeğini, sevgisini verdiği tablolarım bana büyük mutluluk verdi...

Moonısh'im sana, Ankara'ya ve canım oğlum'a kocamaaaaan teşekkürler...

Bir Sergi, Bir Söz...

2009-02-24T19:45:00.003+02:00

Geçenlerde Dolmabahçe Sergi Salonu'a uğramıştım. bir fotoğraf sergisi ve olağan üstüydü.
Dudu Tresca, panoramik ve 360 derece fotoğrafçılığın en tanınmış öncülerinden ve Sinan Aksoy'un davetiyle gelip İstanbul'u fotoğraflıyor. Karşınızda bir masal şehri boydan boya...

Resimler çok etkileyici, teknik inanılmazdı ama dağıttıkları broşürlerde kendi kaleme aldığı samimi yazı bu bilge adamla duygusal bağ oluşturdu ve beni en çok etkileyen cümleyi olduğu gibi aktarıyorum.

'' Bir kaç yıldır, iyi tedavi edilemeyen 2 zatürrenin yol açtığı anfizem nedeniyle seyahatlerim engellenmeye başlandı. Artık nefes almam ne mümkün! Ben ki fotoğraf çekmek için hep yolculuk yapmışım; araba, at sırtı, gemi ya da yaya olarak hep dolaşmışım. Şimdi koltuğuma çivilenmiş gibiyim adeta...
Artık işime yeniden konsantre olmak ve bu gerçeğe uyum sağlamak durumundayım. Hiç kolay değil... Bu davet soluğumu kesti! Yapabilecekmiyim

Evrenin bir dengesi olduğuna, hiçbir şeyin rastlantı olmadığına ve yukarıdan bize izleyeceğimiz yolu gösteren bir varlığın bulunduğuna inanırım. Bu '' içgörü'' bana yepyeni bir içsel ve fiziksel kuvvet kazandırdı. ''

Paylaşayım dedim...

Tembelliği Bırak Yazmaya Bak !!!

2009-01-29T15:51:00.003+02:00

Abilerim, ablalarım, ben yazma konusunda bir tembel oldum ki sormayın. Gariptir ama televizyonu keşfettim, gecenin bir vakti yayınlanan inanılmaz bilgiler öğrenebildiğiniz kanallar arasında gezip duruyorum, karnım ağrıyor,kucağımda termofor, uyuklayıp yinede seyrediyorum. Sonracıma birden bire dikişe merak sardım, ilk önce giymediğim şeyleri kesip farklı kıyafetlere döndürdüm ki hiç anlamadığım bir konudur, kendime göre başarılı oldum, yaptıklarımı acayip seviyorum, dantel örüyorum, kitap okuyorum ve işte fırsat bulup yazamıyorum, hadi Sofi dedim hadi... Beni Moonısh gaza getirdi. Öyle bir posta göndermiş ki sanki ruhumu okumuş...

12 adet kart ve hepsi benim hayallerimdeki gibi, en sevdiğim resimler, taş evler, ahşap kapılar, bunlara eşlik eden toprağın cömertçe sunduğu rengarenk çiçekler ve yeşilin tüm tonları. Gören herkes hayran oldu, bir daha bir daha baktılar. Biz betona sıkışmış İstanbul'lular için ulaşılmaz bir masal dünyasıydı önümüzde serilen...Şu anda tüm kartlar Ankara'ya doğru yola çıkmış durumdalar, orda zevkine çok güvendiğim bir dostum tarafından atölyesinde tabloya dönüşecekler, bir gelsin yine paylaşırım sizlerle Munişim bana midye kabukları göndermiş oranın sahilinden, gariptir ki midye kabuklarını da çok severim, hatta aynanın üstündeki bu tasarımı da Marmara Adası'ndan topladıklarımla yapmıştım, baş köşemde durur, bazılarını minik vazolara doldurup süslerim,yani benim için pek kıymetlidir.

Veee turkuaz taş kolye, pes be muniş, bu ara yıllardır sevdiğim pembe, bordo,kırmızı tonlarını terk edip, turkuaz, mavi ve pastel yeşillere takmıştım ne diyeyim pes, altıncı hissin mi kuvvetli , yoksa sen beni oralardan görüyon mu ne :) Binlerce teşekkür...

Bu arada ilginç bir şey oldu. Birgün, sıradan bir sabah, ben mutfakta mıy mıy bulaşık yıkıyorum, cebim çaldı, salona girdim, cebe baktım bir masa telefonu numarası ve ben hiç tanımıyorum, açtım, bir bey bana ismimle merhaba, beni hatırladınız mı, size söz vermiştim kitabım çıktığında size verecektim, kitabım basıldı ve size ulaştırmak istiyorum, inanamadım,tek kelimeyle şok oldum... En az 9 yıl önce banyosunda tadilat yaptığım, bu kısacık tanışıklıkta sohbet ettiğim, yazmayı planladığı kitabından bahseden ve benimde ilgimi çektiği için okumak istediğimi söylediğim, basılınca bana ulaştıracağını söyleyen ve bu uzun yıllar araya girsede sözünü unutmayan, eski işyerime kadar gidip telefon numaramı bulan, beni arayıp, adresime kargoyla kitabı gönderen Sayın Yılmaz Gökdeniz...Binlerce müşterim oldu ama çok azı iz bırakmıştır. Yılmaz beyi soyadından unutmamıştım, ozamanda söylemiştim, ne güzel bir soyadı, masmavi...
Veee ertesi gün kitap elimdeydi, şaşkınlıkla, inanmaz gözlerle bakıyordum. Dedim insanlık için hala ümit var, hala sözünü tutan insanlar var ve benim için ağızdan çıkan her söz çok değerlidir, sözle karakterimizi yansıtırız, hayaller kurar dünyaları değiştiririz, sözle kalp kırar ve hiç bir zaman tamir edemeyiz, söz silahtır, bazen baldan tatlıdır, bazen zehirdir içimizi yakan, bazen vaattir ve onu duyan algılar, unutmaz, kalemi, klavyeyi harekete geçiren hep odur.

Kitabım, Sonsuzluk Gerçeği ve Varoluş (Yaradan ve Yaratılanlar ), basımı Kanada'da yapılmış, kağıt kalitesi, cilt, harf ve yerleşim, kapak tasarımı dört dörtlük. Kitap kozmolojik ve teolojik konuların buluşması, bilimsel bir çalışma, yılların emeği var, yeni başladım, okuyorum ve yürekten herkese tavsiye ediyorum...

Yeterince yazdım sanırım, gözlerinizi ağrıtmadan sahneden çekiliyorum ve hepinizi seviyorum...

2009

2008-12-30T17:59:00.003+02:00

Yeni bir yıla giriyoruz, narımı aldım saat tam 12'de kırcam, ehh bildiğiniz üzre ışıklarımı ve sularımıda aççam yani biz yine Sofi'nin köşkündeyiz bu yılda :)

Dileyeceklerim için en uygun bu resmi buldum. Bazen kendimizi karanlıklarda hissederiz ya, işte öyle hissettiğimizde üzerimize hep bir ışık doğsun, Allah umutsuz, çaresiz, sahipsiz, yalnız bırakmasın bizleri...Kimse hayallerimizi elimizden almasın...Yaşamımız boyunca kafamız dik, onurlu kalabilelim... 2009 bize daha kanaatkar ve daha paylaşımcı olmayı öğretecek diye düşünüyorum, hepimiz birbirimizin elinden sıkıca tutmalıyız ki tökezlemeyelim, düşmeyelim...

Hepinizi çok seviyorum, yeni yılda tüm beklentileriniz gerçekleşsin, gülen bir yüzünüz, çiçekler açmış bir yüreğiniz olsun... MUTLU YILLAR...

Nihayet...

2008-12-08T19:42:00.004+02:00

Bu kadar aradan sonra söze başlamak ne kadar zormuş, kelimeler hücum edip duruyor... bloğumu açtığım ilk günlerde böyle bir pencereyle başlangıç yapmıştım ve yeniden yaşam penceremi açtım sizlere....Abilerim ablalarım, anamlar Ramazan bayramında Yunanistan'a gittiler ya ben çok hasta oldum, nezledir, griptir dedim ama geçmek bilmedi, onlar mutlu mesut döndüler, bana kavala kurabiyemi, uzo'mu getirdiler, hatta babam halamla Selanik'ten Almanya'ya uçtu orayı da fethedip, sevgili kuzenim Süel'in dükkanından enteresan hediyelerle döndü, sonra yetmedi birde İngiltere yapalım dediler ve şimdi ordalar, hatta büyük oğlum, şu anda Paris'e inmiştir sanırım, o da Fransa'yı keşfe gitti, küçük oğlum şimdi aradı o da Akçay'da yani anlayacağınız terk edildim, terk edildim ...Hani ben garip Sofi hep gezeyim diye kendimi yırtarken tüm aileye pasaport çıkartmak, vize almak ve bagaj hazırlamakla uğraşıp durdum acaba diyorum ettiğim dualar yanlış mı anlaşıldı , ben kendim için ettiğimi sanıyordum ama ailede kim varsa seyyah oldu çıktı ):Neyse gelelim hastalığıma, ben bu arada nefes alamaz oldum, kaburgalarım sanki ciğerlerime batıyor ve tıkanıyorum, dayanılmaz olduğunda gittim Sigortaya, sabah, hemen sıraya girdimve kıza cırladım ben nefes alamıyorum, hemen acile aldılar sağ olsunlar, elektro, röntgen derken teşhis kronik bronşit, ilaçlar, milaçlar atlattım çok şükür ama ALLAH kimseyi soluksuz bırakmasın, hala burnum akar ve bir kırıklığım var tam iki aydır bu vaziyetteyim. Biliyorsunuzdur belki, bütün İstanbul'un kaldırımları, yolları bir anda sökülüp değiştirildi çekilen pislik anlatılmaz, ben diyorum ki bu kadar kurcalayınca bütün mikroplar fırladı, etrafımda aksırıp tıksırmayan adam yok.Sonracığıma, Çağan Irmağ'ı pek severim, her filmindede salya sümük ağlarım, Issız Adam'a da gittim, ikinci yarıda şelale durumundaydım, ne de ağlak bir kadınımdır. Senaryo günümüz insanını teşhis etmekte çok başarılı, karakterler güçlü, müzik seçimleri çok başarılı, görüntü, diyaloglar hepsi yerli yerindeydi, Ada karakterini çok beyendim valla ne yalan söyleyim öyle bir geline hayır diyemem ama Alper'ler çok bunu da biliyorum, filmin sonunda içim çok acıdı, acaba aşk kavuşamayıncamı aşk? Küçük oğlum Turizm okuyorya yerinde keşif için sınıfça bir ege turu yaptılar, Şirince'de çektiği bu fotoları çok beyendim yayınlayım dedim, bana ordan hocasının tavsiyesiyle bir karadut şarabı getirdiki enfesti, tavsiye ederim deneyin.

Bu arada kitap okumaya devam, Muazzez Ilmiye Çığ'a ait Sümerli Ludingirra, dünyanın sayılı Sümereloglarından olan bu yazarın kitabını okumayı çok istiyordum ve inanılmaz keyif aldım, Ludingirra 4000 yıl önce blog yazan biri, bana hep bunu düşündürttü nedense, çivi yazısıyla tabletlere yaşamını, ülkesini, kültürlerini, şiirlerini, anılarını yazıyor, amacı birgün bulunup okunması ve Sümer Uygarlığının unutulmaması, yıllarca süren araştırmalarla bu tabletler dünyanın bir çok yerinden toplanıp birleştirilmiş, okuyunca şaşırıyorsunuz insan hep aynı insan, politikalar hep aynı, sadece çağlar değişmiş, zaman akmış ama insan zaaflarıyla, duygu ve düşünceleriyle hep aynı kalmış, kötülükler kılıf değiştirmiş , ad değiştirmiş öz hep aynı öz...

Veee en beyendiğim resimlerden biride bu oldu, yol resimlerini hep sevmişimdir. Canım Gızgardaşım beni telefonla Kanada'lardan aradı, bak yazdım işte, kırdım şeytanın bacağını, Munişim Miami'ye dönmüş, onunla görüşemediğim için okadar üzgünüm ki, hala kendimi affedemiyorum...Bu arada Asortikçim bloğunu kapamış, o benim ilk göz ağrım, neden gittin, niye gittin....Sevgili Sem en sonunda yazdım...

Şimdilik bu kadar, ev bana kaldıya rahat rahat yazabildim, yoksa Allah eksikliklerini göstermesin ama iki erkek çocuk zor be kardeşim...

HEPİNİZE İYİ BAYRAMLAR

Cicilerim

2008-09-26T11:35:00.003+03:00

Yine çok ara verdim, 10 gün şehir dışındaydım, gerçi bu ara komşu kapısı yaptım Ankara'yı ama canım kadar sevdiğim bir yakınım hasta gidip geliyorum işte, uçakla zırt diye uçup, pırt diye iniveriyorum. Gidişlerimin birinde inişe yakındı korkunç bir sallantı oldu uçakta, dakikalarca süren sallantılar, göya ben yiğitliğe mok sürmem ama düşecek diye çok korktum ve anladım ki ölüm gelse hoşgeldin derim diyen ben, daha zamanı değil diye içimden çığlıklar attım, daha çok yapacağım işler vardı ve gitmek istemediğimi aniden anladım, iyi oldu yani, aklımı başıma getirdi. Ordan wok tava almıştım, benim aşçı çin yemeği yapıyorya hoşuna gider diye , el bagajımda onuda uçağa koyucam, güvenlikten geçerken durdurdular ve çantamı açmamı istediler, çünkü silah unsuru taşıyan bir şey varmış çantamda,inanamadım, benim tavanın sapı silah sayılıyormuş ve bagaja vermessem bırakmam gerektiğini söylediler, uçağı kaçırmaktansa tavayı feda ettik ama inadım inat bu seferki gelişimde bavulumu bagaja verip tavamı getirdim, ne ka zekiyim degilmi, İstanbul'da yok ya ben taa oralardan tava taşıyom, üstelik buharda sebze haşlamak için katlanır bir çelik sepet bilem aldım. Görende beni yemek yapmayı çok seven biri zanneder oysa benim için sağlıklı yapılması gereken bir görev gibidir, besleyici, sağlıklı ve dengeli öyle süsüyle püsüyle uğraşamam :)

Bu arada sokağımıza atom bombası atılmış gibi, yolları yapıyorlar, toz,pislik gırla tamda bayram üzeri , sokak sokak olalı böyle zulüm görmedi neyse bu gün bordürleri döşemeye başlıyorlar, göya kimse araba park edemiycek ama ben eminim 3 gün sonra kaldırıma çıkar park ederler çünkü otopark sorunu hat safhada, neyse artık kırmızı kırmızı bir sokağımız olacak :)

İngiltere'de yaşayan kardeşim dün geldi, garibim oruçlu, uçuşu 3,5 saat sürmüş, havaalanın dan yarım saatlık yolu 2,5 saatte geldi, iftar oldu biz öyle camlarda tünemiş bekliyoruz ama eve girdiğinde herşey unutuluverdi, evi, doğduğu, büyüdüğü evi ve her sene değişen bizler...
hepimize ayrı ayrı özenle hazırlanmış hediyeleri çıkardı, bunlar Şebnem'in eseriydi, o düşünürdü, bedenlerimizi, ayakkabı numaralarımızı, ihtiyaçlarımızı, sevdiğimiz şeyleri çok iyi bilirdi, o hiçbir zaman gelin olmadı o bizim kızımızdı ve yine bize bir sürü ciciler göndermişti herbiri yerini bulan...Beni en çok etkileyen 3 kızyeğenimin hemde üçününde doğumunda doğumhanede olduğum tam anlamıyla elime doğan bu üç dünyalar güzeli kızın artık büyümüş olduklarını anlamamdı, bana halam bunları sever diye büyük bir özenle makyaj çantası hazırlamışlar, tokalar, ojeler, kokular, rujlar, bakım ürünleri ne garip ruhumuz, kanımız, soyadımız aynıydı, senelerce birbirimizi göremesekte bağlar okadar güçlüydüki birbirimizi hissedebiliyorduk,umarım okursunuz hepinize çok teşekkür ediyorum, herbirine dokunduğumda çok mutlu oldum...

Vee ben Yunanistan'a gidemiyorum ama annemler bayramın 2. günü yolcu ve öyle inanılmaz bir sürpriz olduki Almanya'da ki kuzenim herşeyi ayarlamış Selanikten,Berlin'e uçup orada da 10 gün kalacaklar, babam adına çok sevindim, hayatı çalışmakla geçen bu adam 73 yaşında Avrupa'yı dolaşacak, hayat sürprizlerle dolu yeterki yürekten isteyin o vermesini öyle iyi biliyorki,tüm ayarlamaları sizin için yapıyor, iyi niyet,temiz niyet...

Mektubumu burda bitiriyorum, hepinize harika bir bayram dilerken, Munişcim seninle buluşmayı dört gözle bekliyorum, sevgiyle, sağlıkla kalın, kendinizi bir şeye üzmeyin değmezzz....

Başlık Bulamadım :)

2008-09-08T18:33:00.003+03:00

Vallahi bloğumu çok özledim,dostlarımı, sohbetleri,tüm paylaştıklarımı ama gel görki bu ara jet hızıyla yaşamaya başladım, aşçının okul kaydı evrak topla, hadi ehliyetle ilgili yasalar değişiyormuş 2009 da, aşçıya A2 yetmezmiş gibi birde B alalım hadi evrak koştur, bu arada babam ben doğduğum toprakları görcem demezmi haydi annemle ona pasaport çıkar, Yunanistan vizesi için uğraş, otel ara, babacım tam 56 sene sonra doğduğu, büyüdüğü evi görecek, mahallesini, yaşayan komşularını, annem köklerinin geldiği Gümilcineyi, babam İskeçe'yi, halamda bu gruba dahil, hatta İngiltere'den bayrama gelecek kardeşimde gidiyor, benle küçük erkek kardeşim arkalarından bakıp durcaz , ben çocukluğumda babanemin anlattıklarıyla yetinicem artık.. Yani çok kıskandım:)

Tabii şimdi iki erkekim başımda , ne çamaşırım , ne ütüm, ne yemek derdim bitiyor koştur Sofi:)Fakat bu ara bir sürü kitap okudum, ben de elime aldımmı bırakamam, motor gibi okuyom, Boleyn Kızı, bu ara çok satanlar listesinde, sürükleyici, dil, uslup ve konu güzeldi, arkasından Kuran'ın Şifreleri, Hassas Ruhlar Terazisi ( beğenmedim ) meşhuuur Secret ve daha dün bitirdiğim ama hiç bitirmek istemediğim İzmir Büyücüleri, Yaa ben bu kitabı çok sevdim, kadın dünyasıydı , farklı bir zaman da yaşanmış insan öyküleriyle örülü, eline aldınmı bırakamayacağın bir kitap mmm beynimde leziz bir tat bıraktı...

Sonracıma, İsmekte kurs kayıtları başlamış tabiki ben neden eksik kalayım, ordada steple,hat'a yazılmayı düşünüyorum ki yıllardır hep Hat beni çekmiştir nedense, bir boyumun ölçüsünü alıyım. Bu arada şimdi de Murathan Mungan'ın Kadından Kentlerine başlıycam, artık arkasından ne gelir bilmem, ne ka hamaratım peh peh...

Sevgili Gızgardaşım, Munişim, Nur, Tütü, Mavianne, Melek,Çingene Kelebek, yorumları inanılmaz duygulanarak okudum, iyiki varsınız ve sizi çok seviyorum.

Geç Gelen Yazı

2008-08-24T20:11:00.002+03:00

Çoooook sıcak ama neyse bu hafta sonmuş, mayıştım kaldım, öğle uykularının keyfini çıkardım ve birden bire cumadan beri hareketlendim, aşçım Antalya'dan döndü, Üniversiteyi kazandı hemde bir vakıf üniversitesinin gece bölümünü burslu olarak, ösym sonucunu ekranda gördüğümde kalbim duruyordu. Burslu okuduğu için çok çalışacak, ilk sene hazırlık ve notlarının iyi gitmesi lazım ama en güzeli okul İstanbul'da, büyüğümü şehir dışında okuttuğumdan çok zorlanmıştım. Askerimde daha önce çalıştığı firmada işe başladı ve yeni düzenler oluşturduk. Üçümüz bir aradayız yeniden ve hayatlarımız makas değiştirdi... Biliyomusunuz ben bugün kiminle buluştum, sevgili Hatice http://kiziminceyizi.blogspot.com/ İstanbul'a gelmeden önce konuşmuştuk ve tüm yoğunluğuna rağmen beni aradı ve buluştuk, Beşiktaş Beltur Cafede bir masaya oturup hiç tanımadan sevdiğin birini beklemek ve kapıdan giren bir sürü insan içinden evet o demek ve sanki yıllardır tanıyormuşçasına sohbet etmek, okadar ortak noktamız varmış ki şaştık kaldık O benim gızgardaşım , o yüzü gibi ruhuda güzel, akıllı, becerikli, hedefleri olan, hayatı bilinçli yaşayan en başta anneliği meslek edinen harika bir kadın. Munişim http://moonsun11.blogspot.com/ sana selamlarımı yolladım ve seni sevgiyle andık sende gızımıssın ve sevgili Nur'a ulaşmaya çalıştık ki bende onu tanımayı çok istiyordum.http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/ yazılarıyla yüreğime dokunan, şiirlerinde ağladığım sevgili Nur'u, belki başka sefere... Hatice iki gün sonra dönüyorsun ve ben dostluğumuzun yıllarca sürmesini diliyorum, sana yine resimler çekicem, sergiler gezip anlatıcam, artık seramikle ilgili şeylere daha çok kulak kabartıcam. Canım gızgardaşım benim...

Evlere Devam...

2008-07-26T15:44:00.002+03:00

Tavanın yüksekliği, iç bahçeye bakıyor oluşu bu salonu sevmeme yetti...
Doğayla içi içe uyumak bu olsa gerek...Hemde bu sıcak günlerde :)
Ferah ve herşeyin yerli yerinde olduğu keyifle yemek pişirilecek bir mutfak...Düzen takıntılı bana göre olmasını çok istediğim , iyi tasarlanmış bir giyim odası...

Bu giyim odasınında iç dizaynı iyi kurgulanmış...

Gecenin bir vakti interneti karıştırıp bir hayal ev daha kurdum, ben beyendim, umarım sizde beğenirsiniz.Adres- freshome.com

Serinlemek Lazım :)

2008-07-12T00:49:00.003+03:00

Sıcaktan uyku tutmayınca sanal alemde serinleyim bari deyip havuzlu yerleri bir turladım ve seçtiklerim :)Sabah soğuk portakal suyumuzu yudumlayıp cuuup bu havuza atlıyoruz, serin serin kulaçları atıp kendimize geliyoruz:)

Öğlen dışardaki havuzdayız, gözlerden ırak güneşin keyfini çıkarıyoruz...
Bu da havuzun basamaklarından detay, zeytin ağacının dalları suya uzanmış, davetkar, çağırıyor...
Veranda hemen havuzun başında, masada bir sürahi dolusu buz gibi limonata beklemekte, ardından göz kapakların ağırlaşır, dalarsın tatlı bir öğle uykusuna, hayal bu yaa...

Gün batmakta, tatlı bir esinti güneşten yanmış teninizi okşamakta, şimdi havuz başı keyfi ve akşam sohbeti...Gece çöksede, yıldızlar göz kırpsada ev içiçedir suyla, heran ona varabileceğin duygusuyla, suyun büyülü sesiyle dalarsın uykuya, hayal bu ya... Beklerim, davetlimsiniz, belki sizde hala şehirdesiniz...

Öylesine...

2008-07-08T22:17:00.002+03:00

Bu resmi kuzenim çekip yollamış, Söke-Doğanbey'den, sanırım şu andaki ruh halime uyuyor, garip bir sakinlik ve boşvermişlik içindeyim, öylesine akıp gidiyorum, doğaçlama yaşıyorum, tıpkı bu otlar, yaban çiçekleri gibi rüzgarda bir o yana bir bu yana savrulup duruyorum. Herşey biter, bu da geçer, hayat dediğin nedirki eline aldığın bir avuç su , o da parmaklarının arasından hızla akıyor... Ben pek dönüp geçmişe bakmam, canımı acıtıyor çünkü, orda takılıp kalmaktan korkuyorum belki, en güzeli sürprizlerle, umutlarla dolu geleceğe bakmak ama bu anı atlamadan, bu satırları bana yazdıran evdeki sessizlik mi, radyoda çalan müzik mi bilmiyorum, yoksa suçlu bu temmuz sıcağımı, ya da yaşlanıyor olmakmı...

Karşı Yaka'dan Baktık İstanbul'a...

2008-06-24T15:10:00.002+03:00

Bu sabah programlar annem tarafından yapılmıştı, kendi gördüğü ama babam görmediği için önce Aziz Mahmut Hüdayi Hz. Türbe ve camisini ziyaret ettik, İstanbul'daki büyük yatırlardan, ahşap camii ve ona bağlı kompleksler, tepede, yine Osmanlı kokan özel bir mekan, hafta arası ve sabah olmasına rağmen kalabalıktı, hadi ordan kahvaltıya Fethi Paşa Koru'suna, yani Üsküdar'ı, bizim karşı komşuyu keşfetmekteydik. Üsküdar'ı severim, karşılıklı kıtalarda olsakta, bizi boğaz ayırsada 5 dakkada ordasındır motorla, ayyy motordan hiç inesim gelmedi, uyumak istedim o serin esintinin içinde.... Fethi Paşa Korusu...Belediyenin işlettiği bu sosyal tesisteki mekanlar çok güzel, kafesi, lokantası son derece ekonomik, yeşillikler içinde, boğazın göz kırptığı, gizli bir bahçe, eğer yolunuz düşerse simitle çayından tadın mutlaka.
Efendim köşkteki görevli bizim resmimizi çekmek isteyince tutuşturdum eline fotoğraf makinesini ve karşınızda Sofi'nin kraliyet ailesi. Tabii bu arada ben şapkasız çıkmam abi modlarındayım, güneşin altında gezmekten geçen gün kafama güneş geçti, şimdi şapkasız dolaşmıyorum, zaten pekte severim şapkaları o yüzden hiç şikayetim yok, güneş gözlüğü takmaktanda kurtuluyorum hemde çillerim daha az çıkıyor...
Şimdi Üsküdar'dan bakıyoruz maviliklere ve serinliyoruz...
Bu çılgın şehir ne kadar efendi efendi duruyor burdan bakınca ama kanı deli deli akar, uyumaya bile vakti yoktur...

Sessiz, Sıcak Bir Pazar Günü Yazısı

2008-06-22T16:24:00.002+03:00

Yine arayı açmışım yazılarımda, aşçımın gidişi, yıllardır araçlarımızın durduğu otoparkın imara açılıp yıkılması, kardeşimin yardımıyla motoru kıta değiştirip, kardeşimin sitesine nakledişimiz sinirlerimi bayağı gerdi, çünkü oğlumdan başka kullanan yoktu ve o tarz motoru herkes kullanmıyordu ve güvenlik amacıyla bazı şeyleri sökmüştü, sağolsun sıkı bir croosçu olan, ülkemizi, Avrupa'yı motorla turlamış olan Orkun bey halletti bu sorunu, sarı boğamız şimdi emin ellerde aşçısının dönüşünü bekliyor...Ondan iyi haberler aldıkça mutlu oluyorum, Çin mutfağında çalışıyor ve nefis suşiler yapıyor, mesaisi bitincede, Osmanlı ve İtalyan mutfaklarında yardıma gidiyormuş kendini geliştirmek için, tek ortak derdimiz özlem :( Hep diyorum ya, o benim dostum, sevgilim, babam, abimdi, birbirimizi mutlu etmek en büyük çabamızdı, yavrum benim gelince seni tatile götürücem diyor, kıyamam onun parasına ama canı yürekten istediğini biliyorum, oysa onun yaşamla, kendi geleceği için yaptığı mücadele benim için en büyük ödül, adam gibi adamım benim seni çoook seviyorum....

Sonra birden bire sağlığımla ilgilenesim tuttu, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin açtığı Kadın ve Aile Sağlığı Merkezi ücretsiz sağlık hizmeti veriyordu kadınlarımıza, bizede yakın, Nesime'yle gidip bir bakalım dedik, hani benim has komşum, yürüyüş arkadaşım, gittik, aslında ALO 153'ten randevu alınması gerekiyormuş ama kalabalık değildi kemik testine ve kalp damar sağlığı testine giriverdik, ortam temiz, nezih, aletler yepyeni ve dostça davranışlar ama benim sonuçlar pek iç açıcı değildi, bu yaşıma kadar hiç tahlil yaptırmayan , doktorlardan fellik fellik kaçan ben gerçeklerle yüzyüze kaldım, kemik değerlerim risk taşıyordu ve İstan bul'da 3 merkezde bulunan çok daha gelişmiş görüntüleme merkezine sevk oldum DXA çekimlerim yapıldı sonuç ostropoz başlangıcı, boyun, kuyruksokumu ve ayaktaki kemiklerde bayağı ilerlemiş, zaten yıllardır sırtım ağrır durudu, belirtileride sırt ve bel ağrılarıymış, hergün yarım saat güneş almam ve aksatmadan en az yarım saat yürümem, kalsiyum ağırlıklı beslenmem gerekiyor toparlamam için, annemde de ileri düzeyde kemik erimesi var ve raporlu, yıllık olarak alıyor ilaçlarını, demek o satmış bana bu hastalığı derken, kan değerlerimde babama küsmeme yol açtı ehh o da sağolsun trigliserid ve kolesterol değerlerini bana satmış, yani anlayacağınız almamam gereken ne kadar gen varsa hepsini kapmışım, babam, kalpten sabıkalı, 5 damarı değişmişti, annemde ostropozdan raporlu, hadi bide sen bak dediler tadına böylece ortak dertlerimiz çoğaldı.

Rahim ağzı kanseri, göğüs kanseri, psikoloji de vardı ama ben almadım bunlar bile fazla geldi, Nesime'cim bomba gibi, çok şükür onda bişey yok ama bak koruman lazım 3- 5 sene sonra benim gibi olursun deyip gaza getirdim yine her gün 5 km. yürüycez :) çünkü herikisininde üstesinden ilaç almadan gelmek istiyorum ve bu konuyu internetten araştırıp duruyorum, sizlerde benimle bilgilerinizi, deneyimlerinizi paylaşırsanız sevinirim :) Bu arada İst. Büyükşehir Belediyesinin kadınlara yönelik bu hizmetinden ötürüde teşekkür etmek isterim...

Aaa yazasım gelmiş, annemle balkonda güneş terapisi yapıyoruz, öylece oturuyoruz güneşin altında, halimize gülüyoruz sonrada bir kahve yapıp fal bakıyoruz, geçen akşamda geç bir vakit annem kızartıp yoğurtladığı acı biberleri kodu sofraya yiyo bende dayanamadım bir parça ekmek kapıp ortak oldum ve baktım ona benden sadece 17 yaş büyük olan bu kadına ve ne gariptirki biz sadece anne kız olmadık hep komşuydukta, doğduğum evde evlendim çıktım, 1 sene sonra onlara kiracı geldik, bir kaç yıl sonra kendi evimizi aldık bir sokak üstte, sonra boşandım, yine aynı eve geldim, altlı üstlü, analı kızlı pek bir komşuyuzdur anlayacağınız, gecelikle, kahvaltıya çıkabilirsiniz, misafir geldiğinde hangimize isterse girer, pişirdiklerimizi taşır dururuz, yani çok hayırlı evladımdır bir türlü ayrılamıyorum yanlarından, hoş bir şikayetleri yok bu durumdan ama komik geliyor bana ne biliyim, dün çarşıya çıktık bunlar taşıyamıyorlar hadi yüklen Sofi, banyodasın yukardan bağırırlar, gelseneee, yapışık dinazorlara döndük anlayacağınız. Neyse Allah eksikliklerini göstermesin bu bana çok ağır gelir biliyorum, ev susar, bende ona küserim, babamın merdivenlerde ben geldim ıslığı susarsa, annemin kahve yaptım gel diye çağırması susarsa zoor, yaşarken kıymet bilmek gerekiyor ve ben bu iki muhabbet kuşumu hiç kaybetmek istemiyorum... Sevgiyle kalın, sağlıcakla kalın ve hep çocuk kalın, anamızı babamızı kaybedersek kimin cocuğu olacağız ki :)

Pazar Gezisi

2008-06-08T21:04:00.005+03:00

Efendiiim, şöyle bir pazar yürüyüşü yapalım dedik büyük oğlumla, Ortaköy, Entelpazarı derken kendimizi Yıldız Parkında bulduk, sıkı bir yürüyüş, arada bir ıslatan hava, yorulunca kendimize bir kahve ısmarladık, şöyle orta, yanında da lokumu, pek iyi geldi, ortamda bu, yeşilin her tonu ve arada göz kırpan boğaz...Sonra dedim hadi Çırağan Saray'ına çünkü orda Sıtkı Olçar'ın , nam-ı diğer Sıtkı ustanın çini sergisi var... Osmanlı Çinicilik Sanatının en büyük ustası olan Sıtkı Olçar'ın Sırlı Gemiler adlı sergisinden, kalyonlar, tekneler, mavnalar ve deniz...
17 Haziran'a kadar görülebilir...Kobalt maviler ve turkuaz'ın tonlar çarpıcı...
Saraylı Sofi tahtında padişahı beklerken...
heh padişah geldi, neyse sıkıldığımı fazla belli etmiyim, güleryüzlü olayım, zaten haremde işler karışık :))Bu tavan detayı ve avize oğlumdan...

Sonra hızımızı alamadık gel sana bir sergi daha göstericem dedim, ben haftaiçi gitmiştim, çok etkileyici buldum ama fotoğraf makinem yanımda değildi, şimdi tam teşkilatız ve karşınızda Süleyman Gündüz'ün '' Tanrı Şehri Kudüs '' adlı fotoğraf sergisi... Yeri Dolmabahçe Sarayı Sergi Salonu...

Dilek Tutan Kız isimli fotoğraf, çocuk masumiyeti, inanç tohumlarının küçük yüreğine serpilişi, umut, safiyet öylesine güzel yansımışki fotoğrafa en beğendiklerimden biriydi...
Kudüs Mescidül Aksa
Çarmıha gerilen HZ. İsa'nın annesiyle son vedası... Kapı üstü detayı ve sokak...

Batı Şeria'da bir duvar resmi ve ismi Umut, bir duygu ancak bu kadar güzel aktarılırdı duvara, hepimizin içinde bir tane mutlaka vardır o çocuktan, umarım balonları onu ulaşmak istediklerine götürür...

Misyoner rahibeler dua ederken...
Mola isimli bir fotoğraf, meyve suyu kasaları içinde bir masum bir kaçamak...
El-Aksa camii...

Sergiyi izlediğinizde üç büyük dinin aynı yerde kesiştiğini ama açılan her elin bir Allah'a yakardığını görüyorsunuz ve savaşlar neden diye sormadan edemiyorsunuz...

Yine Bana Gurbet Düştü :(

2008-06-05T14:03:00.002+03:00

Benim motorcu, küçük aşçım, 18 yaşında gurbete gitti, herşey o kadar hızlı geliştiki ben sadece Antalya- Belek yolunu motorla gidicem demesine takılı kalıp iki gün zırıl zırıl ağlayıp bu sabah 7. 30 uçağıyla hayırlısıyla gönderdik, sesini duydum, işlemleri yapılıp lojmanına gidiyordu.

Stajını Radisson Sas Bosphorus'ta yapmıştı iki sene üst üste, ordaki şefi ondan çok memnundu ve ekip olarak şu anda Türkiye'nin tek 7 yıldızlı oteli olan Rixos Otel Premıum, Belek'te olduklarını öğrenen oğlum, geliyim mi dedi onlarda gel bekliyoruz deyince paldır küldür bütün sağlık evrakları, diğer işlemleri halledip uçuverdi. Üniversite tercihlerini burda ben yapıcam, o kayıtlara kadar orda kalıcak, yüksek okulunu okuması için para biriktirmesi, kendini geliştirmesi, cv'sine yeni referanslar eklemesi gerekiyordu ama anne yüreği işte aklım, yüreğim hep onla, durmadan dua ediyorum iyi insanlarla karşılaşsın, Allah kazadan beladan korusun diye, yüreciğim onunla şimdi, ağır bir iş kolu, daha önce parmağının ucundan bir parça götürmüştü, sebzeleri jülyen doğrarken :)

İşte, sizinle dertleşeyim dedim, bu arada bana da Belek yolları gözükür bakarsınız, şimdiden özledim, çünkü o benim en iyi arkadaşım...

Geldiiiim....

2008-06-01T12:33:00.004+03:00

Foça'da mutlu oldum, sakinlik, huzur, doğa, ailemle olmak, geniş zamanlarda yaşamak öylesine güzeldi ki...Kamil Koç'un 12 otobüsüne bindim ama gece 2'de hareket edebildi, asker geçiriyorlardı ve terminal düğün yeri gibiydi, en az 10 askerimizide alıp yola çıktık, Eskihisar- Topçular feribotuna bindiğimizde ordada sigara içemiyeceğimizi söylediler ama ben şansımı deneyeyim dedim takıldım askerlerimin peşine, en uçta denize doğru tellendirirken başladık sohbete, Gaziemire'mi dedim ben kıdemli bir asker anası olarak, evetti cevap, bende oğlumun acemiliğini orda yaptığını, rahat edeceklerini ve dualarımı ekledim, biri cep telefonumu rica etti, kendi sim kartımla kullanıcam verirmisiniz dedi, kıyarmıyım al ara dedim, usul usul konuştu, sanırım sevdiceğinle, buruktular, nereye gittiklerini bilememenin, yuvadan ayrılmanın şaşkınlığı yüzlerinden okunuyordu. Sabah İzmir'e indiğimde vedalaştık ve ben doğru Foça otobüsüne...Halamın evi, verandada babamla ikisi, bana kursta yaptığı ahşap boyamaları ve kırk yamaları gösteriyordu ve hepsi birbirinden güzeldi...Tepsiler, kutular ya ne keyifli bir uğraşmış...Birgün bende kursuna gittim ve bana yaptığı ekmekliği boyuyordu o sırada, sıcacık bir ortam, insanlar paylaşımcı, güleryüzlü, sohbetli, rahat, sakin ve keyifliler, İstanbul'da ne kadar gergin ve güvensiz olduğumuzu farkettim, orda yaşamak güzel olurdu diye düşünmedende edemedim.Bu tepsiyi de çok beğendim, eskimiş bir krom tepsi biraz makyajla çok sevimli oluvermişti, benim halam marifetlidir :)Bunlarda verandadaki lambanın üstüne yuvalarını yapıp, 6 yavruyu gün boyu besleyen kırlangıç ailesi, yavrular sürekli ağızları açık bekliyorlardı, anne ve baba kırlangıç adil bir şekilde sırayla besliyorlar, tuvaleti gelen poposunu dönüyor hemen pisliğini alıp atıyorlardı, bu yuvanın temiz kalması içinmi, yoksa etraftaki kedilerin kokuyu alıp yavrulara zarar vermemesi içinmi anlamadım ama bizi tanıyorlar ve kedi girdiğinde bahçeye cıyak cıyak ötüp bize haber veriyorlardı, kedileri savma işi eniştemin, hortum hazır korkuluklarda duruyor o da etrafa suyla ateş açıyor ve yıkanmayı sevmeyen kedilerde kaçıyordu, aslında evin de kedisi vardı ama o zarasız, bizden yanaydı :) Eveet, Sofi ve halası, birbirimize benzediğimizi söylerler yani 74 yaşımda böyle olucam ve küçük oğlu, o 41 yaşında bir melek, Almanya'da halamın hamileliğinde verilen yanlış bir ilaç sonucu spastik olarak doğan, Türkçe'yi ve Almanca'yı çok iyi anlayıp konuşan, kimseye bir yükü olmayan, herkesin ismini aklında tutan, kendi çatalı, bıçağı ve tabağından başkasında yemeyen, şu sıralar ısrarla pikap isteyen, televizyonda reklamlar çıktığında televizyonun sesini tamamen kapatan ve kendi iç dünyasında yaşayan bir melek ...
Eniştem ve halam, onları muhabbet kuşalarına benzetiyorum, bıcır bıcır konuşuyorlar birbirlerinle devamlı ve evin işlerini paylaşmışlar, bulaşık, sofra hazırlama, evi süpürme eniştemin işi, yemek, çamaşır,derleme toplama halamın... O gün yorgunduk, halamın komşu günüydü ve 20 kişi misafirimiz vardı, akşam bana öyle bir sarıldı ve öptü ki, ona yardım ettiğim için, oysa misafir olarak gittiğin yerde önüne hizmet beklemek bana o kadar terski ve sen hep gel emi dedi, canım benim...
Foça'nın sahilinden, şirin bir ege kasabası...

En sevdiğim yer pazar, salı günleri kuruluyor, tazecik, ucuz, rengarenk ve mis kokulu...
Erikler çok güzeldi, hele peynirler, bir tattırıyorlar ki yanında simit olsa katık edersin koca koca parçalar...
Belediye süper, otobüsleriyle gezdiriyor, geziler, konserler düzenliyor. Bu resim de YeniFoça'da bir sergi açılışında oynanan halk oyunlarından, sonrada tavuklu pilavlar ayranlar, sergiler, hoop belediyenin otobüsü seni yine getiriyor bizim EskiFoça'ya...
Bu da bahçe özlemini gidermeye çalışmak için hortumu kapıp çiçek sulayan annem...

Halamın büyük oğlu, bir günlüğüne uğrayabildi, dizüstünde ailemize ait eski resimlerden oluşturduğu albümü gösterirken ve babam. Bu kuzenimdende bahsetmeliyim, 10 dil bilen bir etnolog ve tüm dünyayı gezmiştir ve bir iş adamıdır, ticaretle uğraşır, Hindistan, Bali, Endonezya'dan aldıklarını sattığı Almanya'da mağazası vardır. Seneler önce Söke, Doğanbey'de arazi almıştı ve son yıllarda orda organik tarım yapıyor ve bunları Almanya'da pazarlıyor, ağırlık zeytinyağında, kurutulmuş domates , bitki çayları, kekik ve zeytin yaprakları ( çay olarak içildiğinde kolestrolü düşürüyormuş) web sitesi ve mağazası http://www.casaluna.biz/ Girişimci ruhuna sahip, çok şey öğrenebileceğiniz özel bir insandır...

Denize girdimmi? hayır, aklıma bile gelmedi, onların dünyasında ve o şirin evde yıllar sonra biraraya gelmek ruhuma o kadar iyi geldiki sadece biraz daha kalmak istedim, kimbilir belki başka sefere...
Vee dönüş, otobüsün penceresinden Bursa'ya doğru ama havada uçan leylek gördüm OLEEYY...

Aman da Ben Gezermişim :)

2008-05-23T09:49:00.003+03:00

Cumartesi akşamı yolcuyum, 19 sene sonra, halama, Eski Foça'ya gidiyorum, annemler 10 gündür orada beni çağırıp duruyorlardı ve ben, eline valizini alıp bir türlü seyahat edemiyen ben, çıkıyorum yola, inşallah havada bir sürü leylek görürüm:)

Halam ve eniştem yıllarca Almanya'da çalıştılar, İstanbul'a döndüklerinde de bir sene sonra iki dairelerinide satarak Foça'ya yerleştiler, herkes garipsemişti bu yaptıklarını ama zaman onların ne kadar haklı olduğunu ortaya çıkardı, ikinci gençliklerini yaşıyorlar, eniştem orada koroda Türk Sanat müziği çalışmalarına devam ediyor, konserler veriyorlar, halam çocukluktan yetişmiş çok iyi bir terzidir o da belediyenin el sanatları kursunun en iyi öğrencilerinden, doğal bir ortam ve getirisi size kaliteli bir yaşlılık oluyor, görcez bakalım. Halama benzediğimi söylerler hep şimdi gidip bakıcam yaşlandığımda neye benzeyeceğime....Bu arada erkekimler evde bensiz ne yapacaklar, evi nasıl bulucam dönüşte merakta etmiyor değilim hani:)

Yaa masamda aylardır takvim yapraklarından kestiğim güzel sözler var bir türlü yazamıyordum, şunlarıda iliştirivereyim dedim giderayak...

Kul kanaat sahibi olduğunda hürdür. Hırsa kapıldığında köle olur. Kalbinden tamahı çıkar ki, ayaklarındaki zincir çözülsün .( Ahmet Rufai )

İki şey aklın eksikliğini gösterir: Konuşulacak yerde susmak, susulacak yerde konuşmak. ( Sadi )

Dünyadaki hiçbir çıkar, verdiğiniz sözü tutmamaya veya kendinize olan saygınızı kaybetmeye değmez. ( Marcus Aurelius )

Sağlığı olanın umudu, umudu olanın herşeyi var demektir. ( Arap Atasözü )

Bir hafta yokum, inşallah güzel bir gezi olur, keyifle paylaşırım, hepinizi seviyorum...

Yaz mı Geldi ne:))

2008-05-20T15:50:00.003+03:00

Ben bu resimlere çok güldüm, paylaşayım dedim. Yer Barbaros Bulvarı, Conrad'ın karşısı ışıklar ve gecenin ilerlemiş bir saati, koltuklarından çok bıkan biri atmış onları yola, koltuklar fıstık gibi, trafikte yoğun değil, böyle çıkar gecenin keyfi diye benim oğlanla, mezuniyet tezini o gün teslim eden kankisi başlamışlar bulvar keyfi yapmaya, kırmızıda koltuğu koy,aman arabalar geliyor yeşilde çek ve yolların kralı olmuşlar, bakın yalan değil tahtları bile var altlarında...

Ehh krallarda acıkır, tahtı çekmişler yol kenarına, birerde pizza ısmarlamışlar, trafik berkemal, hava ılık ılık esmekte, İstanbul'da böyle çıkar yazın keyfi, yeterki sen eğlenmek iste, çocuk bırak yüreğini...

Dalgalandık da Durulduk :}

2008-05-15T15:44:00.002+03:00

Efendiiim, zincir tamamlanmıştır...Uzun süre yazamadım, evde yeni bir düzene geçtik, askerim yerleşti odasına, kavuştu bilgisayarına ve en önemlisi benim dizüstüne interneti bağladı ve bu onda ilk yazım, vay be bu ne rahatlıkmış ya, artık ev içinde bile msn den konuşabiliriz, kimse kimseyi rahatsız etmiyo, herkes kendi dünyasında tıkır mıkır bilgisayarıyla sarmaş dolaş...
Evim doldu erkekimlerimle, mutfak ve çamaşır makinası tamgaz, evi toplu tutma modundayım.

Bana güneyden tüm siparişlerimi getirmişler,zahter = taze dağ kekiği, nar ekşisi, habak=bir çeşit fesleğen, dolmada çok güzel olur, baharatlarım, acılı acısız biber salçam, defne sabunum, el yapımı bıçaklarım, pek mutlu oldum.

Ben çalışmıyorum evdeyim, motorcum liseden mezun oldu o da evde, askerim geldi o da evde, yıllar sonra bir aradayız, çocukluk zamanlarındaki gibi ama bu uzun sürmeyecek biliyorum, ikiside arayışta, motorcum ben motor yarışçısı olucam deyip beni ürkütüyor, motorun mesleğinin önüne geçmesinden korkuyorum. Büyüğüm ben yeniden ofis ortamına dönmem diyor, yıllarca program yazdı, çok iyi işlere imza attı, göz pınarlarının kuruduğunu,yapay gözyaşı damlalarıyla çalıştığını,sağ omzunda düşüklük, sırtında ağrılarının onu nasıl rahatsız ettiğini biliyorum, onu anlıyorum ama ne yöne gideceğini bilemiyorum, yani şimdi iş derdindeyiz, doğru seçimler arifesindeyiz ama çok mutluyum evladım sağ salim döndü evine ve tüm askerlerimizin yuvalarına hayırlısıyla dönmelerine duacıyım ve biz omu bumu desekte kaderimizi yaşıyoruz, hayat herşeyi ayarlamıştır onun için sakin sakin gelişmeleri izliyorum, hayatla birlikte akıyorum...

Mim'lendim ve İşte Kadınlarım

2008-05-04T10:46:00.002+03:00

Konu: Yakınlarım Dışında Beni Etkileyen 3 Kadın ?
Sevgili Fortuna beni mimlemiş, ilk anda kimler olabilir diye düşündüm ve isimler hafızama dolmaya başladı ve işte seçimlerim

TÜLİN AYBARS, Edebiyat öğretmenim ama sıradışı bir öğretmen, hayata geniş pencerelerden sevgiyle saygıyla bakmanızı sağlayan, hedefleri, inançları, değerleri, yaşam felsefesi oluşmuş donanımlı insanlar yetiştiren, sorgulamayı, hiç bir şeyin göründüğü gibi olmadığını, derinlemesine düşünmeyi, araştırmayı, kendini sevip, değer vermeyi , ifade etmeyi öğreten özel bir kadın. Bir sözü hala aklımdadır '' Küçük hesapların adamı olmayın ''. Onun kişiliğime kattığı değerleri saygıyla anımsarım.
YAŞAR KUTMAN, müşterilerim arasında beni gerçekten etkileyen tek kadın, onu tanıdığımda seksenine yaklaşıyordu, ilkokul öğretmenliği yapmış, kendini sonderece güzel ifade eden, sohbet etmekten asla sıkılmayacağınız bilge bir kadındı, kararlı, güçlü, güven doluydu, yaşamının iplerini elinde tutan, karşısındakinin ruhunu okumayı bilen, yol gösteren ama hayata bir çoçuk yüreğiyle, sevinçle, umutla, çoşkuyla bakan ve yaşlandığında insan böyle bir kadın olmalı dedirten, yaşı olmayan bir kadındı O.

SUAT DERVİŞ, aslında bu seneye kadar ismini duymamıştım yada dikkatimi çekmemişti, fakat garip bir şekilde tv.de, kitapçılarda, kitaplarda gözüme çarpıyordu, bazı şeyleri işaret olarak algıladığımdan bu kadın da kim dedim ve bağımız kuruldu. O bir yazar, hatta hepimizin bildiği Fosforlu Cevriye'nin yazarı, Nazım Hikmet'in ilk aşkı, çağının ötesinde yaşayan ve ülkemizin ilk feministlerinden, Osmanlı'nın son döneminde yaşamış, bir çok evlilik yapmış, çapkın olarak nitelendirilen, dolu dolu yaşamış ve bunları sizi sarıp sarmalayan uslubuyla yazıya aktarmış. Cumhuriyetin ilk dönemlerindeki en önemli kadın gazeteci, edebiyatımıza toplumsal ve gerçekçi bakış açısını getiren bir özel kadın daha, sanki yıllar öncesinden çıkıp beni farkedin diyordu...

Bu arada Banu Avar'ıda eklemek istiyorum başarılı gazeteciliği, program yapımcılığı ve anlatımı, bakış açısıyla son zamanlarda beni etkileyen kadınlardan biridir.

Ben mimimi yazdım etkili diğer kadınlar için topu Yonca'ya ve Admin'e atıyorum...

Son Şafak

2008-05-02T20:49:00.003+03:00

Bu gece son şafak, bu gece son karavanan, bu gece asker arkadaşlarınla uyuyacağın son gecen, geçmez, bitmez diyordun bitti işte, yüreğin kıpır kıpırdır, karmakarışıktır ruhun, sabah doğan güneşle yeni bir yaşama başlıyacaksın, bir burukluk, elinde yıllarca anlatacağın anılar, nizamiye kapısından şaşkın çıkacaksın, seni orda karşılamayı, sarılıp boynuna alnından öpmeyi çok isterdim, bilki gecelerdir bende uyuyamıyorum...

Elindeki tüfeğinle mangana komuta eden canım askerim ve tüm askerlerimiz tek dileğim sağ salim yuvalarınıza dönmenizdir, hepinizle gurur duyuyorum, vatan sizlere emanettir...

Kasır'lara Devam :)

2008-04-29T10:59:00.002+03:00

Pazar günü evde durmaktan sıkılınca komşuma hadi dedim, hem alışveriş ederiz hemde yürümüş oluruz, Beşiktaş çarşının sonunda nikah dairesinin altında Migros var oraya girdik, pastane bölümünde çatallar iştah açıcı duruyordu iki tane kaptım ama hani yanına çay, Migrosun tam karşısıda Ihlamur Kasrı, yıllardır gitmemiştim, seneler önce oğlumu ordaki çocuk atölyelerine götürmüştüm, resim eğitimi veriliyordu, ücretsiz, grup çalışmalı pek keyifliydi ve istikamet Kasır... İstanbul'da bir vahaydı, sonderece bakımlı, temiz ve nezih, hala çocuk atölyeleri devam ediyor, ağaçlar, çevre düzenlemesi bana yine ey Osmanlı dedirtti, o devirde şehzadelerin ilk askeri eğitimi aldıkları yermiş, ordan Harbiyeye geçerlermiş.Merdivenler ve mermer işçiliği son derece estetik....
Bu da süs havuzu, karşıki bina cafe hizmeti veriyor.
Havuzun başka açıdan görünüşü...Şehirde kaçılacak, doğayla kucaklaşılacak dediğim gibi bir vaha betonlar arasında! ( çayıda güzeldi, yanında çatalla :) )

Bir Melek Kadar Zarifsin !

2008-04-26T13:52:00.003+03:00

Çarşamba günü içime doğmuştu, bugün gelecek dedim, saat 1 postacıyı karşı apartmana girerken yakaladım, benim paketim olacaktı diyede bağırdım ve şimdi bıraktım dedi, garip telepatik bir bağ. Paketi masaya koydum ve her bir parçayı büyük bir seramoniyle açtım, öyle büyük bir mutluluk ki o gün ayaklarım yerden kesilmiş uçar gibiydim, herkese göstermek istedim, hayatımda hiç bu kadar güzel bir cüzdanım olmamıştı ve ben midye kabuklarını çok severdim ve kızım olmadığından makyajdı, bakım dı hiç anlamam ama kıtalar ötesinden bir el uzanıyor ve kızım olsa ancak böyle yapardı diyeceğin şeyleri sana gönderiyor ve sana öylesine sıcak ve içten mektup yazıyorki, utanıyorsun, için bir garip oluyor ona dünyaları vermek istiyorsun.
Herşey okadar zevkli ve ince düşünülmüştüki, mektubun kağıtları, ambalajın kaplama kağıdından üzerindeki kurdeleye kadar, o kadar özenli, uymlu ve zevkliydiki, zerafet doluydu, demekki, Yusufçuk kimin ayaklarının dibinde öleceğini çok iyi biliyordu.
Masamın üstüne taa çeyizimden kalan en sevdiğim örtüyü koydum fotoğraflamak için, onun üstüde meleklerle doluydu....

Moonsun'ım, teşekkürler yetmez verdiğin yaşam sevincine...

İçimi Dökem :)

2008-04-22T12:05:00.002+03:00

Bloğumla yeterince zaman ayırıp bir türlü ilgilenemiyorum, şimdi ev sakin, bilgisayarda bana kalmışken yazmak istedim. İnşallah yakında sadece bana ait bir dizüstüm olacak o zaman rahat rahat yazarım, oğlanlara kaptırmaya niyetim yok. Yorumlara bile cevap yazamadım ama hepiniz gönlümdesiniz, aha şu aşağıdaki tavşan gibi oldum, kulaklar dimdik ama gözler mahmur, dinlenmede :)Pazar günü Maslak Kasırlarında kahvaltıdaydık, bu tavşancıkta ortalıkta zıplayıp duruyordu ancak yorulduğunda resimledik...
Abdülhamid'in şehzadelik döneminde yaşadığı kasır ve onun el işçiliğiyle yapılmış merdivenler ki muhteşem, mekana girdiğinizde sizi karşılıyor büyük bir ihtişamla, sonra iki kola ayrılıyor ve tasarımı, dengelenmesi mekan içinde odak haline geliyor...
Merdivenden giriş kapısına bir bakış! tipik Osmanlı Mimarisi ve eski Türk evlerinde rastladığımız geniş bir sofa ve etrafına dizilmiş odalar sizi karşılıyor, tavanlar yüksek olduğundan büyük bir ferahlık hissi veriyor, bunda malzemenin ahşap ağırlıklı olmasınında etkisi büyük, şu masada oturmak, bu merdivenlerden eteklerini tuta tuta inmek çok keyifli olurdu... O zamanamı ışınlansam ne yapsam?
Hamamlarıda pek severim, o günkü şartlarda yapılmış bir küvet, kurnası, mermerin su gibi saflığı, temizliği... Her banyo yaptığımda dua ederim Allah susuz bırakmasın diye, kendini iyi hissetmenin bence ilk yolu bu, su bütün negatif elektriğide alıp götürüyor, hem bedeni, hem ruhu temizliyor sanki, yenileniyorsun, güzelleşiyorsun, şarj oluyorsun.
Veee Motorcumun çektiği, benim çok beğendiğim resim, hamamın tavanı, minik kubbeciklere oturtulmuş camlardan süzülen ışık, üzerinize minik paraşütler düşüyormuş ve bunlar size ışık oyunlarıda yapıyormuş gibi, neyse o kötü İstanbul resimlerinden sonra bunlar ilaç gibi geldi.

Ben ne yapıyorum bu arada? hala evimle sarmaş dolaş yılların özlemini gideriyorum, tv. seyretmeyi keşfettimde neden iyi programları gecenin kör vaktinde yayınlarlar anlamış değilim:)
Erkek kardeşim Tayland'a gitmişti, dün akşam bana geldi, tabi ben hemen ne getirdin moduna girdim ama o keyifsiz duruyordu, yemekte konuşurken anlattı, cep telefonunu ve kamerasını çaldırmış, çok üzgündü, galiba ençokta kaydettiği anılarının gitmesi ve güven duygusunun sarsılmasıydı onu etkileyen, mal bir şekilde yerine gelirdide o duygunun yarattığı sarsıntıyı çok iyi anlıyordum, üstelik yabancı bir ülkede oluşu kendini dahada kötü hissetmesine sebep olmuş. Tayland'ı gülümseyen insanlar ülkesi olarak algılamış, herkesin sakin, stressiz, rahat oluşu ve gidişinin onların su festivaline rastladığından bir hafta boyunca su tabancalarıyla tüm halkın bir birini ıslatmasındanda bolca nasibini almış, bol karides ve okyanus balıklarıda cabası...Motorcumun çin çubuklarıyla yemek yemeyi sevmek gibi bir alışkanlığı olduğundan ona bir set getirmeyi unutmamış ve ahşaptan yapılmış el işi bir motosiklet maketi...

Motorcumun okulu bu hafta bitiyor, artık o bir aşçı ama tabi daha iki yıllık yükseğini okuması gerekiyor o da eylül ayında belli olacak, öss tercihlerimiz bakalım nereyi tutacak önümüzdeki beş ayı değerlendirmesi lazım, bazı otellere form doldurduk, inşallah hayırlısıyla birinden ses çıkar, kendine yatırım yapıp geliştirmesi gereken bir dönemde. Askerimin 9 günü kaldı, atışlarda birincilik ve sertifika, takdir almış ama son dönemlerde sıkıntıdan ciltte problemler oluşmuştu, askeri doktorlarda çıkışta tatil ve deniz önermişler, sanırım bir on gün gibi güneye gidecek ben Mayıs ortalarında kavuşabileceğim ki artık banada beklemek yorucu gelmeye başladı, ondan sonra iş derdi, nediyim hepimizin çocuklarının şansları açık, hayalleri gerçek olsun.

Bu gün 23 Nisan, neşe dolmalı insan
Umutları çoğaltmalı
Yaşama sımsıkı sarılmalı
Ömür dediğin okadar kısaki
Güzellikleri, iyilikleri sığdırmalı

Özlemişim yazmayı ya ! te benden bu ka!
Hepinizi çok seviyorum...

Paylaşayım Dedim !

2008-04-22T11:30:00.002+03:00

.*NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE*

*Osman Bey, sabah saat 7.00'de
*Casio** masa saatinin alarmıyla gözlerini açtı. *
*Puffy** yorganını kaldırdı. *
*Hugo Boss** pijamalarını çıkarıp *
*Adidas** terliklerini giydi. *
*WC** 'ye uğradıktan sonra banyoya geçti. *
*Clear** şampuan ve **Protex** sabunuyla duşunu aldı. *
*Colgate** ile dişlerini fırçaladı. *
*Rowenta** ile saçlarını kuruttu. *
*Bill's** gömleğini ve *
*Pierre Cardin** takımını giydi. *
*Lipton** çayını içti. *
*Sony** televizyonda medya özetlerini ve **flash** haberleri izledi. *
*Citizen** kol saatine baktı. Aile fertlerine *
*'çav'** eyip *
*Hyundai** otomobiline bindi. *
*Blaupunkt** radyosunu açarak, *
*rock** müziği buldu. Ağzına bir *
*Polo** şeker attı. Şehrin göbeğindeki *
*Mega Center** 'daki ofisine varınca, *
*Fujitsu-Siemens** bilgisayarını çalıştırdı. *
*Microsoft Excel'e** girdi. *
*Ofisboy** 'dan *
*Nescafe** 'sini istedi. Saat 10.00'a doğru açlığını yatıştırmak için *
*Grissini **yedi. Öglen **Wimpy's Fast Food** kafeteryaya gitti.
Ayaküstü, **Coca Cola** ve *
*hamburgeri **mideye indirdi. *
*Camel** sigarasını yakıp *
*Star** gazetesini karıştırdı.
Akşamüzeri iş çıkışı **Image Bar'** a** **uğrayıp *
*JB'** sin yudumladı, sonra köşedeki *
*Shopping Center** 'a uğradı. Eşinin sipariş ettiği **Persil Supra** deterjan, **Ace** çamaşır suyu, *
*Palmolive** şampuan, *
*Gala** tuvalet kağıdı, *
*Sprite **gazoz ve *
*Johnson** kolonyayı alarak kasaya yanaştı. *
*Bonus** kartıyla ödemeyi yaptı. Hafta sonu eşi Münevver'le *
*Galleria** 'ya giden Osman Bey, *
*Showroom** 'ları dolaşıp *
*Kinetix** ayakkabı, *
*Lee Cooper blue jean*
* satın aldı. **Akşam evde bir gazetenin verdiği **TV Guide** 'a göz atan Osman Bey, kanallar arasında *
*zapping** yaparak, *
*First Class** ,
**Top Secret** ,
**Paparazzi** gibi programlar izledi.
Aynı anda **Outdoor** dergisini karıştırdı. *
*Saat 22.00'ye doğru TRT'de Türk dili üzerine bir panel başladı. *
*Uykusu gelen Osman Bey, televizyonu kapatıp yatak odasına geçerken, **kendini mutlu hissetti.*
* 'Ne mutlu Türk'üm diyene!'** diye gerindi ve uyudu.*
*Hâlâ da uyuyor. Ne zaman uyanacağı da belli değil. *

Bu bana gelen bir maildi, dilimizin yozlaşması beni herzaman rahatsız etmiştir, binlerce yıllık kültürümüzde sözcüklerimi tükettik, yabancı markaların bu kadarmı istilasına uğradık, hepimiz uyuyamı kaldık ne ?
Bir milleti millet yapan DİL'i ve DİN'i dir, bu kavramlar dejenerasyona uğrayıp, kirletilip, çarpıtıldığında, yeniden yeniden farklı farklı yorumlandığında o birleştirici zamk çözülmeye, erimeye başlar diye düşünüyorum...
Değerlerimize sahip çıkmak dileğiyle...

İstanbul'a Bir Bakış

2008-04-17T10:27:00.002+03:00

İstanbul'un hep güzel yerlerini çekerdim ama cumartesi Taksim'de bir binanın tepesine çıktığımda görmek istemediğim o manzarayla yine yüzleştim, elimde değil bu beton yığını beni hep ürkütmüştür, kendimi kaybolmuş, çaresiz ve yalnız hissettirir.
Korkarım baktıkça, bu kadar insan ne yer, ne içer, nerde çalışır, nasıl iletişim kurar, bu sıkışıklıkta nasıl nefes alır ama bence İstanbul'un gerçek yüzü bu!
Gece manzara daha iyi, samanyolunda göz kırpan yıldızlar gibi bir ışık okyanusuna bakıyorsun ama gün ışığı tüm çirkinlikleri gözler önüne seriyor belki acımasızca olacak ama bir deprem olsa herkesin evi mezarı olur gibi geliyor bana...
Neyse canımızı sıkmayalım, bende her akşam izlediğimiz haberlere dönmiyeyim ama bu arada, geçen sene küresel ısınma, bu sene küresel gıda krizi bunların hiç birine inanmıyorum, dünya o kadar mükemmel bir anlayışla yaratılmış ki o kendi düzeninde gidiyor biz insanların yaptıklarınıda şaşkınlıkla izliyor.

Tersten Yaşamak

2008-04-05T21:02:00.001+03:00

CAN YÜCEL'DEN TERSTEN YAŞAMAK:)Süphesiz ki yaşamı tersten yaşamak daha güzel
hatta mükemmel olurdu.

Nasıl mı ?
Cami'de uyanıyorsunuz. Bir tahta sandık içersinde, herkes
karsınızda saf durmuş, iyiliğinize dua ediyor ve tüm haklar
helal edilmiş vaziyette.

Tabuttan doğruluyorsunuz,yaslı,olgun ve ağırbaşlı olarak.
Herkes etrafınızda,büyük bir itibar,iltifatlar,çocuklar
torunlar hepsi hazır.

Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz.

Doğar doğmaz devlet size maaş bağlıyor, aylık veya üç ayda bir
maaşınızı alıyorsunuz. Ne güzel, hazır maaş, hazır ev...

Altmışlı yaslara kadar her şey garanti, huzur içinde
yaşıyorsunuz.

Sağlığınız gittikçe düzeliyor
Kaslar güçleniyor, kuvvetleniyorsunuz.

Bir gün çalışmak istiyorsunuz ve ise ilk başladığınız gün size
hoşgeldin hediyesi olarak bir plaket ve altın kol saati veriyor
patronunuz..

Ve Genel Müdürlük veya bunun gibi yüksek bir makamdan tecrübeli
bir insan olarak ise başlıyorsunuz.
Herkes karsınızda elpençe divan...

Vücudunuzda da bazı hoşa giden hareketler de başlıyor
gittikçe zayıflıyor forma giriyorsunuz
Diğer hormonal Aktiviteler artıyor, fevkalade.....

Aman ne güzel günler başlıyor...

Derken birgün patron size artik üniversiteye gitsen daha iyi
olur diyor. Bu arada Babanız ortaya çıkmış,"fazla çalıştın"
diyor "artik eve don,isi bırak,okumaya basla,harçlığın benden
olsun..."

Keyfe bakar mısınız ?

Okuduğunuz dersler gittikçe kolaylaşıyor

Ekmek elden su golden bir donem başlıyor.
Partiler, Diskotekler, Kızların sayısı artıyor.

Derken Anne ve Babanız sizi oturup getirmeye başlıyor, araba
kullanma derdi de yok artik...

Günün birinde sizi okuldan da alıyorlar, "evde otur, keyfine
bak,oyuncaklarınla oyna" diyorlar...

Mamanız ağzınıza veriliyor, zaman zaman altınızı bile
temizliyorlar, hatta bu durum alışkanlık yaratıyor ve hiç
tuvalet kullanmamaya başlıyorsunuz.

Derken Anneniz bir gün size süt verme kararını alıyor
ve başka bir keyifli dönem başlıyor.
Mama artik her yerde, her an ve en taze seklinde hazır.

Bir gün karanlık ilik ve sıcak bir ortama giriyorsunuz.

Beslenmek için ağzınızı ağmaya dahi gerek yok, bir kordondan
besleniyor sıcacık yumuşacık ! Gürültüsüz ve patırtısız bir
ortamda yaşıyorsunuz.

Küçülüyor, küçülüyor, ufacık bir hücre halini alıyorsunuz.
Veee günün birinde müthiş keyifli bir gece ile hayatiniz
bitiyor....

Bu yazıyı benim motorcu bulmuş anne yayınla dedi, kırarmıyım onu, bu şiirsel yazıdaki tema iyi fikir aslında, tersten yaşadığımızda yaşam hikayesini tashih etme şansına sahip olacağımız için oldukça keyifli olur. Başlangıç ve son bir daire aslında iç içe geçmiş, bir döngü, kiminin dairesi küçük, kimininki büyük, kimininki dikenli tellerle dolu, kimininki gül bahçesi ama bir başı ve sonu var bu kesin biz yürüyoruz o yolda, bazısı yazılmış kader, bazısı irademiz...

Oynayasım Gelmiş :)

2008-03-27T10:17:00.003+02:00

Dün akşam kına gecesindeydim, arkadaşımın oğlu evleniyor ve uzun zamandır oynamadığım kadar oynadım, özlemişim ya, otomatiğe bağlamış gibi müzik aralarında bile yerime oturamadım, yani bir kalktım, kalkış o kalkış, kocaman düğün salonu, müzik güzel, hanım hanıma şöyle bir araya gelmişiz, yıllardır çalışmaktan böyle güzel olaylara katılamayan beni artık kim tutabilir :) Yürüyüşte bile bu kadar ter atamıyan ben acaba oryantelemi başlasam diye düşündüm:)

Geleneklerimiz, kültürümüz, bindallımız, kınamız, gelinin kırmızı renkle özdeşleşmesi, evliliğin kutsanması, onaylanması ve insanların biraraya gelip bu mutlu olayı paylaşması, yüzyıllar boyunca sürsün bu güzel adetlerimiz ve Allah hep dostlarımızın iyi gününde de kötü günündede bir arada olmayı nasip etsin.

Bir Sobe ve Bir Tabu

2008-03-25T11:25:00.002+02:00

Sevgili Hatice beni sobelemiş, konu hassas ve bir çok boyutu var ama mutlaka toplumda düzeltilmesi gereken bir durum ki sağlıklı nesiller yetişsin.
Çocuk İstismarı
Bu konuda içimden gelenleri olduğu gibi yazıcam. Biliyorumki özellikle kız çocukların bir çoğu tacize uğruyor ve buda genellikle yakın çevreden, eve rahat girip çıkan ama hayvani dürtülerini aşamayıp hala en aşağı boyutta kalmış yetişkinler tarafından oluyor. Çocuk bunu genelde korkudan söyleyemiyor, söylesede aile bunu örtbas ediyor, konuşulmuyor, herkes üç maymunu oynuyor ama bu arada çocuk geleceğini etkileyecek çok ağır travmalar yaşıyor, sorunla tek başına savaşması gerekiyor kendi içinde , bu onu ya cinsellikten nefret eder hale getiriyor yada bedenini değersiz hissetmesine, herkesin dokunabileceği bir alanmış gibi algılamasına yol açıyor ve ruh sağlığı ağır darbeler almış olarak yaşamına devam ediyor. Yinede sadece kız çocuklarıyla sınırlayamayız erkek çocuklarımızda bu tip tacizlere maruz kalabiliyor ve kimlik sapmaları yaşıyorlar. bunu yapanlara en ağır cezaların uygulanmasını canı gönülden istiyorum.

Tabiki sadece cinsellik değil çocuk istismarı, ellerine taş, sopa verip, yürüyüşlere katmak, eline mendil, sakız tutuşturup sat diye sokaklara salıvermek, onu sadece doğurup sorumluluğunu yüklenmemek, korumamak, değer vermemek...

Yetişkinlere kızabiliyorum ancak, çünkü onların ihmalini çocuklar ödüyor. Libya'dayken şantiyenin kütüphanesinde ne kadar kitap varsa okumuştum, bunlardan biride çoğumuzun bıyık altından güldüğü Haydar Dümen'in Cinsel Yaşam adlı kitabıydı, çocuk istismarına örnek teşkil edecek bir çok öykü vardı, yine Türkiye'de Adli Tıp'ın kurucusu Prof. Dr. Adnan Ziyaların kitabında da onlarca örnek., bakıyorsunuz cehalet ilk sırada, anne babanın ihmali, ikinci sırada. Bütün bu okuduklarımdan, ve yaşamım boyunca ki izlenimlerimden tek bir sonuca vardım, beni tutucu olarak ya da güvensiz olarak nitelendirebilirsiniz ama maalesef düşüncem bu, bakabileceğiniz kadar çocuğa sahip olun ve onu mutlaka 7 yaşına gelinceye kadar evde siz bakın ve diliniz döndüğünce yaşamı, ilişkileri, insanları anlatın, onu tabiki cam bir fanusa koyup büyütemezsiniz ama bilinki onu yaşamı boyunca korumak ve gözetmek bir anne babanın görevidir, çirkinlikleri bilsin ki kendini sakınsın ama yaşamasın...

Çocuklar korunmaya, değer verilmeye ve en çokta sevgiye ihtiyaç duyarlar, bunları verirsek ancak kendilerini güven içinde hissederler, akıl, beden,ruh sağlıkları yerinde bireyler olarak yetişirler . Onlar geleceğimiz, sahip çıkmak hepimizin görevi, her bireyin, ailenin ve devletin.

Dünyaya tertemiz gözlerini açan bu en değerli varlığın incinmemesi dileğiyle...

Ordan Burdan

2008-03-18T10:33:00.002+02:00

Pazar günü Yıldız- Hamidiye Cami'nin önünden geçiyordum, çocukken gezmiş o zaman bile çok etkilenmiştim, şimdi bazı bölümlerini kapatmışlardı ama cami bu günkü gözümle baktığımda hala muhteşemdi.Sultan 2. Abdülhamit'in saray baş mimarı Sarkis Balyan'a 1884-1886 yılları arasında yaptırdığı çok özel bir mimarisi olan yapıtı fotoğrafladım. Yıldız Porselen Fabrikasında yapılmış çini soba, çok zarif bir işçiliği var...
Pencerelerin üstünde yükselen tek kubbe yıldızlarla bezenmiş, ışığı her yönden alıyor, renkler, bezemeler uyum içinde...
Ahşap sütunlar tepede kemerler oluşturuyor ve tek bir avize merkeze yerleştirilmiş...
Sultan Abdülhamid'in elinden çıkmış kafesler, ahşap işçiliği son derece estetik ve özenli...
Dış Cepheden bir detay, boyayın beni diyor yoksa sizden sonraki nesillere nasıl ulaşabilirim....

Sonra dönüp Beşiktaş'taki estetikten yoksun yapılan alanı görüyorsunuz hemde şimdiki yapı malzemeleriyle, sonderece özensiz, teraziye bile alınmadan yerleştirilen gri taşlar, yaptım oldu anlayışıyla , oysa mozaik veya farklı zemin kaplama taşlarıyla göbekler, bordürler, desenler oluşturulabilirdi ve güzel mekanlarda insanlarda kendini güzel hissederdi, sonra içimden ey Osmanlı dedim senin bıraktıkların olmasa kimse inanmaz buranın bir imparatorluğun başkenti olduğuna....

Perşembe, M.Ö 10.000'ni seyrettim, büyüklere masal tadında , teknolojinin sonuna kadar kullanıldığı hoş bir seyirlik, fantastik, duygusallık katılmış, olumsuz bir mesaj vermeyen, ya bunları nasıl yapmışlar dedirten cinsten...

İşte böyleyken böyle, yediğim içtiğim benim gezdiklerim sizin deyip sevdiğim bir sözle bitireyim...

Ben dostlarımı ne kalbimle, ne de aklımla severim...
Olur ya... Kalp durur... Akıl unutur...
Ben dostlarımı ruhumla severim...
O, ne durur... Ne de unutur...

HZ. Mevlana

Şafak 50

2008-03-13T09:35:00.002+02:00

Anasının kuzusu, 50'yide gördük ve 16. Mart pazar günü doğum günün, 25 yaşına gireceksin, çeyrek asır olmuş Haydarpaşa Numunede seni kollarıma vereli, sana tapmıştım, Allahım ben bundan ayrılamam askere bile birlikte gideriz demiştim ama bak gittinde geliyon bile, anne olmak ne delice bir duygu, evladının kılına zarar gelecek, o mutsuz olacak diye yüreğin pır pır ediyor, tüm hayallerini gerçekleştirmek istiyorsun, onun mutluluğu artık senin mutluluğun oluyor ve kaç yaşında olursa olsun onu sıkıca sarıp sarmalamak , öpmek , koklamak istiyorsun, biliyorum bu satırları okuyacaksın, doğum gününde ben yanında olmıycam ama bilki sevgim, dualarım hep seninle, mutlu bir geleceğe kanat çırpman ve tüm hayallerinin gerçekleşmesi dileğiyle sağlıcakla kal oğlum.

Ordan Burdan, Birde Sobe

2008-03-11T14:46:00.003+02:00

Kumrum karşımdaki istinad duvarının su tahliye boşluğuna taşındı nihayet ama çamaşır asarken bana kötü kötü bakmayı ihmal etmiyor, kiracısını evden atan gaddar evsahibi gibi görüyor beni garibim oysa benim tek derdim onun mokuydu, neyse barışırız umarım:)

Epeydir yazmıyordum, gündüz yürüyorum ya birde ev işleri ( çok hamarat ve titiz oldum ), akşamda motorcu kapıyor bilgisayarı ben salonda kös kös mecburen tv. izliyorum, kabak çekirdeklerim ve cigaramda bana eşlik ediyorlar. Bugün arkadaşımın işi vardı yürüyüşe çıkmadık, sabah bir tartılayım ya dedim bakalım ne kadar erimişim:) anaa o da ne 100 gr. bile gitmemiş kendimi okadar parçalamama rağmen, yaparsın şöyle yağlı bir kurabiye , yiyip duruyom şimdi.

Özlemişim arkadaşlarımı, bir turladım baktım Gülçin beni sobelemiş, sorularda zor, hele ikincisinde takıldım, hiç çalışmadığım yerden gelmiş...

NEFESİMİ KESECEK ANLAR, emekli olduğumu görmek ilk sırada, çocuklarımın severek yapacakları, başarılı olacakları işlerde görmek, yine çocuklarımın evlendikleri ve torunlarımı kucağıma aldığım anları görmek, Tanrım bu anlarda gözyaşlarımı tutamam herhalde. Kendim içinse heh bu ev benim olmalı dediğim bir evin aaa mucizevi bir şekilde benim olması, amma uçtum ya...Biraz daha devam ediyim, bir tur bileti gelse ve ben gemiyle dünyayı dolaşsam, üff şimdiden nefesim kesildi, kalbim durmadan ikinciye geçeyim...

HEMEN YAPABİLECEĞİM HALDE NEDEN YAPMADIĞIMI BİLMEDİĞİM NEFESİMİ KESECEK ANLAR, hemen yapabilirim, nefesimide keser ama neden yapmadığımıda biliyorum çünkü kimseyi üzmek yada kırmak istemiyorum ve aptalca bekliyorum. ( biraz girift oldu farkındayım:) )

BİRDAHA DÜNYAYA GELME ŞANSIM OLSAYDI NE YAPARDIM?Yine dünyaya Sofi olarak gelseydim, edebiyat, psikoloji, sanat tarihi gibi alanlarda kariyer yapmak isterdim, muhtemelen tek başıma kendime bir dünya kurardım ve doğru insana rastlamadan evlenmezdim , tek çocuk yapardım ( yani sonunda doğru adamı buluyorum )kendimi boşu boşuna üzdüğüm, sıktığım şeyleri yapmaz ama bana bunları yapanlara hadlerini bildirmeyi çok isterdim ve büyük olasılıkla seyyahlar gibi gezerdim ama kesinlikle canım gibi seveceğim eşimle:))
Sonrada bir kitap yazardım, Gülçin bana bir daha dünyaya gelme şansı verdi ve bakın ben nasıl dolu dolu yaşadım ve hayattan keyif aldım, daha önceki yaşamımdaki hıyarlıkları yapmadım diye ona minnetlerimi de sunardım, hayal bu ya...

Şimdi ben kimi sobelesem, kimi sınava soksam, nefesi sağlam, hayal gücü yüksek, Degree'cim, Sem yazarmısınız?

Postacım Geldiii

2008-03-05T23:12:00.006+02:00

Moonsunım, bunlar saraylı işi kıyıpta kullanamam, okadar ince ve zevkli bir seçim ki beni yine şaşırttın ve inanılmaz mutlu ettin ama bana bir çok şeyide hatırlattın ve yeniden unuttuğum o keyifleri yaşamamı sağladın, mektup yazmak ve özenle hediye seçmek, neyi sever, neden mutlu olur, zarfa ne sığdırabilirim ki benim sevgimi ulaştırsın oralara... Bugün çarşıya çıktığımda bakalım kısmetimize ne düşecek ne yakalıyacam diye bakındım bir iki ufak tefek şey aldım, yakında yola çıkar zaten Allah bozmasın bizim postalar jet gibi çalışıyor ve postayı almakta hep babama nasip oluyo, bir türlüde postacımı görmüş değilim ama kendisini pek severim...
MOONSUN, böyle bir mutluluğu, dostluğu ve sevgiyi yaşattığın için binlerce teşekkür...

Gündüzler Yetmedi :)

2008-03-05T10:19:00.002+02:00

Dün yine Nesime'mle yıldız parkında yürüyüşteydim aha birde ne görelim, Yıldız Porselen Fabrikasına yakın bir düzlükte jimnastik aletleri koymuş belediye, yani büyüklere park yapmış :) Kaçarmı tek tek aletleri denedik acayip keyifli, bel, kol, göbek, basen çalıştıran aletler ve çift kişilik tasarlanmış, çocuklar gibi hem güldük halimize, hemde hepsini denemekten geri kalmadık, eee sadece yürümek olurmu artık aletli jimnastikte yapıyoruz.
Akşam, Şükran'la İKSV'nin açılış kokteylindeydik, Taksim Emek sinemasında, ardından Amarikalı bir gurubun jazz konserini dinledik, insanları pek sarmamış olcaktıki konserin son anlarında çektiğim bu resimdede görüldüğü gibi salon yarı yarıya boşalmıştı, ses düzeni iyi değildi ama baterist çok başarılydı, eee gece yeni başlamıştı, Şükran'ın ablası bir ilaç firmasında çalışıyordu ve iş arkadaşlarıyla Taksimde minik bir bar kapatmışlardı, içlerinde amatör müzik yapanlar vardı ve sahne alacaklardı, gitmezmiyiz...
Caz üzerine bizden sıcacık, hemde içinden geldiği gibi katılabileceğin parçalar tam bir müzik ziyafetiydi, içten samimi insanlar. Arada bir kalkıp oynadık bile ( iyiki sabah aletli jimnastik çalışmışım ön hazırlık oldu ). Ama gece böyle bitermi, hadi dedik Sütlüce'ye işkembe çorbası içip, uykuluk yemeye, motorcumla, Şükranın eşi Nadir beyde geldi, ılık havada Haliç sanki boğaz gibi ışıl ışıl çorbalarımızı içerken ekrandanda Fener'in son dakikalarını izliyoruz nefesimizi tutup dualar edip, Allah'ım bu güzel geceyi zaferle sonlandır dedim, beni kırmaz Tanrım, attık golü be gece 2 sokaklar, araba ve korna sesiyle doldu.

YAA seviyorum bu şehri ben ya, uyumaz, uyutmaz, eşik öşük yolları, manyak trafiği, herçeşit insanıyla, tüm çirkinlikleri ve güzellikleri bağrında toplayışıyla bir bilgedir İstanbul...

Bahar mı Gelmiş Ne !

2008-03-02T14:25:00.002+02:00

Cuma günü yürüyüşe Yıldız Parkına gittik, Dolmabahçe yada Kuruçeşme istikametine yürümekte zevkli fakat trafiğin gürültüsü ve eksoz keyfini kaçırıyor insanın ama burası doğayla içi içe, oksijen bol ve yürümek keyifli, doğa kıpır kıpırdı.Malta Köşkünün bahçesinde bir çay içtik, Beltur'un işlettiği bu yerde fiyatlar makul ve manzara nefis. Büyükşehir Belediyesine ait serayada daldım, tenha olduğundan birşey demediler ve bende gelen baharı müjdelemek istedim çiçeklerle...

Burası çiçeklerin yetiştirildiği sera, envai çeşit var içerde, sıcak ve nemli bir ortamda yan yana pek mutlulardı...
Bunlarda buket olmayı bekleyen laleler, tezgahta yolculuğa çıkmayı bekliyorlar...
Toprak uyanmış, sarı sarı papatyalar başını kaldırıvermiş...

Çiçek böcek derken ordan çıkıp Beşiktaş Kadıköy iskelesinin yanındaki eski Kaymakamlık binasının arkası müze olmuştu birde orayı görelim dedik.İsmi Depo-Müze, Dolmabahçe Sarayında depolarda yıllardır bekleyen sarayın gündelik eşyaları hayat bulmuş burda, mutfak eşyaları, sobalar, sandıklar, koltuklar, kişisel eşyalar gün ışığına çıkıvermiş, yolunuz düşerse bir uğrayın, Dolmabahçe Sarayının aşevi olarak kullanılan bu mekanı farklı bir tad bırakıyor.

Sıcak Bir Şubat Günü

2008-02-27T15:43:00.004+02:00

Elim bloğuma bir türlü gitmiyordu, sanki sözün bittiği yerdeydim, askerime kitlendim, haber seyreden paranoyak bir hale dönüştüm ve kimsenin canını sıkmamak için yazmadım. Bugün bir arkadaşım kahvaltıya gelecekti ve hava öylesine güzel ve davetkardı ki kalk dedim, Çırağan Sarayın'da İsmail Acar'ın sergisi var ve ben görmek istiyorum. 4 Mart'a kadar sürecek Eklektik isimli bu sergi muhteşemdi, hem sergilendiği ortamla öylesine örtüşmüştüki tabloların karşısından ayrılamıyordunuz, renkler, desenler, ince ince işlenmiş detaylar o berraklık, sadelikteki o ihtişam büyüleyiciydi, hepsini kapıp eve getirmek istedim ama fotoğraf bile çektirmiyorlardı. Google amca sağolsun, bir iki resmini bulabildim ama bunlar sergidekiler değil, fırsat bulursanız görün derim. Lale ve nar temalarının işlendiği sergiden

İsmail Acar'dan Kızkulesi
Veee İsmail Acar...İsmail Acar (d. 1971 Suşehri, Sivas) 1988 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Resim bölümüne girdi. 1991 yılında buradan mezun oldu. Aynı üniversitede 1993 yılında yüksek lisans derecesini aldı. 1994 yılında New York’ta David Salle ile çalıştı. 2000 yılında Kaş limanında 350 metre uzunluğundaki duvar resmi projesini dört asistanı ile birlikte gerçekleştirdi. İsmail Acar’ın eserleri yurt içi ve yurt dışında birçok galeri, müze ve koleksiyonlarda yer almaktadır. 2001 yılından itibaren gerçekleştirdiği tüm sergilerde, sergi gelirinin bir kısmını sosyal yardım amaçlı çalışan vakıf-dernek ve kuruluşlara bağışlamaktadır. Toplam otuz beş kişisel sergi açan ve kırkın üzerinde karma sergiye katılan sanatçı çalışmalarını İstanbul’da sürdürmektedir. Ayrıca, eserleri Avrupa ülkelerinin tamamında, A.B.D., Kanada, Meksika, Arap Yarımadasının tamamında, Rusya, Moldovya, Ukrayna, tüm Türk Cumhuriyetlerinde, Çin, Tayvan, Kore ve Japonya’da müze, özel koleksiyon ve galerilerde bulunmaktadır.

Kapılar nedense beni çok etkiliyor, giriş, ilk izlenim ve bu kapıdaki görkem ve işçilik, ben bir saray kapısıyım diyor. Sergide resim çektirmediler ama diğer alanlardaki görüntüleri kaçırırmıyım:)

Çırağan Sarayı, deniz yönündeki cepheden...
Yine sarayın balkonundan, bulunduğum nokta boğaza sonderece hakim, panoramik bir görüntüye sahip...Önce Ortaköy'e doğru bir bakış
Aynı noktadan Beşiktaş yönüne bir bakış, boğaz bir kadehte sunulmuş su gibi önünüzde, engelsiz, sereserpe sunmuş kendini ve ne kadar güzel, eşsiz olduğunun farkında, kapılıp kalıyorsunuz görüntüye...
Balkona açılan girişten bir detay. Nedense sarayları, müzeleri, tarihi yapıları çok severim, sanki daha önce oralarda yaşamışım gibi bir his duyarım, çatlakça belki ama elimde değil öyle hissediyorum, idare ediverin artık:)
Bu son resim, ne kaa akıllıyem, ayna ve avize ikilisine vuruldum ve kendimide çekivermişim!

Havalar İyidir

2008-02-22T16:36:00.002+02:00

Bugün annemin bir arkadaşına gittik, İsmet teyze, aslında kızı Ülkü benim arkadaşımdır ama evlendi ve artık Alaçatı'da yaşıyor. İsmet teyze hacıdan gelmişti bir türlü gidemedik ama artık hacıdan gelenlere giderim vallahi, çok güzel bir akik yüzüğüm oldu, birde tıngıllı küpelerim, eh kadın benim gibi takı severe hacıdan ne versin :) Resimdekide evin tombul kedisi, hava güzel, camdan güneş giriyor, oda kıvrılmış koltuğa bir keyif, bir keyif, sorma gitsin, kırmızı kurdelesi, çıngırağı pek süslü bir hanım bu kedi, hemen yanınıza sokuluyor, sev beni, sev beni diye gözünün içine bakıyor ama benim felsefem'' seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli''. zira sabahtan zaten sinirlenmişim hayvanlar alemine, başım balkondaki kumrularla dertte, balkonun iç kısmındaki demirlere tünüyorlar, hadi onuda geçtik, barsaklarında ne varsa boşaltıyorlar, temizliycem diye balkonun demirlerinin boyalarını söktüm, arınmıyorda, kumruların, helası oldu balkon, üst katımdaki demirlere poşet bağlamış, rüzgarla şişip, hışır hışır edince gelmiyorlar, aa ne parlak fikir dedim bende yaptım ama yine boşluk bulup tünüyorlar gece, biraz sonra kalkıp her tarafa poşet bağlıycam, karşıdan gören deli karının balkonu diyebilir, hiç umrumda değil, mok temizlemekten iyidir.

Haftasonu karlıydı, herkes eve tıkılmış bir halde, annem dünürüne gitti, babam benimle kaldı iki gece misafir, adam osmanlı, üç öğün takım yemek ister, oğlan evde, oldumu iki erkek, haftasonu karda eve tıkılmış, paso yemek yapıyorum yeterki erkekimler mutlu olsun, yani yedik yedik semirdik, dışarı çıkamadık delirdik.

Dünde arkadaşlarım gelecekti aman pek hazırlandım, masama yeni örtü bile aldım ama en hoşu askerimle yaşıt Melek'in kızı Sena'nın bana taktığı isim ''stajyer ev hanımı'' benim için süper bir tanımlama...

Bu hafta en çok üzüldüğüm olay ise Aysel Gürel'in ölümü oldu, nedendir bilmiyorum ben o kadını çok severdim, özel bir kadın, dürüst, sıcak, insancıl, farklı, özgün ve akıllı, yaratıcı. Şişli, Dr. Şevket Bey sokakta bir mimarlık firmasında çalışıyordum, evleri o sokaktaydı, 22 sene olmuş, son derece mütevazi ve içimizden biriydi, Beşiktaş cumartesi pazarında da görürdüm, pembe kalpli gözlükleriyle , farklı bakan gözleriyle alış veriş yapardı. Ona nekadar deli Aysel'de deseler bence o aklın sınırlarında dolaşıyordu ve o çok ince bir çizgiydi, herşeyden önce korkusuzdu, kendi bildiğini okuma ama kimseyi incitmeme gibi bir özelliğide vardı, ben onu seviyordum...

Şimdi haberleri seyrettim, sınırda hareket var ve deli gibi dua ettim ALLAHIM askerlerimizi koru!
Ve yurtdışındaki yangınlar, içim parçalanıyor, dünyanın acil huzur ve barışa ihtiyacı var ve 2008 zor bir yıl olacak gibime geliyor:(

Karlı Bir Sabah

2008-02-18T12:51:00.002+02:00

Aman da aman kar yağmış!

Baston Bey ile Merdane Hanım

2008-02-15T23:52:00.005+02:00

Merdane hanım, geçmiş yarım kalmış tablosunun başına, paletine sıkmış pembeleri, morları, beyazı, sarıyı, fırçasını nazlı nazlı renklere vuruyor, çizdiği vazoya bahar çiçekleri ile dolduruyordu. Bir yandanda Baston beyi düşünüyordu, offf, nerden çıkmıştı bu tanışma işi, o sıkılırdı böyle başbaşa yemek yemelerden, iş konuşmalardan. Ne olurdu evde bir kahve içmeye gelseydi, cam kenarında berjerlerine kurulup hem sohbet ederler, hem de tüm tablolarını bir arada görmüş olurdu, ama tutturmuştu Rende, artık sergi açmalısın, Baston beyin galerisi var, seni taa akademiden tanıyor diye. O da ısrarlara dayanamayıp he deyivermişti.

Vazoya eflatunun tonlarıyla oynayarak bir sümbül yerleştirdi, şöyle geriye atıp başını, bir baktı ve çok beğendi çiçeğini, üzerine bahar ışıkları serpip odasına giyinmeye gitti, birazdan gelirdi Baston bey..
Siyah elbisesini çıkardı, uzun kollu, düz bir elbiseydi, yaka oyuntusunda zarif bir dekoltesi vardı, inci gerdanlığını ve küpelerini taktı, kırmızı, uzun ipek fularını boynuna dolayıp, bir ucunu önde , bir ucunu arkada bıraktı, hareket ettikçe zarif bir şekilde uçuşuyorlardı. Saçları zaten kısacıktı, onlar için yapılacak pek fazla birşey yoktu. Aynaya baktı, yüzü soluk geldi, allık fırçasıyla bir iki rötüş, biraz rimel ve bir parlatıcı, vaav bayağı hoş olmuştu! Ayakkabısını giyip, küçük siyah çantasını eline aldı, sonra yıllardır giymediği vizon etolü geldi aklına, onuda çıkardı, gardrobun en dip köşesinden, kendine baktı aynada, sağa döndü, sola döndü ve kendini onaylayan mutlu gözlere baktı aynaya ki, zil çaldı.

Yine bir tedirginlik kapladı içini, abarttım mı, nasıl görünüyorum, etek ceket bir takım mı giyseydim diye hızla geçti aklından kapıya doğru ilerlerken topuklu ayakkabılarıyla. Kapıyı açtığında şık takım elbisesi içinde , elinde şebboylar Baston beyin gülümseyen yüzüyle karşılaştı. İçeri girmezmiydiniz dedi kibarca, Baston bey, belki dönüşte dedi, çiçekleri mutfaktaki sürahinin içine koyup aceleyle geldi, kapıyı kilitledi, birlikte aşağıya indiler. Yol boyunca akademi yıllarından konuştular, Baston bey hala o günlerdeki gibi çok zarif olduğunu söyledi, Merdane hanımın yüzü kızardı. Merdane hanım da Baston beyin yıllara rağmen hiç değişmemiş olduğunu düşündü, 27 yıl olmuş görmeyeli, neler yaşamıştı acaba? yine doğal ve samimiydi. Baston bey, Merdane hanıma yıllardır eserlerini niye sakladığını sordu, onlar gün ışığına çıkmalı, herkes görmeli bu tabloları dedi. Aslında ona yardımcı olmak istiyordu, Rende, eşinin ölümünden sonra maddi problemleri olduğunu söylemişti, o da yardım etmek istiyordu.

Bebek'te çok şık bir balık lokantasına girdiklerinde hemen bir garson ayrılmış yerlerine kadar eşlik etti, siparişler verildi, sohbet ediyorlardı ama Merdane hanım kasılıp kalmıştı, ayakkabısı o kadar sıkıyorduki, onları fırlatıp atmaktan başka bir şey düşünemiyordu. Baston bey açmasını istediği sergiyle ilgili görüşlerini anlatıyor, tarih belirliyor, açılışla ilgili ne gibi hazırlıklar yapmalıyız, davetliler, ikram, iletişim, tabloların taşınıp yerleştirilmesi, tatlı tatlı konuşuyor, Merdane hanımın gözünün içine bakıyordu.Ama Merdane hanımın aklı sızım sızım sızlayan ayaklarındaydı, off nasırıda küt küt zonkluyordu, nerden giydim bu ayakkabıları dedi içinden, acaba ayakkabımı çıkarsam, yerler halı, şöyle rahat rahat bassam yere, beni görürlermiydi, çevresine baktı, gayet nezih bir ortam ve diğer masalarda insanlar vardı, masa örtüleride yerlere kadar uzun değil, off kesin görürler beni dedi. Baston beyi dinlemek için zorladı kendini, tabi tabi deyip geçiştirdi dinlediğini belirtmek için ve en sonunda herşeyi göze alıp ayakkabılarını sıyırıvedi ayağından.

Balık servisi yapıldı, kadehlere beyaz şarap dolduruldu, Baston bey dediki garsona, soğan getirebilirmisiniz, garson, derhal dedi, kırmızı bir bütün soğan, beyaz porselen tabakla geldi. Baston bey soğanı masanın üzerine koydu ve bir yumrukla bölüverdi, Merdane hanımın gözleri faltaşı gibi açılmıştı, Baston bey cücüğünü ona uzattığında o ayakkabılarını giymeye çalışıyordu...

Sofi'den bir öykü

NOT: Grafik tasarım oğlumun eseridir, hayat bulsunlar istedi ve çizdi...

Ne Güzel Bir Gün :)

2008-02-15T13:42:00.003+02:00

Moonsun'ım postamı almış...

Yonca'mın bugün Doğum Günüymüş...

Sevgililer Günüymüş !

2008-02-13T19:19:00.002+02:00

Sevgininde günümü olurmuş? insan sevdiğini her gün severmiş! Bende gazeteme yazıyım dedim,

SENİ SEVİYORUM

Ne sihirli sözcüktür bu , kapılır gideriz bu büyüye eğer yüreğimizde aynı şeyi söylüyorsa ve geçen her yıl tazeleniyorsa bahçen, özen gösteriyorsanız iki bahçıvan, ayrılıklar, uzaklıklar örselemiyorsa tutkunuzu, birlikteyken sımsıkı tutabiliyorsan o eli güvenle, herhali güzelse senin için yeniden söylemelisin

SENİ SEVİYORUM

Bir Kahve Sever Olarak...

2008-02-12T16:57:00.000+02:00

Kahve Dünyası, Türk kahvesi sunması nedeniyle tercih ettiğim mekanlardan biri oldu ve tiryakilik yarattı, Kabataş, Cevahir ve Etiler'dekine gittim.Her mekan aynı, tat, servis, hizmet ve fiyatlar mükemmel harmanlanmış, sıcacık mekanlar, kalite ön planda tutularak haklı bir marka olmuş.Çukulata şelalesi yokmu, baştan çıkarıcı, gidip parmaklamak istiyor insan:) ama tutuyorum kendimi...
Kahvenin yanında verdikleri, çifte kavrulmuş, içi fıstıklı ve üzeri çukulata kaplı lokuma bayılırım, her Taksim'e çıktığımda Hacı Bekir'den alırdım.Kese kağıdına koydurur, ben ortada çocuklar iki yanımda keyifle yiyerek yürürdük.Bak şimdi orayıda özledim, Canım Ciğerimin, ciğer kebaplarınıda, galiba karnım acıktı burda yazıyı keseyim.
Kahve Dünyası'nı deneyin derim, fincanların tasarımları bile öyle hoş ki...

Hane

2008-02-11T17:36:00.000+02:00

Dün gece İngiltere'den gelin aradı, doğum günümü kutladı ama sesi bir tuhaftı, abla dedi biraz evvel aradılar babanem ölmüş, daha dün annem dolaşmaya gitmişti, üç senedir felçli yatıyor, bakıcıyla kalıyordu, iki oğlu İngiltere'de, bir oğlu Amerika'da yaşıyordu.Sanırım şu an hepsi yola çıkmışlardır.Sabah annemle gittik,Ülviye hanım teyzeyi severdik, bahçeli evi yazın bir sığınaktı, sofrası açık iyi bir insandı, bir çınar daha devrildi dedim ama bana ençok koyan bir hanenin kapanmış olmasıydı, artık o evde kimse yaşamıycaktı, onunla birlikte bir kapı kapanmıştı...

50'ye 5 Kala...

2008-02-10T01:09:00.000+02:00

Bugün benim doğum günüm, yüreğimi yokluyorum, hüzün var ilk sırada, sonra şükür, kızgınlıklar , öfkeler ok gibi gerilmiş ama onları susturuyorum, kadınca bir dürtüyle tüm sorumlulukları üzerime alıyorum, acılarım artıyor sadece ama olsun yaşıyorum ve mutluyum...

Zenginim hem de çook, çocuklarımı, ailemi, dostlarımı ve sizleri çok seviyorum...

Bugünün Düşündürdükleri :)

2008-02-06T16:41:00.000+02:00

Bu kapı, önünden her geçtiğimde beni etkiliyordu, ihtişamı , boyutları, vakur duruşu ve sakinliği.Sımsıkı kapalı olan bu kapıyı hiç açık görmedim ama kafamı her çevirip baktığımda, sanki o iki kanat açılıverecek ve atına binmiş bir şehzade fırlayacak gibi duruyordu, atı beyazmıydı bilemem, hatta kapıdan çıktıktan sonra içeri dönmek için çaba harcarmı, trafiği görüp vay bre gafiller, bunlar ne olaki deyip dört nala gerisin geri kaçarmı ?kaçar, kapıyı hızla kapatırlar ve beyaz atlı şehzadeyi bu son görüşümüz olur.Ben yinede usul usul geçicem yanından ne olur ne olmaz:)
Bugün kısmetime martılar düştü, bana özgürlüğü hatırlatan bu kuşlar çığlık çığlığa dolanıp duruyorlardı, ekmek atmışlar denize kapıp giderlerken, bugünü kurtarmanın sevinci içindeydiler, yarına Allah Kerimdi...

Kartım ve Güvercinler

2008-02-05T14:19:00.000+02:00

Moonsun'cım, kartım geldi! teşekkürler, teşekkürler , heyecanla bekliyor insan, çünkü bende yarın sana posta yolluycam, şimdiden nasıl gidecek, ne zaman varır, bişey olmadan ulaşırmı endişesi içindeyim.Pofuduk zarflardan buldum ve bloğunun renginde gayet kokoş bir örtü var içinde ve benim yaptığım bir nihale, umarım beyenirsin.Karta gelince, hayallerimi öyle doğru tahlil etmişsin ki, gün olurda Tanrım bana böyle bir ev verirse o kartı çerçeveletip koyacağım, penceresi denize açılan, sırtını dağlara vermiş bahçeli bir ev...Hepimizin hayalleri gerçek olsun...
Bugün yürüyüş yaparken Dolmabahçe Cami'nin orda deniz kıyısında banklar var, sigara molası vermiştim.Boğaz sisler içindeydi, köprü bir bardak bozanın içine düşmüş gibi görünüyordu, hava bahar gibiydi.Banka oturduk , yaşlı bir adam bir paket bulguru açtı ve yere serpti, bir anda güvercinler çevremizde uçuştular , usulca yere indiler ve o günün kısmetini yemeye başladılar.Kimse kimsenin hakkını yemiyordu, herkes önüne düşeni gagasına alıyor, itişmeden, kakışmadan karınlarını doyuruyorlardı, doyan gidiyor, yerine başkası geliyordu.İçimi bir sevinç kapladı, hepimizin rızkı veriliyordu aslında ve herkes bu dünyada kendi kısmetini yiyordu.Kimi az, kimi çok, kimi vatanında, kimi çok uzaklarda ama bir güç seni hiç bırakmıyordu! Ne kadar da mutlu mutlu karınlarını doyuruyorlardı, tokluk, güven hissinide veriyordu ki ayaklarımızın dibinde korkusuzca dolaşıyorlardı...

Yakaladıklarım

2008-02-01T14:12:00.000+02:00

Dün sinemaya gittim, Gülçin'in bloğunda okumuştum Çağan Irmak imzalı Ulak filmini ve çok beğendim, müthiş bir hayal gücü, simgeler, sembollerle dolu mesajlar veriyor masalsı bir örgü içinde ve yine ağladım sonunda, gönül telime dokundu.Bizden olan bize iyi geliyor, sağol Gülçin... Bir sokakta bu evlere rastladım, minik bir yokuşta omuz omuza vermiş, makyaj yapmış, genç görünümlü eski İstanbul evleri...
Karaköy iskeleden çektim ama, deniz derya resimlemişim, öğrenceez...
Kabataş'tan, Dolmabahçe Sarayı ve köprü...
Karaköy iskeleden Topkapı Sarayı
Tophane, cephesi temizlenince eski günlerine dönmenin sevinciyle gururla duran çeşme ve Kılıç Ali Paşa camii....

Postacı Geldiii !!!..

2008-01-31T22:13:00.000+02:00

Postacı hakkında kötü emeller beslerken nihayet kapımı çalmış.Motorcum sömestr tatiline girdi ama 15 gün de olsa çalış oğlum sözlerimi iki etmiyerek sağolsun Şükran ve Nadir bey sayesinde hemen bir otelin mutfağında çalışmaya başladı.Dün akşam gececiydi, geç gelicem deyince bende Mukoş'uma gittim, saat 9 beni arıyor ben geldim ama en önemlisi sana Miami'den kocaman bir zarf var, amanın ben artık dururmuyum, fırladım geldim eve...Duygularımı nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum.Moonsun, okadar mutlu oldum ki, zarfı evirdim , çevirdim, oğlumla birlikte dikkatle açtık ve özenle , sevgiyle, samimiyetle yapılmış bu kart ve bir çift küpe çıktı. Sanal alem, sanal değildi, ete kemiğe bürünmüş avuçlarımın içinde duruyordu, taa kıtalar aşmış bana ulaşmıştı. Yüreğim ısındı, benim için yapılmıştı, renkler en sevdiklerimdi... Bakarmısınız şu güzelliğe, inceliğe...
MOONSUN; sana çok teşekkür ediyorum, beni onurlandırdın, mutlu ettin, bunun bin kat fazlasını yaşamanı diliyorum, tüm iyi dileklerimi ve sevgilerimi gönderiyorum...

Sahildeki Bank

2008-01-30T14:29:00.000+02:00

Puslu bir kış günüydü, hava her an yağmura dönüşebilirdi, rüzgar bulutları sürükleyip duruyor, insanlar hızlı hızlı yürüyorlardı...Kadın sahildeki boş banklardan birine ilişmişti, gözlerini kabaran denize dikmiş öylece bakıyordu.Aceleyle çıkmış bir hali vardı, başındaki eşarbı kaymış, beyaz düşmüş dalgalı saçları uçuşuyor, kulağındaki inci küpeside eşlik ediyordu.Mantosunun kürk yakasını kaldırdı korunmak için rüzgardan, elindeki annesinden kalma yakut taşlı yüzüğünü çevirerek kafasında bir şeyleri çözümlemeye çalışıyordu.

Evleneli 47 sene olmuştu, bir kız, bir erkek evlat büyütmüş, torunları olmuştu, eşiyle mutlu bir yaşam sürmüştü.Eşi de gezmeyi, eğlenmeyi sever, eviyle, eşiyle iligili bir insandı, hoş fazla konuşmayan, sakin bir yaradılışı vardı ama yinede severdi eşini.Oysa artık onu görmeye tahammül edemiyordu.Herşey on yıl önce kendini emekliye ayırmasıyla başladı, dükkanı kapattı ve eve gelip oturdu.Günlerce evden dışarı çıkmazdı ve bu durumdan ne sıkılır, nede mutsuz olurdu.Salonda aynı koltukta oturur sigarasını içer, gazetelerini okur ve bütün gün televizyon seyrederdi.Artık katlanılmaz olmuştu, eşi dostu, komşuları ayaklarını kesmişlerdi, çünkü adam salonda bir köşe yastığı gibi ruhsuz bir şekilde oturmaktaydı.Kadın bu duruma artık bir anlam veremiyordu, hiç bir sağlık sorunu yoktu ama evin dışında bir yaşamıda yoktu ''insan bir alış verişe gider, yürüyüş yapar, arkadaşlarını görmek ister ama yok'' dedi içinden.Yaşıtlarını düşündü, yazın tatile giderler, kışın kaplıcalara giderler, eşleri evin işlerine yardım eder, dahada olmazsa kol kola gezerlerdi ama kimse onun gibi oturup durmuyordu.İçini yine bir sıkıntı aldı, kızıma gitsem dedi, torunlar , damat, gözünde büyüdü, oğlana gitsem dedi, gelininin mesafeli duruşu geldi aklına.

Kafasını kaldırıp denize baktı, bu saatten sonra bu adamı boşayacak değilim ya dedi kendi kendine.Yenik,yıkık,sıkkın denize baktı, o da griler içindeydi yüreği gibi.Çanakkale'deki çocukluğu geldi aklına, ne severdi yüzmeyi, gezmeyi, oysa şimdi can sıkıntısıyla bakıyordu denize...Beyaz köpükler çağrıyordu sanki onu, gel diyordu deniz, kulaklarını tıkadı bu sessiz çağrıya, evde ekmek yok, acıkmıştır dedi, yavaşça kalktı banktan, bir kez daha baktı denize, sanki teşekkür ediyordu derdini dinlediği için ve ağır adımlarla kendini rüzgara bırakarak yürüdü...

Sofi'den bir öykü...

Yürüyüş Manzaraları

2008-01-25T14:35:00.000+02:00

Bu noktadan baktığımda hep huzur verir İstanbul...
Soldaki bank yürüyüşü tamamlayıp soluklandığım yer ve güzelim Arnavutköy...
Sabah manzaraları...
Bulutlar ve deniz öylesine güzel ve masmaviydiki...

Gezenti Sofi

2008-01-23T22:34:00.000+02:00

Pazartesinden beri sabahları komşumla yürüyorum, yalnız yürümek istemiyordum teklif edincede hay yaşayasın dedim, körün istediği tek göz, Allah verdi iki göz hesabı başladık sabah 8'de, Beşiktaş'tan Arnavutköy'e yürümeye, gidiş dönüş 2 saat sürüyor, deniz havasıda alıyoruz harika! İlk gün sol bacağım isyan etsede alıştı, yıllardır masa başında oturduğumdan bunu yapmayı çok istiyordum, sürdürmeye çalışıcam, azimliyim. Salı günü Ataşehir'de Melek'teydik, aşure yapmış bizi çağırmıştı, gitmezmiyiz:) Annemin bir lafı vardır ''kadınlara ay'da düğün var demişler oraya bile gitmişler'' MMM aşureler nefisti, börekte, salatada, yürüyorum ya, yiyebilirim ( mantığa bak )
Ataşehir'den döndüm, oğlum hadi anne Bayrampaşa İkea'ya gidiyoruz dedi, manevi babası Nadir bey ve sevgili eşi Şükran'la gitmezmiyim, hemde çoktandır motora binmemişim, özlemişim, tam teçhizatlı vaziyette uçtuk.Şükran salonu sıfırdan yapmış çoğu malzeme İkea'dan ve harika olmuş, yine bir kaç parça aksesuar aldılar, meşhur köftelerinden yedik ve her tarafı sıkı bir incelemeye tabi tutarak gezdik.Mutfak eşyaları kısmında resimde çelik kasemin üzerindeki o aparatı gördük, anlamadık önce ama ilginç geldi, bu yarım ay şeklinde her tür tencereye ve kapa uyabilen bir süzgeçti, son derece fonksiyonel bir tasarım, kevgirdi, süzgeçti gerek yok, makarnayı, haşladığın sebzeleri , yerleştir kabın üstüne süz. ( ne reklam yaptım ama ) 7.95 YTL.
Birde sürahi aldım, bunları motorda sırt çantasında taşıyarak getirdim, hasır koltuklar vardı ve çok ucuz (40 TL. ) bayıldım!
Bugünde Üsküdar'da yürüyelim dedik, iskelenin yanında gemi de kitap satışı yapılıyordu, kitap aldım.Evvel Zaman İçinde adlı siteden isimlerini bildiğim ve keşke okusam dediğim kitaplar önüme çıktı, Filibeli Ahmet Efendi- Amak-ı Hayal ve Şeyh Şadi Şirazi- Gülistan.Gelmişken keşfetmek lazım, Aziz Mahmut Hüdai Camisi, Gülnuş Valide Cedid Camii, Üsküdar'ın çarşısı, hadi birde çay içelim, vakıflardan kırma zeytin alalım derken bu soğukta akşamı ettik.İnanılmaz keyif aldım, motorla karşıya gidip gelmek bile yeterli, İstanbul sana griler bile yakışıyor, denizin orta yerinden baktığında nasılda sakinsin ama damarların ne deli akar, hatta kalbin bunu nasıl kaldırır bilemem, için tık nefes olmuştur da yine de zamana direnir güzelliğin...
Kendimi her aynaya baktığımda beslemelere benzettiğim saçlarımıda sabah sabah kestirdim kendi berberime, kısacık ve bir mutlu oldum ki, artık aynalar bana aha bu sensin diyor, kendimi buldum ya...
Yine çok bıdı bıdı yaptım, Degree 5 yıl sonrasına mektup yazıcam, düşünüyorum, düşünüyorum...

Şafak 100

2008-01-23T16:28:00.000+02:00

Canım Askerim'in şafağı bugün 100 oldu, çetin bir kıştan sonra baharla birlikte dönecek evimize, onu çok özledim, ilk gözağrım, hayat yoldaşım, oğlum, arkadaşım, bazen abim...

Mim

2008-01-21T14:16:00.000+02:00

Kadın sabah işlerine dalmıştı canı sıkkın, adam yine eve para bırakmamış, evdeki nevaleyle ne pişirsemde çocukları doyursam kaygısıyla, deterjanında bittiğini gördü, iyice öfkelenmişti ki kapı çalındı.Gelen elektrik idaresinden bir beydi, kadının suratına mahçup bir tavırla bakıyordu,'' elektriğinizi kesmem lazım dedi, çamaşır makinanız yada fırınınız çalışıyorsa daha sonrada gelebilirim'' .Ne fırına atacak yemek nede çamaşır yıkayacak deterjan vardı.Kadın hemen kes dedi, hemen.Belki adamın aklı başına gelirdi, akşam karanlıkta kalınca.

Varlık içinde yokluk çektiriyordu, sonra birden adamın yeğenin yarın memleketten geleceğini ve üniversite kursu için yanlarında kalacağını hatırlayınca iyice dellendi.Bir bulgur pilavı attı ocağa, çocukları okula gönderdi, evi süpüreyim dedi ama elektriğin olmadığını hatırladı.Bütün gün döndü durdu evin içinde öfkeyle.Artık yapmak zorundaydı, bir türlü yapamadığını, sandığını açtı, bir bohçanın içine sarmaladığı baba yadigarı silahı çıkardı, kontrol etti, kurşunları yerleştirdi, evin içi karanlıktı, bir mum yaktı hole, yüzü bu ışıkta iyice kaymış gözüküyordu.Adamın geliş saatinde kapının yanında durdu, iyi bir karşılama olacaktı, kapıda anahtar döndü, adam gözlerini karanlığa alıştırmak için gözlerini kırpıştırırken, kadın tetiği çekti, ne kadar kolay olmuştu, fırlayan mermiyle içi boşalmış ve sakinleşmişti...

Sevgili Sem, ben mimimi tamamladım, şimdi golü kime atsam? TÜTÜ ,MELEK , YONCA yazarmısınız?

Soru: Yapmak zorunda olduğumuz halde bir türlü yapamadığımız kolay işler?

Not: Ne yazık ki ben yapmak zorunda olduğum kolay yada zor, o işi mutlaka yaparım yoksa kafam orda takılı kalır.

Dip not: Karanlıktı adamı nerden vurduğumu bilmiyorum umarım ölmez:))

Geç Gelen

2008-01-17T22:27:00.000+02:00

Sabah güneşi ılık ılık evin içine giriyordu taze bir nefes gibi, yaşam bir gün daha hediye ediyordu.Kadın mutfak kapısını açıp verandaya çıktı, günü, önünde alabildiğine uzanan maviliği ve yeşilin her tonunu selamladı.Başında hasır şapkası, çiçekli elbisesi ve parmak arası terlikleriyle mutfakla veranda arasında gidip geliyor, kahvaltısını hazırlıyordu.

Radyoda keyifli bir müzik bularak oturdu masaya, görüntüyü çekti içine önce sonra bir yudum çay, geçmişi düşündü canı acıdı, gözlerini domateslerine çevirdi '' susadınız değil mi? '' İyiki bu evi almıştı, bir balıkçı köyüydü burası, rüzgarlı olduğundan tatilcilerin pek rağbet etmediği ama o hayalindeki evi burda bulmuştu, yeşil ve mavi iç içeydi. Çalıştığı yıllar boyunca evin hayalini kurmuştu ve işte burdaydı.Tanrım! şeftali çiçek açmış yaşasın, kendi şeftalimi yiyeceğim dedi ve sevinç doldu yüreği.Sonra denizde balığa çıkmış kayıkları gördü, öğlen limana uğramak lazım dedi.Babası geldi aklına ne severdi balığı...Sonra çocukları düştü aklına gelirlermiydi bu haftasonu acep, ne de özlemişti, bir ömür harcadığı meyveleriydi, hayat arkadaşlarıydı onlar.

Artık çoğu şeyi önemsemiyordu, hayatının çoğunu yaşamıştı, yaşlanmayı bile gönüllü kabul etmiş, sorumlulukları azalmış, kendince yaşayıp mutlu olabileceği kısa bir zamanı kalmıştı.Bir eşim olsa dahamı farklı olurdu herşey diye düşündü, bu yarım kalmışlık duygusunu içinden söküp atalı nice olmuştu oysa, baktı ki düşünceler doluşuyor kafasına çayını yudumladı, bir sigara yaktı, sevgiyle bahçesine baktı.Sofrayı öylece bırakarak minik sebze bahçesine yürüdü, musluğu açtı, hortumu eline aldı, ayakları çamura bulanmış, yaramaz çocuklar gibi sekerek maydanozların, domateslerin , salatalıkların, biberlerin içinde dolaşıyor suyun verdiği serinliği, enerjiyi hissediyordu, akşama balığın yanına tazecik salatada yaptım mı değmeyin keyfime, o ara yola ilişti gözü, aşağıdan bir araba ağır ağır çıkmaktaydı yokuşu, hasır şapkasını düzeltti, çiçekli elbisesi uçuşurken, çamurlu ayaklarıyla döndü işine. Birden bire bir el ensesine dokundu, kadın ürperdi, hasır şapkası başından kaydı, kısacık kızıl saçları uçuştu, döndü, şaşkınlık içindeydi, hortum elinden kaydı, su başıboş akıyordu ayaklarının dibinde ama o farketmiyordu bile çünkü gelen geçmişe gömülmüş biriydi, inanamadı, adam ona sımsıkı sarıldı,'' seni buldum '' dedi, yıllar öncesinden gelen bir ses, kadının içi sevgiyle doldu.Elini tuttu adamın, yanağını usulca öptü, verandaya doğru elele yürüdüler, paylaşılacak o kadar çok şey vardıki, bu akşam masa iki kişilik olacaktı...

Sofi'den bir öykü...

Beşiktaş'ta Bir İstanbul Efendisi Yahya Efendi

2008-01-17T17:00:00.000+02:00

Burası Beşiktaş'ta Yahya Efendi Dergahı ve caminin içinde yer alan türbesidir ve benim en çok sevdiğim camidir.Pazar günü televizyonda ordan oraya atlarken Cemil İpekçi'yi gördüm ekranda, konuşması ilginç ve bana yakın gelince izlemeye devam ettim, Yahya Efendi'ye çok sık gittiğini ve orda farklı bir huşu hissettiğinden bahsediyordu, aynı duyguları yıllardır yaşadığım için bu sanki bana bir çağrı gibi gelmişti ve bir kaç gün sonra ordaydım.Ahşap camilere iyi bir örnektir mimari olarak , cephe ve doğramalarda tadilat vardı, bir sürü marangoz harıl harıl çalışıyorlardı.Camlı kapıdan içeri girersiniz mavi beyaz iznik çinileri sizi karşılar, başörtüsü dolabı sağda, ayakkabılıklar solda tam karşıda abdest alabileceğiniz çeşmeler, sağa döndüğünüzde mescid ve türbeler sizi karşılar, huzur doludur, mis gibi gizemli bir gül kokusu vardır mekanda, aşağıda yemekhane, hocanın evi hepsi aynı çatı altında yerleşmiştir. Burası türbe kısmı...
Türbeyle mescidi ayıran demirler.
Mescidin içi, inanılmaz huzur doludur, yenilenirsiniz, sakinleşirsiniz.Tüm pencereler ağaçların arasından boğaza bakar, boğaz bir nehir gibi saki sakin akmaktadır...

Burası üst katta minik bir odadır, giyotin pencerenin önünde bağdaş kurup oturduğunuzda boğazda zaman sanki durmuştur, bulunduğunuz anın dışında bir yerlerdesinizdir, öylece asude bir şekilde akar deniz ve gemiler geçer, sanki herşey dışınızda kalmıştır, elinize bir tespih alıp manzaraya daldığınızda kendinizi bulursunuz.İlahi bir enerji sarmalar sizi, sıkıntılı olduğum dönemlerde gizli bir sığınaktır avutan, yolunuz düşerse Yıldız Parkını geçince 10 adım sonra solda bir yokuşu tırmanın ve keşfedin derim, orası kalıba değil, kalbe bakar...

Alıntılar ve Bilgiler

Aslen Amasyalı olan Yahya Efendi, 1494 yılında Trabzon'da doğmuş. Babası Şamlı Ömer Efendi uzun süre Trabzon’da kadılık yapmış. Yahyâ Efendi orada dünyaya gelmiş. Kanunî Sultan Süleyman da Trabzon’da aynı sene aynı haftada doğmuş. Sultan Süleyman'ın annesi Âişe Hafsa Sultan'ın sütü kesilince, onu Yahyâ Efendi'nin annesi emzirmiş ve böylece süt kardeşi olmuşlar. Bu sebeple Kanuni Sultan Süleyman'ın Yahya Efendi'ye çok değer verip, saygı ve hürmetle kendisine "ağabey" diye hitab ettiği de bilinir.

Yahya Efendi ilim tahsili için İstanbul'a geldikten sonra, bir süre Zenbilli olarak tanınan Ali Cemâlî Efendi'nin sohbetlerine devam etmiş ve vefatına kadar hizmet ve sohbetlerinde bulunmuş. Ali Cemâlî Efendi'nin vefâtından sonra müderris olmuş. Çeşitli medreselerde görev yaptıktan sonra en son olarak Osmanlı'nın zirve medreselerinden Fatih Medresesi'ne atanmış ve sonra da emekli olmuş. Emekliliğinden sonra ibâdet ve tâat ile meşgûl olmayı tercih ederek, Beşiktaş’ta (bugün türbesinin olduğu yerde) satın aldığı deniz kenarındaki bahçesinde, bir ev ve mescid yaptırmış. Daha sonra evin etrafında; medreseler, hamam ve orada kalanların barınacakları odalar ve yol üzerinde herkesin gelip geçtiği bir yerde de çok güzel bir çeşme yaptırmış. Böylece ev bir dergaha dönüşmüş. Yahya Efendi'nin elinden inşaat işi de geldiğinden, pek çok işi de bizzat kendisinin yaptığı da söylenir.

İstanbullular O'nu ilmi, irfanı, sevgisi, hoşgörüsü, merhameti ve adaletiyle tanımışlar. Yahya Efendi hazretleri her sınıftan ve inançtan insanın ayırmaksızın sıkıntılarıyla ilgilenen, ihtiyaçlarını gidermek için elinden geleni yapan bir veliymiş. Bu kıymetli zat, yüksek ilmi irfanı kadar kerametleriyle de pek meşhurmuş. Kimilerine göre Hızır aleyhisselâm ile yakın dostluk ettiği de söylenir.

Yahya Efendi'nin kendi devrinde İstanbul'daki en önemli manevi kutup olduğu da söylenir. Düşünceme göre bu kıymetli zat, evi ile dergahını sıradan bir yere yapmamıştır. Bilinçli olarak yüksek titreşimli pozitif enerji yayan bir yer seçmiştir. Çünkü kendisi burada inzivaya çekilmiş, ilim ve ibadetle meşgul olmuş ve dahi pek çok öğrenciler yetiştirmiştir. Daha önceki bir yazımda sizlere demiştim ki; tıpkı insan bedeninde olduğu gibi, yeryüzünde de çakralar ve akapunktur noktaları dediğimiz, pozitif enerji düğümlerinin olduğu bölgeler vardır. İşte bu sebeple bazı mekânlar olumlu enerjisinden ötürü insana çok huzur verir. Gerçi İstanbul baştan aşağı böyle bir enerji merkezinde kurulmuştur, ama bazı noktaları daha yüksek enerji titreşimlerine sahiptir. Şunu da hemen hatırlatalım ki, yeryüzündeki bu mekânların en üstünü Kâbe olmasına rağmen, Allah Teâlâ Kur'ân-ı Kerîm'de "Bu Beyt (Kâbe)nin Rabbine kulluk etsinler." (106/3) buyurmuştur. O sebeple Allah'tan gayrını yücetlemek veya kutsallaştırmak doğru olmaz!
http://www.sessizsozler.org/

Motosiklet Felsefesi

2008-01-15T17:16:00.000+02:00

Birçok babanın ve annenin korkusu oğlunun motosiklete binmesidir.Ölümden ve başka her türlü tehlikeli durumun çocuklarının başına gelmesinden korkarlar.

Benim senin başına gelmesinden en çok korktuğum şey ise hayatın zevklerini almadan yaşayan bir eğreltiotu olmandır.

Eğer yapmak istediğin şey orada duruyorsa ve aranızda bir tehlike dikilmişse, senin yapman gereken o tehlikeyi bertaraf edip, istediğin şeye ulaşmaktır. İşte bunu yapamazsan hayatın ancak bir eğreltiotununki kadar heyecanlı olabilir.

Motosiklete bin oğlum, ama dikkat et, Motosiklet tehlikelidir.

O tehlikenin üzerine aptal gibi gitme. Unutma Sun Tzu der ki; "kötü komutanlar önce savaşa girer, sonra nasıl kazanacağını düşünürler; iyi komutanlar önce nasıl kazanacağını bulmadan savaşa girmezler".
Önce viraja girip de sonra nasıl çıkacağını düşünen aptallardan olma.

Tehlikeleri en küçüğüne kadar bertaraf et. Hep tam koruma kullan, bakımsız motorla yola çıkma, alkollü ya da yorgun binme, kafan bozukken taksi tut, bilmediğin yolda risk alma, diğer araç sürücülerinden köşe bucak kaç.

Tehlikeleri nasıl dibine kadar bertaraf edeceğini bilemiyorsan sakın motosiklete binme, çünkü o zaman bu işi beceremezsin demektir.

Motosiklete bin oğlum, çünkü motosiklet aşktır. Sadece kızlardan bahsetmiyorum, motosiklet macerası yaşam aşkıyla doludur.

Güneşi batıracağın yeri bilmek, üzerinde yaşadığın toprakları karışı karışına gezmek, her yaş ve meslekten insanla yolunu paylaşmak ve bindiğin makinenin üzerinde sanki çığlık atarmış gibi kopup gitmek, hayatı dibine kadar yaşamak, ancak bu araçla mümkündür.

Motosiklet macerasının içinde yaşam aşkı olmayan insanların tek yaptığı ise teknik detayları birbirlerine anlatarak kocaman, yararlı ama sıkıcı bir ansiklopediyi yaşayıp gitmektir.

Aşkın ucunu bırakma, heyecanlı ve renkli ol, sıkıcı olma. Sıkıcı olacaksan arabaya binip, hafta sonları futbol, akşamları ana haber seyrederek yaşayabilirsin, motosiklete ihtiyacın yok.
Günü yakalamayı bil oğlum, motosiklet senin yaşama enstrümanındır.

Kızlardan bahsetmiyorum dediysem, o kadar da demedim tabi. Hani bazen pembe bir Vespa üzerinde pembe kaskla kuğu gibi giden pembe pantolonlu bir kız görürsün ya? Git yanaş, merhaba de ona. Seni terslerse, kıza efendi gibi bir selam çakıp gazla bana gel, ensene bir tane patlatayım, sonra bira içmeye gideriz. Hayatı böyle yaşayacaksın işte, öküz gibi, ödlek gibi değil. Hem efendiliğini bozmayacaksın, hem de çılgınlığını koruyacaksın.

Ha hoşlandığın bir kız mı buldun? At motorunun arkasına, Datça'ya götür onu, Knidos'un sularıyla yıka. Can Yücel'in en sevdiğin şiirlerini okurken batan güneşi izlet ona, Domuzbükü'nde yıldızları ört üstüne uyusun. Sonra bu macera için bana teşekkür edeceksin.

Motosiklete bin oğlum, çünkü motosiklet isyandır.

İnsanlık tarihi popüler kültürler ve onlara tepkiyle gelişen kültlerle doludur. Rock tarihi, 68 kuşağı, Avrupa bohemleri, Beatnick'ler hep aynı heyecanla tutuştular. Bugün bu ateş bir miktar sönmüş görünse de sen buna aldanma. İnsanoğlunun doğasında isyan vardır ve motosiklet bunun dışa vuruluş şekillerinin en güzellerinden biridir. Motosiklet bir ulaşım aracı değildir, bir isyan aracıdır, bunu kafandan çıkarma.

Hayatın rutinlerine dikkat et oğlum. Efendi ol ama içindeki serseriyi korumayı bil, akşam eve gelince takım elbiseni çıkarıp deri montunu giy.

Her zaman kravatın olabilir ama hiç yuların olmasın, her zaman bir patronun olabilir ama hiç efendin olmasın. Eğer seni zincirliyorlarsa o patronu, arkadaşı ya da sevgiliyi dehleyip, kravatı çöz, kol saatini fırlatıp at, gemileri yakmayı bil.

Hayatımda tanımaktan keyif aldığım insanların neredeyse hepsi, günü geldiğinde hayatında radikal değişiklikler yaparken gözünü kırpmamış insanlardır.
Ve bu insanların neredeyse hepsi motorcudur.

Motosiklete bin oğlum, çünkü motosiklet dostluktur.

Bir motosiklet grubuna mutlaka gir. O Motosiklet grubunun içerisindeki bir kavgaya ise asla girme. Unutma ki insanın olduğu yerde sevgi de vardır, kavga da vardır. Toplumdan soyut yaşama, yolu paylaş. Ama kimliğini de kaybetme, yolunu şaşırma. Toplumun içinde dur, ama tek başına ayakta dur, sonuçta yol yalnız senin yolundur unutma.

Herkesle konuştuğun gibi, her tip motora da bin, tutucu olma. "Chopper gitmiyor, dönmüyor" diyenleri takma, altındaki V motorun ritmiyle dans etmeden isyanın ruhunu anlayamazsın. Sıkı bir enduroyla off-road yapmadan doğaya fazla kavuşamazsın. İbrende bir kez olsun 200'leri görmeden de adrenalin seni ilk defa içki içmiş 15 yaşındaki kız gibi sarhoş eder durur. Herkesi dinle ama hiç kimseye kulak asma. Motosiklet türlerinin her biri farklı amaçlarla üretilmiştir, birini seçeceksen seç, ama hepsiyle barışık ol, hiçbirinin fanatiği olma.

Motosiklete bin oğlum, çünkü ben hep motosiklete bindim.

Ve şu hayatımda yaptığım en iyi şeylerden biri bu. Tek bir dakikasından bile pişman değilim ve iyi kötü her maceramın kıymetini bildim.

Hayatta öğrendiğim birçok şeyi bu iki tekerlekli cansız makineden öğrendim.
Motosikletle yaşa oğlum ve aradan yıllar geçerse ve ben motosiklete binemeyecek durumda olursam, gel bana maceralarını anlat, nereleri keşfettiğini, kimlerle hırlaştığını, kimlerle dost olduğunu, hangi şarabı kiminle içip, hangi güneşi nerede batırdığını.

Eğer ben ölmüşsem de çok önemseme. Motor üzerinde ölmüşsem neden pişman olmadığımı anlayacak tek kişi sen olacaksın. Eğer ölmemişsem şu pembeli kıza sor bakalım ablası var mı?
Sana bırakacağım en büyük miras, işte bu hayat rehberi, motosikletli hayatın ta kendisidir.

Motosiklete bin oğlum, çünkü motosiklet hayatın ta kendisidir.

Murat Özbilge

Sevgili Gülçin'e, Degree'ye ve Yasemin'e sevgilerimle...

Bu makaleyi oğlumla birlikte okuduğumuzda sizlerle paylaşmak istedik :)

Adaşım Sofi

2008-01-15T15:43:00.000+02:00

Elveda Rumeli Dizisini severek seyrediyorum, kan çekiyor, serde göçmenlik var ne yaparsın.Yaşanılan aşklar içinde de beni derinden etkileyen Alex ve Zarife'nin ki oldu ama gel gör ki kör talih ben Alex'in nişanlısı Sofi oluvermişim.Blogtaki ismimi okadar benimsemişim ki Sofi adı geçtiğinde gayri ihtiyari bakıyorum, ama buda olmazki kardeşim benim ismimi neden o role vermişler, hiç uymuyor bana, ben kalıplı bir kadınım, o ise cılızmı cılız, hadi fiziksel özellikleri geçtim be kardeşim seni sevmeyen birini neden ısrarla istersin, hemde başka birini sevdiğini bildiğin halde, senin sevgin bu evliliği yürütmeye tek başına yetermi? hiç yakıştıramadım adaşıma, ismimi bari kullanmasaydı:) Yani laf aramızda bende Alex'i çok beyeniyorum ama efendi efendi seyrediyorum, Zarife'yle ağlaşınca bende ağlıyom.Bak Sofi, ismime yakışmıyor davranışların ayağını denk, bavulunuda tezelden al Üsküp'e yola çık, hayırlı kısmetlerin olur inşallah, bir daha ortalıklarda gözükme, ismimi kullanma...
NOT: Dizideki Sofi'yle isim benzerliği dışında, hiç bir benzerliğim yoktur:))

Meydanımız

2008-01-11T20:05:00.000+02:00

Beşiktaş'ta ki yeni meydanımız! Tansaş artık yok, benim için mahalle bakkalı gibiydi, kasiyerleri bile tanıyıp sohbet ederdim, neyin nerde olduğunu bildiğim için çok rahat ederdim ama artık yok. Yılların halk pazarı, belediyenin küçük dükkanları yıkıldı. Kötümü oldu , hayır, görüntü ferah, o delicesine yoğunluk duraklarda yine ama alışveriş için taa çarşı içlerine gitmek, taşımak zor.Tansaşı özleyeceğim hiç aklıma gelmezdi.

Askerim ağır bir grip geçiriyormuş kışlasında, salgın varmış, koğuşları dezenfekte etmişler, 5 asker hastanelik olmuş, biride vefat etmiş, grip ciğerlerini zorlamış.Duyunca çok üzüldüm, benimki revirde yatıyor, soğuğu kaldıramadı sanırım ama doktorlar yakından ilgileniyorlarmış.Artık 110 günü kaldı, hayırlısıyla gelip hayatına yön verse ondan yana rahatlayacağım.Bu sene iki oğlum için hayat yolunda makas değiştirecekleri bir dönem, birinin üniversitesi belli olacak, diğeri askerliği tamamlayıp yeniden iş hayatına atılacak, bakalım neler görücez...

Tütü'm,ikimizde aynı anda ev kadını moduna geçmişiz, ben hala algılayamıyorum, akşam hava kararınca yine beni bir panik alıyor, eve yetişmem lazım, nasıl gidicem, yemek yetiştirmeliyim, onu yapmalıyım, bunu yapmalıyım, üşüşüyorlar başıma, saate bakmaya başlıyorum, yılların getirdiği panik durumu ruhuma öyle işlemişki atlatamıyorum.Hayırlısı biraz dinlenelim bakalım.

Bu seneye misafirle girdim ya, gerçekten misafirle gidiyorum, bugün yine uzun zamandır görmediğim akrabalarım geldi, beni görmek istiyorlarmış, böyle deyincede kendimi şempanze gibi hissediyorum:) Kahve takımlarını , çay takımlarını çıkart, ikramlık hazırla, temizlik yap, cici cici giyin servis yap, sohbet et, işte bu en zor kısmı çünki farklı bir dil konuşuyor gibiyiz.Bugünküler pek bir havalıydılar, anne ve baba daha girer girmez aaa bizim kız arabayla gelecek, sokakta park yeri yok dedi, bende bizimkiler otoparkta kalıyor dedim, dakka bir gol bir.Eee sen şimdi ne yapacaksın? ben, bir süre dinlenicem, sizin oğlan neyapıyor? ( oğlu otuz küsur yaşında baba parası yiyor) ya kardeşim benim mali durumum seni neden ilgilendiriyor, sana geçimimle ilgili açıklama yapmak zorundamıyım! yoksa evin geçimini senmi yükleneceksin, ya da benim alnımda aha bu ölene kadar çalışmak zorundadır ama firar etti tutun yakalayın gibi bir ibaremi var.Neyse soruyorlar işte bende cevaplamak zorunda kalıyorum.Birde ayrılık durumlarında çok sorarlar, neden de neden!şu an düşündümde insanların yaşadığı negatif durumlar diğerlerini çok ilgilendiriyor, başlarına gelmesinden korktuklarından mı, gizli gizli benim başıma gelmedi diye haz duymalarından mı bilmiyorum.Neyse ,samimi ol, doğal ol canımı ye, yapmacıklıktan, sahtelikten, hava atılmasından gıcık kapıyorum elimde değil, tespitim müşteri ilişkileri daha kolaymış, alışcaz...

Tasarımlar

2008-01-10T17:19:00.000+02:00

Elma severlere...
Çay kaşığı kullanmaya son!
Renkli objeler, cıvıl cıvıl
Yapılardaki galeri tarzı mekana ferahlık ve genişlik hissi katar, tepeden sarkıt şeklinde inen aydınlatma ise ortama ışıltı ve sıcaklıkta getirmiş...
Veee MOONSUN'cım bu kartları görünce aklıma sen düştün, ne şirinler değil mi? Love bırd serisi olarak tasarlanmış.

http://www.sub-studio.com/ Bu linkten bir çok ilginç tasarımlara ulaşabilirsiniz.

Dostluğun Resmi

2008-01-06T14:51:00.000+02:00

Solda Meral abla, sağda annem ve 40 yıllık bir dostluk sınır tanımayan, 63 yaşlarına girdiklerinde yine beraberdiler yıllar sonra ve paylaşılacak nekadar çok şey birikmişti...
Meliha, kardeşim Şükrü ve portakal rengi Sofi...

Jet hızıyla geçen bir hafta yaşadım.30'unda işi bıraktım, dizüstümle vedalaştım, patronum hala inanamıyordu gittiğime, müşterilerde öyle ama bende garip bir sakinlik vardı, vedalaştım ve çok özlediğim evime döndüm.31'i alışveriş, yemek telaşı, akşamı yılbaşı motorcu uyandırmasaydı uyuyarak girecektim yılbaşına, hemen kalktım, oğlumun arkadaşı Sercan da bizdeydi, ışıklar, narlar, sular derken pat 2008'e geçtik.
Hollanda'dan misafirlerimiz geldi, birbirimizin yeni hallerine alıştık önce ve zamanın yarattığı boşlukları doldurmak istercesine okadar çok sohbet ettikki ben günleri şaşırdım.Dün Mısır çarşısı, Sultanahmet dolaştık., onlar nasıl ilgiyle sevgiyle izliyorlarsa herşeyi farkında olmadan bende öyle baktığımı gördüm ve kendim için söylenecek tek sözü buldum, kazan altında kalmışım! Uzun zamandır göremediğim bu yerlere alık alık baktım, ben iş saatinde dışarda dolaşıyordum aaa hayret ve garip bir o kadarda keyifli...
Dostluk bu galiba, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin bıraktığın yerden devam edebiliyorsun.Meliha, psikiyatrist, orda genelde Türk'lerin problemleriyle ilgileniyor, anlattıklarından yurtdışında yaşamanın hiçte kolay olmadığını, uyum sağlamanın, dil öğrenmenin, oranın kültürüne ve şartlarına alışmak insanları oldukça zorladığını anladım.
Konuşmalarımızın satır aralarını okuduğumda vatan özlemi görüyordum, kendilerini oraya ait hissetmiyorlardı ama dönmekte istemiyorlardı, burda bir evleri olsun özledikçe gelsinler, sonra geri dönsünlerdi buldukları yol, yani iki arada bir derede yaşam, olsun oda bir çözümdü.Meliha ona gitmemi çok istiyor, bileti, davetiyeyi hallederim deyip durdu, olurmu olur, aklım eserse gidiveririm ben artık özgürüm ya...

Yeni Yıl'A

2007-12-31T16:50:00.000+02:00

Cumartesi akşam annemlere uğradım, annem kurmuş sofrayı, oturdular babamla.Babamın küçük mutluluklarındandır her cumartesi bir kadeh rakı içmek, bazen annemde yüzünü buruşturarak eşlik eder tadını pek sevmediği bu içkiye.Ben tokum dedim ama sofrada oturup, sohbet ediyorum, baktım rakı değişik, Burgaz Rakı, aldım elime şişeyi üzerindekileri okuyorum, hımm ege üzümleri, Kırklareli'nde üretilmiş falan derken, etiketin yanındaki bir şiir dikkatimi çekti, okudum, kim yazmış bilemem ama rakıcı abi güzel yazmış:

Yarım somunun var mı?
Bir ufakta evin?
Kimselerin kulu kölesi değilmisin?
Kimsenin sırtından geçindiğinde yok ya?
Keyfine bak; en hoş dünyası olan sensin.

İYİ YILLAR...

Yeni Yıl Seramonileri

2007-12-28T15:23:00.000+02:00

Yeni yıl, yeni yıl bizlere kutlu olsun.Yeni yıl, yeni yıl bizlere mutlu olsun! :) ilkokuldayken bize bunu söyletirlerdi, bilmem hatırlayanınız varmı?Yılbaşı bana hediyeleşmeyi hatırlatır! Buda benden size, yarım elma, gönül alma...
Yılbaşın da bizde kabak tatlısı yapar annem, sevap olduğuna inanılır, hepimiz afiyetle yeriz...
Saat tam 12'de bir nar kırarım kapımın eşiğinde ve oğlum tüm gücünü deneyip öyle bir atarki eşiğe, apartman sahanlığı kırmızıya boyanır, bende elimde bir bez silerek girerim yeni yıla...Tavsiye olunur, bu evinize tüm yıl boyunca bereket girmesi için:)
Sonra efendim, yine saat tam 12, koşturuyorsunuz ve evdeki bütün muslukları açıyorsunuz, şakır şukur sesler, yine her işimiz su gibi aksın ve bolluk gelsin diye:)
Daha bitmedi, evdeki bütün ışıkları açıyorsunuz, aydınlık bir yıl için...

Yani anlayacağınız, her yıl saat tam 12 , bizde herkes görevini biliyor, birbirimize çarpmamaya çalışarak, evin içinde koşturup, severek, gülerek yapıyoruz, Kucaklıyoruz bir yılı daha bunuda gördük diye ve daha nicelerine deyip...Sağlıkla, huzurla, mutlulukla,barışla,sevgiyle dolu bir yıl diliyorum, tüm insanlara ve dünyamıza...

Hayat

2007-12-22T19:56:00.000+02:00

İnternette birşeyler ararken bu resme rastladım ve durdum baktım, baktım, sanki hayatla ilgili düşüncemin ete kemiğe bürünmüş bir ifadesiydi.Hayatı hep bir yol olarak düşünmüşümdür, doğduğumuz an başlarız o yolda yürümeye, nerde, ne zaman biteceğini bilmeden yürürüz.Yol üzerinde yürürken aslında yalnızızdır, birçok hayata teğet geçip, bazen uzun, bazen kısa süre dokunuruz.Çantamız gittikçe ağırlaşır, anılar, acılar, umutlar, hayal kırıklıkları, aşk, nefret, öfke, pişmanlıklar, özlemler, bilgiler, sevgiler, insan suretleri, taşır dururuz.
Tek başına serüvene çıktığımız bu yolun sonunda ölüm olduğunu biliriz ve çantamıza daha sıkı yapışırız, bizi biz yapan hikayemiz , hazinemiz ordadır...

Tam bunlar yazmayı düşünürken Tütü ( ETKİ ALANI ) beni sobelemiş, Hayatımızı anlamlı kılan 7 gerçek, kırarmıyım seni ben , hemde en çok kafa yorup sorguladığım konuda, yazdım yine ben...

Anne olmak, hayatımın temel gerçeği, 19 yaşımdan beri sırtladığım bu görevi elimden geldiğince en iyi şekilde yapmak, iki erkek çocuğa bakıp, büyütüp,eğitip, yaşamları boyunca iyi bir rehber ve destek olmaya çabalamak.ALLAH'ın emanetidir onlar bana...
Evim, doğduğum günden beri aynı sokakta ve aynı evde oturmak (yıkılıp yeniden yapıldı).Bu durum bana hep garip gelmiştir.Evim kutsalımdır...
Hayallerim ve umutlarım, gerçekleşme konusunda ne kadar inatçıda olsalar beni ayakta tutarlar...
Okuma ve öğrenme tutkum ki bu da yazmayı getirdi, herzaman anlam kattı hayatıma...
Özgürlük, rüzgar gibi esebilmek gönlünce ama bir ağaç gibi başı dik durabilmek, gururla alnı açık.Yaprakları kıpır kıpır rüzgarda bir türkü fısıldamak...
Para, hayatın en katı gerçeği, yaşamımızı sürdürmek için kazanmamız gereken, kiminin bekçiliğini yaptığı, kiminin keyfini sürdüğü, kiminin uğruna didindiği, hayatın olmazsa olmazı...
Sağlık ve inancımız, hayatımızı yaşanılır kılan en temel gerçek...

Benimkiler bunlar, ya sizinkiler diyorum veee HAYATIN RENKLERİ, ELİM KOLUM'u sobeliyorum.Hadi bakalım bayram da dinlendiniz şimdi yazmaya...

Bu arada , ben bu satırları yazarken aceleciliğimden sol avcumun içini fırından yakmış bulunuyorum, merhem sürdüğüm elimi deli gibi sallarken sağ elimlede yazıyorum, özlemişim yaa, hem sallarım, hem yazarım.

Bayramımı kutlayan tüm dostlarıma teşekkür ederim, nice bayramlara...

2007-12-18T14:54:00.000+02:00

İYİ BAYRAMLAR...

2007-12-17T16:24:00.001+02:00

Haftasonundan İzler

2007-12-17T12:38:00.000+02:00

Aslında tam olarak ne yazacağımı bilmeden öylesine, sadece yazmak istediğimi fark ederek oturdum klavyenin başına; Haftasonu motorcu'ma kırıldım, ondan hiç beklemediğim, yakıştıramadığım davranışlarda bulundu, her söz verişinde beni ekti, hadi onada bir sözüm yok ama ağrıma giden, nerde ve kiminle olduğunu, olacağını, haber verme zahmetine bile girmedi, beklemek ölesiye nefret ettiğim bir duygu, bloke etmek zamanı, boşa harcamak.Hele ki beklediğin çok sevdiğin bir canınsa ve o senin duygularını hiçe sayıyorsa daha da bir acıyor canın, onun için hissettiğin korku ve endişelerde cabası...

Pazar günü, annemlerin günüydü, pazar gününe ayarlamışlar ki bende gidebileyim.Giderken Haliç'ten geçtik, Büyükşehir Belediyesi Haliç Sosyal Tesisleri'ni açmış, yeni bir mekan, hemen sahilde, gitmeye karar verdik hep birlikte, nasıl olsa terhis oluyorum ya, keşfedilecek yerler lazım...Mücella, ev hanımı, ev de ona göre, aşırı temiz, düzenli, simetrik, tüm renkler uyumlu ve süper mamalar, sevindirici olan, sabah programlarını seyretmiyor oluşları, kitap konuşuyoruz, en sevilen Ayşe Kulin, günlük olayları irdeliyoruz.Bir arkadaşım gelemedi, ona çok üzüldüm, oğlu obsesif, yani Yağmur Adam.Tedavi görüyordu, doktoru ilaç değiştirmiş fakat bu onu olumsuz etkilemiş, geceleri uyumuyor ve bu günlerde şiddete dönmüş ve bir gece evvel evdeki çoğu eşyayı kırmış, Nesime , sabah uğradığımda perişandı görünüşü dedi, acile kaldırmışlar. Zor bir hastalık hem çocuk, hem aile için.Başka bir hanımdan bahsettiler, boşanmış, çalışan bir kadın, oğlu üniversiteyi kazandığı halde gitmemiş, yaklaşık bir senedir evde, odasında, bilgisayarın başında gününü geçiriyor ve geleceğiyle ilgili hiç bir şey yapmayı düşünmeden anneye sırtını dayamış, ne okuyor, ne çalışıyor.Her iki örnekte korkunçtu, halime milyonlarca kere şükrettim, haydi hastalık Allah'tan ama tembellik, işte buna katlanmak daha zor geldi, sonuçta sağlıklı ve akıllı, nasıl asalak olmayı kendine yakıştırıyor.Beklemek, bekletilmek kadar tembelliktende nefret ettiğimi yeniden keşfediyorum.

Pazar gecesi, Haber7' de bir program seyrediyordum, adam bir cümle kurdu, bende düşündüm durdum.Uzak ve Yakın, bu sözcükler bana hep aradaki kilometreleri düşündürür, oysa bunu belirleyen sadece zaman...Uzaklık, oraya varmam için çok zaman gerektirdiği, yakın ise kısa zaman, belki an, yada Allah hep yanımızda diyorsak zamansızlık.Zaman çok garip bir kavram, olayların diziliş sırasına zaman diyoruz, bazen geniş, bazen dar zamanlarda yaşadığımızı hissediyoruz, bazen çok hızlı akıyor gibi geliyor, bazen geçmek bilmiyor, insan düşünmeden edemiyor...

İYİ DÜŞÜNÜN
Bu yılınızı iyi geçirdiniz mi? Sağlıklı olduğunuz için hiç sevindiniz mi? Bu yıl hiç günışığı ile uyandınız mı? Kaç kez güneşin doğuşunu izlediniz?
Bir neden yokken kaç kişiye hediye aldınız? Kaç sabah yolda bir kediyi okşadınız? Bu yıl yeni doğmuş bir bebek parmağınızı sıkıca tuttu mu hiç? Ve siz onu hiç kokladınız mı?
Yaz gecelerinde ne çok yıldız olduğuna hiç şaşırdınız mı? Kendinize bu yıl kaç oyuncak aldınız?Kaç kez gözlerinizden yaş gelinceye kadar güldünüz?
Yaşlı bir ağaca sarıldınız mı bu yıl? Çimlere uzandığınız oldu mu? Çocukluğunuzdan kalan bir şarkıyı söylediniz mi hiç? Hiç taş kaydırdınız mı bu yıl?
Kaç kez kuşlara yem attınız? Bir çiçeği dalındayken kokladınız mı? Bu yıl kaç kez gökkuşağı gördünüz? Ya da hediye alan bir çocuğun gözlerindeki ışığı?
Kaç kez mektup aldınız bu yıl? Eski bir dostunuzu aradınız mı hiç? Kimseyle barıştınız mı bu yıl?
Aslında mutlu olduğunuzu kaç kez farkettiniz bu yıl? İyi bir yılın, bunlar gibi "birçok küçük şeye" bağlı olduğunu hiç düşündünüz mü?
YAYILIN ÇİMENLERİN ÜZERİNE, ACELE EDİN... ER YA DA GEÇ ÇİMENLER YAYILACAK ÜZERİNİZE... http://www.6dtr.com/1.php?dosya=ZAMAN

BEETHOVEN-MOONLİGHT SONATA

2007-12-15T15:46:00.000+02:00

Kirpiklerini Katlettiğim Kardeşim ve Velihat

2007-12-13T20:20:00.000+02:00

İngiltere'de yaşayan, çakır gözlü, gür kirpikli ( sayemde ) kardeşim ve bir kaç gün önce 1 yaşına giren , üç çiçeğin tek böceği yeğenim.Dün bir sürü fotoğraf göndermiş ve en güzeli bizim aile başlıklı özel bastırılmış masa takvimiydi.Her ay kimin doğumgünü, evlilik yıldönümüyse o ayda onun resmi var, albüm gibi hazırlanmış çok özel bir yeni yıl hediyesi, Şubat'ta ben varım, ilk kez gördüğüm habersiz çekilen bir resmim tam bir süpriz oldu!

10 Şubat, Sofi'nin doğum günü...

Bir Yudum Kanyak

2007-12-13T14:49:00.000+02:00

Bu gün yazımı sakin, sakin yazıcam dedim, kahvemi aldım, immem'den Vivaldi'nin Four Seasons'ını açtım, hem dinliyorum, hem yazıyorum.İstanbul'da soğuk bir kış günü, gri, puslu...Ben yine yıllar öncesine dalıyorum, hani daha sık kar yağan yıllara...Soğuk bir kış günü, kar atıştırıyor, çocuklar küçük , bizde yeni yaşamımıza alışmaya çalışıyoruz.Evim sobalı, çocuklar okuldan, ben işten dönünce kıytırık bir katalitik sobamız var onu yakıp ısınmaya çalışıyoruz.Ateşin kırmızı rengi bizi mutlu ediyor, yanımıza çekiyoruz sobayı, üçümüz etrafında, mutluyuz...Ama o gün çok soğuktu, gece yataklarına girince donacak bu çocuklar dedim, bilmem yaşadınız mı ama buz gibi bir yatağa girmek, ısınmak için dönüp durmak, uykuya dalmak çok zordur, sabah kalıp gibi uyanırsınız.Birden aklıma geldi, akşam iş çıkışı bir şişe kanyak alıyım, yatmadan, küçük birer bardak içireyim, yanınada çukulata, içleri ısınır üşümezler.Akşam iş çıkışı Tekel'in kanyağını, birde çukulata alarak gittim eve...Çocuklar bunu yatmadan içicez, cuup yataklara hiç üşümiycez, ne desinler garibimler, anneye tam güven, ilaç varsaydılar kanyağı.Yatıcaz , çıkardım bardakları, kırdım çukulataları, doldurdum kanyakları, hoop içi verdik, çocuklar halinden memnun, yanakları oldu al al, ısındık dediler.Şişeyi kaldırdım, önümüzde daha soğuk günler var, sabah cumartesi, ben işe, onlar daha uyuyorlar, tatil.Akşam dönüyorum, bunlar beni şen şakrak karşılıyorlar, hayret, genelde büyüğüm, küçüğü hırpalardı ama o akşam bunlar can ciğer kuzu sarması,seviniyorum, mutfağa yöneliyorum, akşam yemeği hazırlıyım ve bir bakıyorum ki tezgahta boş kanyak şişesi, çözüyorum çocukların neşesini! Bu eve giren son kanyak şişesi...

Baba Bana Robot Al !

2007-12-12T11:17:00.000+02:00

Şu robotun imalatına başlamışlarmıdır acep! İhtiyacım varda bu ara, alsa beni kucağına, ninniler söylese, uyutsa, avutsa, unuttursa...Ramazan bayramında karşıya geçmiştik, kardeşime dedimki, başka zamanım yok, şu media markt'ten elektrik süpürgesi alıyım, benim ayşe artık yaşlandı, aldık, 10 taksit yaptılar, sağolsunlar, eve geldik, makine orda gördüğüm gibi değil, parçalarında eksiklik var, ertesi gün yine gittik, delirtici bir beklemeden, yüzlerce denemeden sonra iptal işlemi oldu.Kasım ayı dökümüm gelmedi, telefonla öğrenip bakiyeyi ödedim, Aralık dökümü geldi ne göriyim ben 2. taksiti ödüyorum babalar gibi, iptal edilmemiş, bingooo.Bankayı arıyorum, genelmüdürlüğe fax çekin diyorlar, slipleri yapıştırıp çekiyorum, dün aradılar, git media marketten hallet diye, bende oluuur dedim ve 8 ay daha ödersin Sofi'cim sen bunu dedim içimden, girenler girmişti, olmayan süpürgeyi ödeyeceğimi anlamış bulunuyorum ki yakında doğal hayata dönüp çalı süpürgesi kullanmayı düşünüyorum.O da yetmezmiş gibi fotoğraf makinemde bozulmasın mı, yaz başı Amerika'dan gelmişti, süper bir alet, oldumu sana mefta, tamiride yok, bitmediii, tost makinam, oda cızırtılar çıkararak elveda dedi.
Biliyorsunuz ay sonu işi bırakıyorum, tatilleri çıkınca şafak 15, terhis olucam, uzun vadeli satışlara girmeden, açık bir iki hesabı olan müşterileride sıkıştırarak efendi efendi işimi yapıyorum ama oda ne patron kişisi bir garipleşti, gideceğime inanmıyor! Taktığı bir müşterim vardı, adam ağır ama kötü niyetli değildi, ama dedim ya taktı ve ortalığı gerdi de gerdi.Ben hala sabırla vidaları gevşetmeden duruyorum.İşi bırakma kararını aldığımdan beri motorcum her akşam beni almaya geliyor iyice zıvanadan çıkmıyım diye, vııın gidiyoz eve, geçen hafta yine biz böyle uçarken, İstinye ışıklarda süper bir motor bizi sıkıştırıp, çek sağa, çek sağa diyor, benim oğlan çekiyor sağa, bizim yüzümüzde maske, üzerinde kask, bir gözlerimiz gözüküyor, onlarıda kocaman açmışız ,şaşkın şaşkın bakıyoz, hayda buda ne? adamda da kask var, kaskın camını kaldırıyor, bu motor benimdi, sen filancadan aldın ama hala ruhsat benim üstüme derhal alın üstünüze, bak iki can taşıyorsun motorda, başım derde girer diyor, telefonlarımızı alıyor hadi gidin diyor, hayda bu da neydi diyorum oğluma neden benim haberim yok, sevmem yamuk işleri , ara adamı pazartesi bitirelim bu işi, randevulaşıyoruz, noterin önünde park ediyoruz, adam diyorki temiz kağıdı yanınızdamı, oğlum tüm evrakları getirmiş ahada o yok, eve git al diyorum, bitirecem ya olayı, biz motorcu arkadaşla bir cafe'ye giriyoruz, birbirimizi tanıyoruz.Mert, yat kaptanı, o da bir motor delisi, 28 yaşında, yakışıklı bir deniz adamı, rahat rahat sohbet ediyoruz ki oğlum arıyor anne kağıdı bulamıyorum, kriz halindeyim, oraya bak, buraya bak diyorum, sonra aklına geliyorki motorun işlemlerini yapan galericide kalmış, hadi oğlum sen okula vınla, beni Mert işe bırakır deyip atlıyorum motora, kalemiti ceyn gibiyim, yarın aynı saatte diyorum, ertesi gün arıyorum, biz hazırız, bu sefer Mert denize çıkmış.Neyse diyorum sakin ol Sofi, oğlum diyorki anne vardır bir hayır ve ona gelen bir mail de bir yazı , bizim motora takas teklifi, hemde oğlumun en çok istediği TDM, bu uçuyor havalara, ben artık alık alık bakmaya başlıyorum, sabah yine patron delirtiyor beni haksız olduğu bir konuda haklılığını savunarak, mağazadan çıkıyorum, ayaklarım beni eczaneye sürüklüyor, eczacıya tek kelime söylüyorum, PASSİFLORA...

Aslında bitmedi, pazar toplantı vardı okulda ÖSYM ile ilgili, dedim girdin bir labirente hayırlı uğurlu olsun, yolumuzu, yönümüzü kafa göz yarmadan umarım buluruz, sistem acayip değişmiş ve karışık.Askerim arar, depresif bir vaziyette, pompala dur pozitif enerji...Yani anlayacağınız beni passiflorada kesmedi, yanında şu robotu da versinler, onun metal göğsüne dayayım başımı, sallasın avutsun beni, kiloluyumda düşürmesin yeterki beni...

Kağıt Bebekler

2007-12-08T15:21:00.000+02:00

Hatırladıkça, hatırlıyorum bana bir haller oldu!5 yada 6 yaşlarındayım, her cumartesi pazara giderdik babanemle, önce meydandaki pastanede piramit pasta yerdim, sonra pazara, dönüşte bana oyuncak birşeyler alırdı canım babanem, o hafta kitapçıda gördüğüm kağıt bebeklerden istedim, plastik bir poşet içinde bir kitap ve yeşil renkli kağıt makası vardı.Aldık eve geldik, ben gayet muntazam kesip giydiriyorum, kağıt bebeği.Aradan bir kaç gün geçti, annem o gün gezmeye gidecek, kalabalık bir akraba günü sanırım, kasar annemi böyle şeyler, sabah kalkmış harıl harıl ev işlerini yetiştirmeye çalışıyor, titiz kadındır, hergün çamaşır yıkardı, her çıkanı , hiç biriktirmez hemen leğenin başına çitilemeye, çamaşıra girerken beni, 3 yaşımdaki erkek kardeşimi oturma odamızda bırakmıştı, orda soba yanıyordu, bende baktım kitapta kesecek kıyafet kalmamış, kardeşime dedimki, gel seni cici yapıcam, kapat gözlerini, oda garibim kapadı gözlerini öylece duruyor, aldım elime kağıt makasını, ilk önce bir gözünün kirpiğini dipten bir güzel kestim, sonrada ötekini, aç bakayım gözlerini dedim sonra, anaaaa oda ne, kafa sanki iki gözden oluşmuş gibi flaş flaş bakıyo bana, patlak patlak, çipil çipil, korkunç bir görüntü, eyvah diyorum annem beni öldürecek, kardeşim durumun farkında değil, cici oldu ya, Allahtan ayna yok odada, ben de hemen biraz kirpiklerimin ucundan kesiyorumki dengelenelim, süklüm püklüm banyoya yöneliyorum anneme söyleyimde ne olacaksa biran evvel olsun, annem leğenden başını bir kaldırıyorki şok, daha kardeşimi görmemiş, naptın sen diyor, fırlıyor, anne diyorum, kardeşiminkileride kestim, annem morarıyor koşuyor oturma odasına, kardeşim saf saf bakıyor cici oldu ya, annem iki tokat patlattımı pek hatırlamıyorum ama o mavi gözlere bir şey olmadığı için şükrettiğini duyuyorum. İnsanları iyiki kirpiksiz yaratmamış Tanrım, okadar çirkin gözüküyoki! Annem mecburen giyiniyor, benide hazırlıyor, çünkü benim gözler idare eder durumda, kardeşimi bırakıyoruz mecburen, ele güne gösterilecek halde değil, kıpkırmızı bir suratla misafirliğe gidiyoruz, ben boynu bükük, süt dökmüş kedi gibiyim.Sonradan kardeşimin kirpikleri bir gür çıktıki, sanırım affedildim, canım benim eğer İngiltere'deki yeğenlerim okursa bu yazıyı halalarının çatlak olduğunu düşünecekler babalarına yaptıklarımı öğrenince, çocukluk işte!

Anılarda Kalan

2007-12-07T13:50:00.000+02:00

Dün Ekmekçikız, Cincibir gazozundan bahsediyordu yazısında, beni çocukluğuma götürdü yazı, sonra bende sormak istedim, yukardaki güğüm size birşeyler hatırlatıyormu diye?

69' da ilkokula başladım, o zamanlar okullar tamgün, mavi, yakalarında sutaşı işlenmiş jile, içine bebe yaka beyaz gömlek giyiyoruz, okulumun bahçesi kocaman, üstelik boğaza bakıyor.Öğlenler i1 saat yemek paydosu, anneler sefertaslarına koydukları yemekleri getiriyorlar çocuklarına, yemekhanede uzun bir saçtan yapılmış tezgah var orda ısıtıyorlar yemekleri, yemek saati koşuyoruz yemekhaneye, uzun masalar, çelik su bardakları, sürahiler, ısınmış yemeklerden gelen envai çeşit kokular, herkes annesiyle oturur, anneler diğer velilerle sohbete dalmışken çocuklarda neşeyle yemeklerini yerdi.

Güğüme gelelim, sabah ilk teneffüs beslenme saatiydi, herkes hevesle sırasını beklerdi, numara sırasına göre bir öğrenci hemen yemekhaneye gider bir güğüm kapar gelir, çocuklar o arada sıralarına peçetelerini serer, kupalarını hazırlar beklerlerdi Amerikan yardımı süt tozundan yapılmış sütlerini, güğümü getiren anaç bir tavırla 30 kişinin kupasını doldururdu, sütü hiç sevmeyen ben büyük keyifle içerdim.Çok nadir ayranda olabilirdi güğümün içinde, sonraları çok faydalı diye soya çorbası da çıkıverdi güğümden, bilmem hatırlayanınız varmı?Zambo sakızlarını,Golden çukulatalarını,Şebnem kağıttan bebekleri, bakkalların gaz sattığını...

Her yaz Almanya'dan uçakla halam gelirdi, anladığım kadarıyla çok güzel memleketti , getirdiklerine bakılırsa ama insanların yürürken ayakları batmıyormuydu bulutlara, ya evler nasıl duruyordu bulutların üstünde çocuk aklım bir tek bunu çözemiyordu, gülerler diye soramıyordu da...

Sobe, Sobe

2007-12-05T15:28:00.000+02:00

Renkler ne ettin, beni derde gark ettin, kırarmıyım seni ben, yazdım hemen!

BEN KÜÇÜKKEN! Çok mutluydum, kocaman bir ev, beni gözü gibi seven bir babane, 17 sinde anne ettiğim dünyalar güzeli bir kadın, harika bir baba, Almanya'dan kıyafetler gönderen bir hala...Kapının önüne kilimlerimizi serer evcilik oynardık, ben anne olurdum, baba da komşumuzun oğlu Mehmet, 18'inde kalpten öldü, ne severdim onu.Ende, tura 1,2,3 diye bir oyun vardı, ende, tura 1,2,3 güzellik, çirkinlik, garip garip pozlar verirdik.Bazen bebeklerimi alır, çocukları toplar başıma, doğaçlama konuşturarak tiyatro sahnelerdim.En keyif aldığım şeylerden biride bir elma kapıp mutfaktan doğru misafir odasındaki divana kurulup kitaplara dalmaktı.Bizim balkonla, yan komşunun balkonu bir kol mesafesindeydi, Benimle yaşıt olan Ela'yla ele ele tutuşurduk, ona hep üzülürdüm, annesi hiç birzaman sokağa salmazdı, bizi seyreder dururdu balkondan.Kötülükler, çirkinlikler yoktu sanki, herkes mutlu, evler bereketli, şendi, sevgi, güven, umut vardı o günlerde...

ASLINDA BEN! Mimarlık Tarih'inde, Mısır mimarisinden bahsediyordu hoca, insan boyutlarını hiçe sayan devasa yapılar, sonra bir söz söyledi, evet bu beni tanımlıyordu, eski Mısır da '' en büyük günah bir insana gözyaşı döktürmektir'' dedi. Yaşamım boyunca yaradılmışı kırmamaya, incitmemeye büyük özen gösterdim.Lise de sevgili Edebiyat öğretmenim Tülin Aybars benim için şöyle demişti ''içinde fırtınalar kopsada dışarıya renk vermiyorsun'' ki bu da doğrudur.Yaşlandıkça depresif bir kadın olsamda, güleryüzlü, dinlemesini bilen bir insanımdır. İlişkilerimde mesafeliyimdir, o da ya incitirlerse korkusundan kaynaklanan bir kalkandır.Söz, çok önemlidir yaşamımda, onunla dünyalar kurar, bir anda dünyaları alt üst edebilirsiniz. Aslında ben, felsefeyle , edebiyatla, sanatla uğraşacağım bir mesleğim olsun isterdim.Neysem oyumdur kısaca...

İLK KOPYAMI NE ZAMAN ÇEKTİM!Ben bir inektim, lise sonda hadi denemiş olayım diye Ahlak dersinde dizlerimin üstüne açtım kitabı, sonra gizli saklı, kaçamak hiç hoşlanmadım, attım kitabı çantaya, yazdım , verdim.

EN SAÇMA HUYUM! Tüm faturaları ve ödemeleri geldiği gün yatırırım, kredi kartım bir tanedir ve limiti çok düşüktür, borç, avans almam, bu takıntılarımın sebebi, ölürsem arkamdan uğraşmasınlar diyedir.Tek kapılı arabalara binmem, kozmetiklere inanmam, kullanmam, kağıt oyunlarını bilmem , merakta etmem.Birde, olur olmaz yerde birini gösterip, yanımdakine, ben ondan daha zayıfım değil mi? diye sorabilirim, çünkü basen takıntım vardır (itiraf ettim), doktora son anda giderim, mümkünse hiç gitmemeyi tercih ederim.

CEP TELEFONU! Bazen 2 ayda bir fatura gelir, varın siz düşünün ne sıklıkta kullandığımı, ama onsuz yapamam artık, yoksa nasıl kontrol edebilirim çocukçağızlarımı, nerdesiiiin?

AŞK BENCE! Bak bu güzel soru, korkunç bir duygu yoğunluğu, yüreğinde volkanların patlaması, insanın en deli dolu, en güzel hali, yarım elmanın diğer yarısını bulması, kilitin doğru anahtarla açılması ve sonra o şiddetin sevgiye, saygıya, paylaşıma, sadakate, dostluğa dönüşüp sürüp gitmesi, kopmamak üzere...

EN SEVDİĞİM BLOGLAR! Yerleri kalbimde, isimleri dilimde sır ( çok politik oldu ama napıyım)

Şimdi ben kimi sobeleyip derde düşüreyim, MOONSUN ve DANTELCİ, yazarmısınız?

Sıcacık Çorbalar Hazırdır!

2007-12-04T10:50:00.000+02:00

Efendiiim, sizi bugün dağ evimdeki mutfağımda ağırlıyorum.Kışın dağda olmak pek keyifli, çamlar kardan gelinlikler giymiş, kış güneşi vurmuş yerlere, kristalize olmuş karlar toprağa dökülmüş pırlantalar gibi parlamakta, hadi hadi üşümeyin içeri girin, kuzinenin üstünde çay kaynamakta, doldurun birer bardak, bende iki odun atıvereyimde çıtır çıtır yansın.Çorbam hazır, yoğurt çorbası yaptım, içine bol tereyağı, nane kattım, ekmekleride kuzinenin üstüne koyduğum maşaya dizip bir güzel kızarttım, ıspanaklı börekte pişti, bol peynirli, acılı!
Hadi herkes bir tabak alsın, siz içinizi ısıtın bende hikayemize geçeyim.Hikayem 3 sene evvel evimin soyulmasıyla ilgili.Askerim ve ben çalışıyoruz, yani eve çift maaş giriyor, oğlum diyorki anne evde değişiklik yapalım, salonda ne var ne yok atalım, sadece bordo ve kırık beyaz kullanalım.Tamam oğlum yarı yarıya paylaşırsak olur diyorum.Zaten eşyalar uyduruk, evden çıkarken, her elime bir çocuk, birde giysilerimizi alıp çıkmıştım, bir koltuk gelinden, iki koltuk annemden, ortada bir sehpa idare ediyorduk.Akşamdan akşama bir saat gördüğümden beni pek ilgilendirmiyorlardı, zamanı değildi, demirbaşları halletmiştim nasıl olsa.Askerimin standartı yüksek, estetiğe düşkün, zevkli, onu mu kırcaz? Bir cumartesi dayadı kapıya eskiciyi herşeyi yükleyi verdik kamyona gitti.Pazar duvarlar boyandı, bordoyu eşyalarda, beyazı da halı da kullanmaya karar verdik.Halıyı seçtik, boydan boya kaplatıcaz salonu, yumuşak, kalın, yerlerde rahat uzanacakmış ya, orta yerde sehpa falan da istemiyor, onada tamam.23 Nisan cumartesi halıyı döşüyorlar, babam başlarında, biz işte.Adamlar galoşla döşüyorlar, hemde söyleniyorlarmış bunu nasıl temiz tutacaklar, deli işi diye.Akşam geliyorum, pek akça pakça bir salonum olmuş, olmuşta üzerinde balerin ve balet şeklinde yürümemiz gerekiyor, neyse çocuklar büyük, özen gösterirler deyip, gece 12'ye kadar temizlik yapıyorum bütün haftanın yorgunluğunun üzerine, ertesi günde aşçımın doğum günü.Sızar gibi yatıyorum yatağıma.Birazda yatağımdan bahsetmem gerek, iki yatak odası var benim evde, küçük olana tek kişilik bir yatak koymuşum, ben yatıyorum, büyük olanda ranza var bunlar kardeş kardeş yatıyorlar ama yatamıyorlar.Gece aşçı sağdan sola dönünce askerim deprem oluyor zannediyor hayda pata küte yada askerim gece internette aşçı sesten ve ışıktan uyuyamıyor, hayda yine kıyamet kopuyor.Baktım olacak gibi değil uyku düzeni kalmadı, benim tek kişilik yatak geçti büyük yatak odasına askerim oldu general, ben bizim döt kadar odaya soktum ranzayı, aşçı üstte ben altta yatmaktayım, zaten aslında genç göstermemin sebebide çocuk gibi ranzada yatmamdandır.Yattığımda tavan yerine üstüme geli geli veren suntaya bakar dururum, aşçım gökyüzü resimleriyle kaplamayı düşünüyor ki kendimi f tipi ceza evinde hissetmeyeyim diye :))
Ben ranzanın altına kıvrılıp saralanmışım yün yorganıma, aşçım üstte, askerim haftanın yorgunluğunu atmak için İstanbul gecelerine akmış, muhtemelen Cahide'de takılmaktadır kankileriyle.Ana oğul yeni aldığımız son model samsung cepleri takmışız şarja, dalmışız uykuya, gecenin bir vakti dırıling bir ses baş ucumda komidinin üstünden gelmekte, telefon şarjdan sökülüyor, yorgandan kafamı çıkarıp , gözlerimi açıyorum, başımın üstünde bir adam , üstündeki mont askerimin, onun ismini söylüyorum, tepki yok, sonra bakıyorum bu kavruk kuru biri benim oğlan değil, anaa bu hırsız, hırsızda şok ranzada 40'lık bir kadın beklemiyodu muhtemelen, zaten salona girdiğindede şok olup bize acımıştır hiç eşyaları yok diye, ben fırlıyorum, hop hop ne oluyor lan diye, peşinden koşturuyorum, o girdiği salon penceresinden atlayıp kaçıyor.Sağolsun annemler giriş katın pencerelerine ferforje yaptırınca banada merdiven oldu, aklımdanda geçiyordu.Pimapen tornavidayla kolayca açılıyordu.Ev perişan, askerimin oda talan edilmiş, mutfakta halının üstü kart dolu, telefonlar, benim tuvalet masamın üstünde ne varsa gitmiş, gerçeği sahtesi, ben şoklardayım, aşçı uyanıp gelmiş yanıma korkulu, anne diyor sesin travestiler gibi çıktı,gülermisin, ağlarmısın.Halbuki hep hırsız girerse uyur gibi yaparım ne varsa alsın gitsin, bize birşey yapmasın ama o anda garip tepkiler veriyor insan, neyse askerimi aradım, soyulduk, soyulduk diye bağrıyorum sen nerdesin, sanki çocuk benim bodyguardım, sakin ol sakin ol, türkcelli ara telefonları kapattır, polisi ara diyor, annemleri arıyorum, hırsız girdiiii diye delirmiş bir vaziyette, polisi arıyorum, gelcez diyorlar, annem ve babam üst kattan paldır küldür geliyorlar, saat 4 civarı, annemin elinde dayıyor ağzıma passiflorayı sakinleşeyim diye, ne gezer, hırsızla göz göze gelip bakışan benim şoku atlatamıyorum.İnanamıyorum, evinde güven içinde olduğunu sanıp uyuduğunda birileri elini kolunu sallayıp girebiliyor yol geçen hanı gibi, hazmedemiyorum, kendimi korunmasız hissediyorum.Halının üstünde hırsızın ayakkabılarının izleri, polisler geliyor, ifade veriyorum, parmak izi almak için salon camına yöneliyorlar ellerinde siyah bir toz pencereye sürüyorlar, halımmm diyorum, daha 24 saat olmadan başına gelmedik kalmadı:( Gidenlerin ne olduğunu anlamaya çalışıyorum, annem teselli ediyor, valla Sofi ALLAH gidenin yerine daha fazlasını veriyor, bizzat yaşamış bir insan olarak ona inanmak istiyorum çünkü bir kaç sene evvel babamın iç çamaşırlarına kadar soyulmuşlardı.

Birer kase daha doldurayım mı? Kuzineden böreği alıp geliyorum, ondanda tadın, yol sorun değil, atların çektiği kızaklarla aşağıya manzarayı seyrede seyrede inersiniz, ördüğüm rengarenk bereler var hepinize birer tane hazırladım sıkıca geçirin başınıza kulaklarınız üşümesin, ben çok çektim kulak ağrısı kıyamam size, bu soğukta kalkıp dağ başına geldiniz benim inziva yuvama:)

Neyse giden gitti, ben 6 ay herkesi potansiyel hırsız olarak görerek ürkek, depresif, panik bir kadın oldum çıktım, psikolojim zor düzeldi.Halıda ki lekeler deliler gibi uğraşmama rağmen çıkmadı.Pencerelere kilit, alarm taktık, salon penceresinin mermerinin üstü sardunya saksılarıyla dolu, çiçek severliğimden değil, hırsıza tutunacak yer kalmaması bakımından, onlar benim koruyucularım.Sonra sağımdaki ve solumdaki apartmanlar özel bir üniversitenin kız yurdu oluverdiler 24 saat güvenlik kapıda, kameralar o biçim, giden gittikten sonra, neyse en azından rahat uyuyabiliyorum artık ama cumartesi geceleri hep uyanırım, sanki yeniden gelecekmiş gibi, yatmadan önce kilitleri, alarmları kontrol ediyoruz.Değerli bir şey yok artık, almamaya özen gösteriyorum, zaman iyileştiriyor ama unutturmuyor o korkuyu, yinede şükrediyorum, ya çocuğuma, bana bir şey yapmış olsaydı, malın hiç bir önemi kalmıyor o zaman, ama tepemde dikilmiş şaşkın şaşkın birbirimize bakmamız beynime kazınıp kalmış.
Hava kararıyor, gidiyormusunuz? Yonca bak! ben bir şey demedim bu sefer! siz kalkıştınız, ev büyük, camlara kepenk yaptırmışım, kapı sağlam, bahçede canavar gibi iki köpeğim var, gelmez artık hırsız mırsız, kalın yatıya, mısır patlatırız, sahlep yaparım, müzik dinler güzel sohbetler yapardık.Sizinde hırsızınız oldu mu? Ranzada yatmayı denediniz mi?Halı kirlenmesin diye parmak uçlarınızda yürüdünüz mü hiç, bir anda karar verip minübüs kadar bir bordo koltuk alıp üzerinde bağdaş kurup oturdunuz mu?İkea'dan aldığımız iki beyaz koltuğa anneniz bunlar şezlonga benziyor dedimi hiç!

Toplaşalım Masaya!

2007-11-30T12:13:00.000+02:00

Hadi buyrun aydınlık, gün ışığı girmiş mutfağıma, kışın griliğine inat, mandalina, portakal, sarı, havuç, hurma, turuncu renktedir, güneştir onlar tezgahta, kimbilir belkide gelecek yazı müjdelerler.Mutfak biraz dağınık idare ediverin artık, rafları süslemişim ama avize kafamıza düşermi bir kahkaha patlattığımızda bilemem gayrı!C vitaminimizi alalım, okkalı bir kahvede yaparım size.
Çarşamba akşamı teklif hazırlıyoruz, ben söylüyorum Hakan hızlı hızlı yazıyor, bir ara dönüp saat kaç diyorum, 18.07 abla diyor, fiyatlandırmayı yetiştiremeyiz yarına kalsın, ben hazırlanayım deyip 18.30 da çıkyorum.AAA ne tesadüf otobüste tam dükkanın önünden geçiyor, en masum halimle zıplıyorum benide al, benide al diye, duruyor, hemen atlıyorum, sağol diyorum şoföre, almaz almaz.Otobüs şoförlerini çok severim, arada birde merak ederim, acaba psikolojik destek alıyorlar mı diye.Bir sabah yine işe gidiyorum, bir polis memuru bindi otobüse, sohbet ediyorlar şoförle, şoför bir laf ediyor ben kopuyorum '' abi ya kazıyolar, kazıyolar bir bulamadılar şu hazineyi'' Adam haklı 44 senedir yaşadığım bu şehir hep şantiye halindedir, hep delik deşiktir, hala büyük hazine maalesef bulunamamıştır, bekliyoruz, ben göremesemde belki torunlar görür. Neyse dönelim benim son bindiğim otobüse, hemen son kalmış boş yere oturuyorum, yol uzun, iki karşılıklı koltuk, dört kadın göz göze gelmemeye çalışarak gidiyoruz, karşımdaki kadınlardan biri orta yaşlı kapalı bir hanım, göz ucuyla bakıyorum ağzı kıpır kıpır, gözüm eline kayıyor, tesbih çekmekte, trafikte pek güzel akıyor, içimden diyorum hikmet kadında, devam teyzem, duaları sayesinde yol açık galiba, sonra gözüm plazaların önünde bekleşen servislere kayıyor, ohh diyorum, ne güzel binip gidecekler, onlar adına sevinirken onları hiç böyle bekleşirken görmediğimi farkediyorum, es geçiyorum, başka düşüncelere dalıyorum, inşallah Yaprak Dökümü'ne yetişirim diyorum, aklıma oğlum geliyor, yaklaşınca ara demişti, yarın uygulama dersleri var, meyve salatası ve mevsim salatası yapıp sunacaklar malzeme almalıyız, yaklaştığımı haber vermek için cep telefonomu çıkarıyorum çantamdan, o da ne ! telefonun üstündeki saat 18.13, algılayamıyorum, jeton tırink diye düşüyor, ben 18.30, yerine, 17.30 da baaaay deyip çıkvermişim, önce kendimi çok kınıyor, sonrada aklımdan şüpheye düşüyorum, oğlum şaşkın Tansaş'ın yolunu tutuyorum.Eh insanın aklında gitmek varsa böyle kaymalar olabiliyor...

Hadi birazda kurabiyelerden buyrun, babam yine ayva reçeli yapıvermiş, bende kurabiyelerin içine koyuverdim, pek güzel olmuşlar, tarifini veremem, biraz sonra bloglardan bakıcam.Bu arada anneme henüz işten ayrılacağımı söylemedim, zaten midesi ağrıyıp duruyor, endoskopi isteyince dr. şıppadanak ağrıları kesilmiş korkudan, buda bir tedavi şekli olsa gerek!Şimdi bende bir elektro isteyecemki kalbi sağlam dursun:) Ödü patlar ben çalışmayacağım diye, sanki ondan birşey talep edecekmişim gibi düşüncesine bile tahammül edemez.Aslında beni hiç anlamaz, çünkü o altın kafeste yaşayan bir kuştur, ekmeğin bile fiyatını bilmez, hayatında fatura ödememiştir, çalışan kadın ne cins bir kuştur hiç bilmez.İki erkek çocuğa analık babalık yapan aseksüel kuş türünü tanımaya hiç niyeti yoktur, olsa olsa bu tipler, sorunludur, bela olabilirler, demekki bu kuştan uzak durmalı! diye düşünür. Altın kafesteki bencil kuşum benim! Babam, her zaman mağrur, sakin duruşuyla Hayırlı olsun kızım diyecektir, beni anlayacaktır, çünkü o bana sahip çıkandır, ortada kaldığımda bir kadın için en önemli şey olanı verendir EV...Sığınağım, mahremiyetim, kraliçesi olduğum sarayım, velihatlarımla yaşadığım biricik evim, kapısını her akşam açtığımda içime güller dolar, benim evim.Babam, ona sağlıklı uzun ömürler diliyorum.

Masa sohbeti güzeldi, kalkıyomusunuz, bunu saymam, yine gelin, neyse avize kafamıza inmeden ağırlayabildim sizi, raflardaki kaseler öylesine orda durmamalı, üzülüyorlardır boş boş durmalara, çorba yapıcam başka sefere size söz, sıcacık içimiz ısınır, hele sevdiklerinle paylaşıyorsan yüreğinde ateş olur...

Bitiş

2007-11-27T10:26:00.000+02:00

Birkaç gündür yazamıyordum, canım sıkkındı.Cuma akşamı tamam dedim bitti, bu sözcük benim için çok önemlidir, ağzımdan nadir çıkar ama dönüşü yoktur, karar verilmiştir.Bitti, hem rahatlatıcı, hemde belirsizliğe yol açan bir sözcük, bir kavşak, her yöne açılmaya müsait, yeni kararlar içeren, yeni seçimlere yol açan...Bir yolun bitip, diğer bir yolun başlangıcı, karışık duygular, rahatlama, yeni seçenekler oluşturma, yeni karalar alma, biraz endişe, üzerine bolca umut bir kavşakta soluklanmaktır bitiş, sonra yeniden harekete geçersin...Ben artık soluk almak istediğimi farkettim, artık tıkanmıştım ve cumartesi işten ayrılmak istediğimi söyleyiverdim, aslında hemen aysonu bırakmak istiyordum ama yıl sonuna kaydı, anlayacağınız şafak sayıyorum.Sabah 7'de çıkıp, 9'larda evde olmaktan ve bunu haftanın 6 günü yaşamaktan, yaşamımın 3 kutuya girip çıkmaktan ibaret kısır döngüsünden bıkmıştım.Ev birinci kutu, otobüs ikinci kutu, iş üçüncü kutu...Aldığım parayı harcamaya bile zamanım yok, kendime uzun zamandır birşey alamıyorum, zaten gerekte yok sosyal bir yaşamın olmayınca, fatura ödeyip, evin, çocukların ihtiyaçlarını karşılıyorum sadece, kendim için , kendimi şımartmak, ödüllendirmek adına hiç bir şey yapmıyorum.Yaklaşık 15 senedir bu tempoda çalışıyorum, buda bitti dediğim evliliğimin bedeliydi, her karar bir bedel ödemektir.

Şimdi hayal kuruyorum, sıcacık, tertemiz evimde, kendime okkalı bir kahve yapıp, birde sigaramı tüttürüp cam kenarında koşturan insanlara bakmak, yürüyüşlere çıkmak, dostlarıma uğramak, güzel yemekler pişirmek, tığımı elime alıp birşeyler örmek, en önemlisi telaşsız geniş zamanlarda yaşamak istiyorum, sessizlik, huzur, sakin bir yaşam.Gittiği yere kadar, sıkıştığımda ister istemez yine ekonomik kaygılar yüzünden çalışmaya dönmem gerekebilir ama artık benim soluklanmaya ihtiyacım vardı, çıkacak cana bu kadar cefa yeter dedim ve bitti...

Yine Cumartesi, konuşmadan sonra yerime dönüp blogları okumaya başladım, bir bitiş haberi daha, bu yaşamdaki son bitiş noktası, Esra, Büyüleyen Mutfak Kokusu, inanamadım, okudum, içim ürperdi, son yazısı, bilebilirmiydikki son yazısı olduğunu, ya biz okurken, ya da o yazarken, o sayfa bir daha açılmayacak.Taziye defterindeki tüm dostları, anladımki biz bir bütünün parçalarıyız, fiziken tanışmak hiç önemli değil, böyle tanışıklıklarımızda paylaşamadıklarımızı burda paylaşıyoruz, iç dünyalarımızı, işimizi, ev halimizi, mutluluklarımızı, hayallerimizi, bilgiyi, yeteneklerimizi, kısaca elimizden ne geliyorsa, nasıl ifade edebiliyorsak kendimizi...Duygusal bağlar oluşuyor aramızda, komşuluk geleneğini yaşatıyoruz ve vefayı... Burdan Serin Mavi'nin katkılarıyla Hatim indiren tüm arkadaşların dualarını ALLAH kabul etsin, onlara teşekkürü borç bilirim.

Uzun bir yazı oldu http://www.donusumkonagi.com/ dan okuduğum bir makaleyide sizinle paylaşmak istiyorum.

Karar Vermek

"Karar verdim" diyor yüksek bir sesle. "Küçük bir an bile olsa kendim için harcayacağım. İçimden geçenleri kısıtlamadan, kim ne der diye düşünmeden yaşayacağım". Meraklı bakışlar süzüyor hareketlerini. Yüzünde ki yorgunluğu, içinde kopan fırtınayı biraz olsun anlayabiliyorsun. "Hadi" diyorsun sende destek vermek için ona. Vazgeçme bu defa ve git arkana bakmadan kendin için yaşa aklındaki tüm olumsuzlukları çıkar koy bir tarafa. Git yüzündeki keder dağılsın, içindeki sıkıntılar bir an olsun kaybolup gitsin. Üzerine yüklenmiş sorumluluklar yüzünden her insan yaşamaz mı bu durumu. Ne kadar dayanabilir ki. Bir gün mutlaka bir yerde patlak veriyor. Sıkılıyor insan aynı düzeni yaşamaktan aynı işleri yapıp aynı konulardan konuşmaktan. Başa sarıp filmi tekrar tekrar seyretmek gibi bir hal alıyor sonunda. Değişiklik istiyor hayat zaman zaman. Bu bazen bir saatlik bir uyku, bazen uzun süren bir yolculuk, bazen sessiz bir ortamda kendini dinlemek oluyor... Karar vermek işte bu durumda önemli olan. Karartmak gözünü. Ne istediğini bilmek ve uygulamak. Hayatı hoyratça kullanmak yerine akılcı davranmak. Bazen her şeyi bir kenara bırakıp kendinle kalmak. Zamanı geldiğinde kalabalıklara karışmak. Bazen kitabınla, bazen sevdiğinin sıcacık bakışlarıyla, bazen huzur veren melodilerle, bazen uzun yürüyüşlerle kendine vakit ayırmayı, içine keder bırakan durumlardan bu şekilde kurtulmayı bilmeli. Kendi için yaşamalı insan bazen. Dünyadaki tek varlık kendisi gibi davranmalı. Bencil olmalı. Doğru zamanı bulduğunda yapmalı. O yüzündeki yorgunluğu alacak kararı vermeli. İşte şimdi vakti geldi… Hadi korkma ver kararını. İstersen karar vermek olsun adı istersen bir kaçış. Hadi korkma kaybetmeyeceksin. Çünkü dünyadaki hiçbir şey senden değerli değil.

Kış Uykusu

2007-11-22T15:50:00.000+02:00

Bir haftadır bir uyku hali içindeyim, 2 gün işe geç kaldım, akşam 9 gibi koltukta uyur kaldım, işte de gözlerimi zor açık tutuyorum, umarım geçicidir, yoksa kendime bir in'de kış tatili ayarlamam gerekecek.Akşam acılı kapuska pişirdim, her akşam, havuç, turp, domates, maydanozla kocaman bir salata yapıp yiyoruz, uykunun yanı sıra birde sebze krizine girdik.Motorcu'mun ödev olarak 3 günlük tatil organize etmesi gerekiyor, yataklı trenle gidilebilecek yer düşünüyordu, beni görevlendirdi, TCDDD'nin sitesinde iki tur vardı fakat yapılmıyormuş, Gap ve Karadeniz.Seferleri ve fiyatları inceledim, son derece uygun.Ona değil ama kendime güzergah buldum, akşam Haydarpaşa'dan bin, sabah Denizli'de in, günü değerlendir, akşam yine bin sabah burdasın, üstelik yataklı kompartman, ister tek, ister çift kişi, tıkır tıkır uyuyarak gel ( uyuma kısmı tam bana göre ) Yapılır mı yapılır!

Gülümseten Fotoğraf

2007-11-22T14:04:00.000+02:00

Edward Galagan

Biz kadınlar, her yaşta ve her şartta öğrenmeye, paylaşmaya açığız :))

Ah istanbul

2007-11-21T13:04:00.000+02:00

Bu resim beni çocukluğuma götürdü ve hüzün çöktü birden bire, Çırağan Sarayı, yanında Beşiktaş Stadı, arkada Yıldız Parkı, üstler bomboş, ne Etiler, ne Ulus ne de diğer semtler daha oluşmamış.23 Nisan kutlamaları bu stadda yapılırdı.Beşiktaş ve Ortaköy yönünden tüm ilkokullar sıra halinde flamaları, bandolarıyla yürür, stadda yerlerini alır, stad hınca hınç dolardı gösteriyi izlemek için, çoşku, sevinç, umut, gurur vardı...Babam, yanmış halde bulunan Çırağan Sarayının önünden denize girerdi her yaz, babaneme birkaç saatliğine bırakıp dükkanı kendini atardı boğazın serin sularına...Yıldız Parkına giderdik pikniğe, sanırım değişmeyen bir o kalmış.
Dolmabahçe Sarayı, karşı kıyılar bomboş...

Ah İstanbul

2007-11-21T13:01:00.000+02:00

Yıldız'dan Beşiktaş'a iniş, sol taraf dutluk, arkası bostandı, sebze alırdık dalından kopartıp şimdi orda Conrad Hotel var.
Yine Barbaros Bulvarı, Yıldıza çıkış, trafik nedir, betonlaşma nedir,kalabalıklar nedir bilmeden...
Bebek, değişmeyen bir tek Bebek Camii kalmış...
İskeleden Beşiktaş ve Bulvar Şimdiki hali, Beyoğlu, İstiklal Caddesi...

Sabah aldığım bir mail, taşplaktan bir şarkıyla İstanbul' u anlatıyordu, bende kendi penceremden paylaşmak istedim, doğduğum, yaşadığım bu şehri, farkettimki çocukluğumun İstanbul'unu çok özlemişim, şimdiki halini düşündüğümde sınırlarını bile algılayamadığım bir şehir oluyor önümde ve içim acıyor...

Resimler http://www.azizistanbul.com/

Kabul günü =)

2007-11-19T21:11:00.000+02:00

Pazar günü ve Melek'in hazırladığı mamalar, Vuslat'ta ön kontrolde, elde açtığı mantarlı, peynirli, kıymalı börekler, peynir toplarıyla süslü salatalar ve kızı Sena'nın yapıp üzerine imzasını attığı pastası.Melek'in eşi, kızı, oğlu bedeneğitimi öğretmeni, gelini milli basketçi, yani sporcu bir aile ama Melek dışında, o iyi bir ev kadını, bir çok şeyini paylaşabileceğin bir dosttur.Aslında yemek içmek bahane, iletişimdi aranan ve grup terapi yapıp rahatladık, bol bol güldük, bazende düşündük ve gülümseyerek ayrıldık, kimbilir bir daha ne zaman...
Cumartesi akşamı koşar vaziyette halıcıya gittik, Mukkadder'in halısını görmeye, gerçekten zevkli bir seçim, el dokuma Çin halısı, ana fon kaşmir, krem rengi, çerçevede pastel renklerde gül motifleri var burdada ipek kullanılmış buda halıya pırıltılar katmış.Pazarlıktan sonra ki iki kadının vıdı vıdısına akşam vakti pes ettiler, hadi berbere, ordan yine Mukadder'e yaptığı nefis mantıyı yemeye.Resmini çektim ama iyi çıkmamıştı, mantıyı kapama şekli farklı göstermek isterdim ama başka sefere.Ben de salondaki abajuru görüntüledim, kaidesini, şapkasını alıp, şapkayı swarovski taşlarla işledi ve görüntüsü çok güzel oldu, bu yetmedi, yastıklara uyguladı, özel kumaşlar aldı, dikti, desenleri tasarladı, swarovskiler ordada ışıldadı.

Boncuktan sıkılan arkadaşım, halı örmüş, 1 metrelik şişlerle, okadar ağırki örerken insanın kolları uzayabilir ama sonuç nefis, sabrına, mükemmelliyetçiliğine hayranım.Benim yaptığım şey çabucak bitmeli sonucu görmeliyim.Mukoş'tada kurs, özel öğretmen muhabbeti, kızı oks'ye, oğlu öss'ye hazırlanıyor, bilgisayarı paket etmiş kaldırmış, çocuklar tam hedefe yönlendirilmiş ok gibiler, kıyamam yazık çocuklara ama maalesef şartlar bu!Oğlu Barış ogünkü sınavda grup birincisi olmuş, Öğretmeni pasta alarak ödüllendirmiş onu, yani şimdiden tatlısını yemeye başladık.Umarım tüm çocukların, ailelerin emekleri boşa gitmez gerçekten zor bir süreç.Efendiiim bir haftasonuda böyle dosttu, muhabetti geçti, tabii ben eve zaman ayıramadığım için bütün işlerimi haftaiçine yaymak zorundayım, gezmenin acısı da böyle çıkıyor, gece çamaşır, ütü, yemek, bulaşık, derleme toplama uğraş dur.

2007-11-19T18:08:00.000+02:00

Berberimin saç kesimiyle, Mireille Mathieu İstanbul şubesine dönmüş bulunmaktayım, oğlumun tabiriyle, ''top kafa olmuşsun anne''. İyi oldu, usturayla verilmiş tüm kat izleri gitti, sadece makasla kesildi, artık daha sağlıklı uzarlar.Bu arada dün akşam Haber7'de izlediğim Prof. Dr. Ahmet Maranki'nin sitesini incelemekten bu gün ancak yazabiliyorum.İsterseniz bir göz atın bana ilginç geldi.

http://www.maranki.com/

Haftasonu Programı

2007-11-17T15:37:00.000+02:00

Frederick Arthur Bridgman-Tablonun ismi Dinlenme

Bugün Cumartesi, akşam iş çıkışı Mukoş'uma gideceğim, haftalardır aradığı halıyı bir yerde beğenmiş, bir de senle bakalım dedi.Geçen sene bu hatun evi dört duvar bırakarak yıktı ve yeniden yaptı, çok güzel oldu ama benide bitirdi, en son kapı kulplarını yüklenip bir gece kapıma dayandığında kopmuştum, neyse atlattık.Eskişehir'li, Tatar arkadaşım, marifetli, aşırı titiz, can arkadaşım, şimdi ona halı bakcaz.Bana rüşvette teklif ediyor, akşama bende yeriz.Oluuur hiç bir sakıncası yoktur, zaten seçimleri isabetlidir, onay gerekiyordur, valla verdim gitti...Tuğbiş'te beni berbere götürür bir senedir garip şekle girmiş saçlarımı kestiririm, tokalara hapsolmaktan kurtulurlar.Bir ara onun elişlerini fotoğraflamak istiyorum, okadar yaratıcı ve özgünler ki...

Yarın Pazar, Melek, has komşu, annemlerle aralarında yaptıkları gün vardır, sıra ona gelince Pazar günü yapmak istemişki bende gelebileyim, ne kadar mutlu oldum, uzun zamandır böyle bir şeye katılmamıştım.Hemen ne giysem diye düşündüm, daha feminen, çıtı pıtı, hanım hanımcık, özlemişim be...Melek, Çerkezdir, yemekleri, elişleri süperdir, herzaman birşeyler öğrenebileceğin insanlardandır.Yani kısaca hafta sonu ben, damağımı ve zihnimi zenginleştireceğim.Dedikodular Pazartesiye...

Damacana

2007-11-16T10:05:00.000+02:00

Sabah, Hatice'ye, Gülçin'e, Moonsun'a yoruma cevap yazıyorum oda ne? hepsi silinmesin mi!Sonra aklıma bir anım geldi onu yazıyım dedim.Motor bir tür aşktır.Benim motorcu oğlum 15 yaşındaydı, yaz tatili,akşam işten gelmişim ''anne ben bakkalın yanında çalışıyorum dedi'', ''hayırlı olsun, oyalanır, insanları, ticareti öğrenir'' dedim içimden ama bu kararı niye aldığınıda merak ettim.Sonra anladım ki benim oğlan sırf motora binmek için 20 kg. su dolu damacanaları 6. katlara çıkarıyor, aman oğlum belin ağrır, şöyle olur, böyle olur, tııııs, o motoro biniyorya herşey boş, üstelik aynı muhitteyiz, bizi tanıyorlar ama çocukcağızım motorlu saka olmakta ısrarlı.Değişik insanlar, evler, ilişkiler görüyor, bahşiş verenleri de ayrıca seviyordu, bazıları onu örnek gösteriyorlarmış torunlarına, çocuklarına, yaz tatilinde nasıl çalışıyor diye.Tabi dışı seni,içi beni yakar hesabı.Neyse okullar açıldı ama evde hep motor muhabbeti, anne alalım da alalım, zavallı dedesini, motor fuarlarına sürükler, bayileri dolaştırır, bu arada her modeli, üretim senelerini, civatasına kadar etüt eder (yani bu günlere hazırlanıyor) Kurban bayramı gelir ve biz Side'ye Clup Voyage'a tatile gideriz.Ben, askerim, motorcu.Gayet şık şıkıdım salınıyoruz, yemekten çıkmışız, nerde takılsak diye bakınıyoruz, önümüzde bir aile gayet klas, yanlarında 14-15 yaşlarında bir erkek çocuğu dönüp dönüp bize bakıyor, yanındakileri dürtüyor, bir anlam veremedim ama bizim motorcu muzip muzip gülümsüyor, hayrola dedim, ne iş? yaa anne bunlar bizim arka sokaktaki o lüx sitede oturuyorlar, yazın onlara su götürürdüm, ananeside bana bahşiş verir torununa örnek gösterirdi, sende git babanın yanında çalış, boş durma dermiş.Çocuk su taşıyan birini öyle bir yerde görünce inanmaz gözlerle bakıyordu, sanırım şöyle düşünüyordu ''şu su işi oldukça karlı olsa gerek''....

2007-11-15T10:04:00.000+02:00

Akşam iş çıkışı baktım benim oğlan gelmiş beni almaya, son zamanlarda trafikle öyle bozmuştum ki kafayı beni erkenden eve uçurmak istemiş.Atladık motora, boğazı boydan boya gececez, başladımı sağnak halinde yağmur yağmaya ama hiç bir şey keyfimi bozamaz çünkü bütün arabaları geçiyoruz.Kaskın camından sular süzülüyor, elimle siliyorum, arabaların farlarından yağmurun şiddetini görüyorum ve sucuk gibi olmuşuz, eve vardık , ''anne yağmur yağacağını düşünememiştim, çok ıslandın '' dedi. Ben halimden sonderece hoşnut, üzerimi değiştirip bir çay demledim, yanınada peynirli gözleme ve ilk defa Yaprak Dökümü'nün başına yetişebildim.Oğlum dalga geçiyor benimle '' sen daha yeni gelmiştin bak bu saatte, şimdi bitkin ve sinirli sinirli botlarını çıkarıyordun, gel sana bir scooter alalım rahat edersin'' bilmemki ne demeli, 40'ından sonra motor kullananı, ne paklar, yoksa İstanbul şoka girer de trafik havadan mı devam eder ama düşünmedim desem yalan olur.Savuluuuun trafik Sofi geliyor!

Şiirler

2007-11-13T10:25:00.000+02:00

AYVAZOVSKİ

RÜBAİ
Sevgiyle yuğrulmamışsa yüreğin

Tekkede, manastırda eremezsin.

Bir kez gerçekten sevdin mi dünyada

Cennetin, cehennemin üstündesin

RÜBAİ
Ömür defterinden bir fal açtım gönlümce;

Halden anlar bir dost gelip falı görünce:

Ne mutlu sana, dedi; daha ne istersin:

Ay gibi bir sevgili, yıl gibi bir gece.

Ömer Hayyam

ÇİÇEKLE KONUŞMA
Artık ne pencerem var seni koyacak

Ne masam

Sevgilim de yok bu şehirde

Çiçek seni alıp ne yapsam

Cahit Külebi

GÜN EKSİLMESİN PENCEREMDEN
Ne doğan güne hükmüm geçer,

Ne halden anlayan bulunur;

Ah aklımdan ölümüm geçer;

Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.

Ve gönül Tanrısına der ki:

- Pervam yok verdiğin elemden;

Her mihnet kabulüm, yeter ki

Gün eksilmesin penceremden!

Cahit Sıtkı Tarancı

BU NE BİÇİM HAYAT
Bu ne biçim Postacı

Üç defa çalıyor kapıyı

Bu ne biçim kel

Hem merhemi var

Hem sürmüyor başına

Bu ne biçim biçimler

İstediğiniz kadar çoğaltılabilir

Memleket çok müsait buna

Örneğin yeni bir komşu taşındı karşıya

Bir baktım Fahriye Abla!

Kırk yıllık bir rötar yapmış

Erzincan Treni

Ben gelmişim şu yaşıma

O ise şiirdeki yaşından gün almamış daha

Benimki ne biçim hayat

Uymuyor ne gördüklerimene duyduklarımane okuduklarıma

Ben ne biçim benim

Ne kendime benziyorum

Ne başkalarına

Murathan Mungan

Mimlenmişim!

2007-11-10T11:50:00.000+02:00

Sevgili Hatice, elimkolum beni mimlemiş.Konu, ”seni en iyi anlatan şiir yada dörtlük” hangisi ? aldımı beni bir telaş, karıştırdım şiir antolojilerini, şairleri, yok bulamadım tam beni!dedim Sofi sen yaz bu şiiri, en iyi kendin anlatırsın kendini...

BEN

Kendini anlatmak ne zormuş,
Bunca yıldır beraber yaşarken, kanıksamış.
Bedenim ruhuma, ruhum bedenime alışmış.
Zorlukları aşmış,
Hala çıksalarda karşısına, alışmış.
Hayat bir oyunmuş!
Çoğu zaman sıkılmış hayattan
Kuş olup uçmak istemiş
Mavilikler de, sonsuza
Özgür olmak istemiş
Döngüleri kırıp
Hayat başka, yürek başka
İki oğul bir ana...

SOFİ

Bende Dört Yapraklı Yonca , Asortik Krep , ve Hayatın Renkleri dostlarımı mimliyorum kabul ederlerse... ( yaşasııın şiirler okuyacağız )

ATAM

2007-11-10T09:33:00.000+02:00

Sen ölümsüz bir lidersin...

Yazdan Kalma Ev

2007-11-09T17:26:00.000+02:00

Bu evi de çok beğendiğim için arşive atmışım, baktım üşüyorum, bu resim iyi geldi.Sanırım İspanya'da, iç avlulu bir ev, minik süs havuzu, çeşmesi ( benim için tulumba olabilirdi ) güneşin rehavetine yayılmış keyif masası, ben hayalim de denizde ekledim, tatlı bir meltemde...

Bugün cuma ama ben yarında çalışıyorum herzaman ki gibi, tek sevindiğim yanı trafik rahat olur.Buarada sürekli Maslak yolunu kullandığımda gökdelenleri bol bol inceleme olanağına sahibim ve benim için en güzel, zarif, asil duruşuyla 10 puan alan Tekfen Tower.

Haftaiçi

2007-11-07T13:47:00.000+02:00

Yine yağmurlu İstanbul, bugün çalıştığımız firmalardan ziyaretçilerimiz vardı, hepimizin ortak görüşü işlerin düştüğü yolundaydı.Aslında hep bir bahanemiz vardır, kış geldi, okullar açıldı, seçim var, yaz geldi tatil zamanı, siyasal ortam, gerginlikler, dolar düştü falan filan.Benim gözlemim ve hissettiğim insanlardaki keyifsizlik, insanlar mutlu, huzurlu, geleceğe net bakabilseler daha rahat alış veriş yapabilecekler.Tabii bu bir yönü, birde seçenek o kadar fazla ki neye karar versek, nerden alsak, ustalar bizi nasıl canımızdan bezdiriler sorusuda var, şimdilik erteleme sürecindeymişiz gibi de geliyor, görceeez!

Akşam eve gittiğimde oğlum kapıyı açtı ve'' anne bana ne getirdin diye sordu'', iyiki ihtiyaçlar dışında birtanede öylesine çokanat almıştım, malum olmuş demekki, halbuki taşır dururum, evde ıvır zıvır bulunur.Soru beni çocukluğuma götürdü, istisnasız her akşam , babam dükkanı kapatıp eve gece 10'lar da döndüğünde uyusam bile uyanır, zilin sesiyle kapıya koşar ve aynı soruyu sorardım(tarih tekerrürden ibaret diye boşuna dememişler) hiç bir gece eli boş gelmez, sakız, çukulata, bisküvi,çerez getirirdi.O duygu inanılmaz güzeldi, kendimi güven içinde çok mutlu hissederdim.Hala benim sıraya girip faturalarımı ödeyen, çocukların okul toplantılarına giden, Eminönü'nden en iyi çerezleri alan, en güzel yumurtaları seçen, banka ve devlet dairelerindeki işlerimi takip eden, bunları sessizce yapıp hiç başıma kakmayan dünya iyisi adam.

Güya bugün az yazacaktım, yine daldım gittim.Buarada geçen akşam kek yaptım süper oldu, hemen bitti, ertesi akşam gaza gelip hem kek, hem poğaça yaptım amma velakin poğacalar hüsran, kendim ettim kendim buldum diyerek getirdim işe çay yanında yiyip duruyorum!

Haftasonu

2007-11-05T14:37:00.000+02:00

Her cumartesi olduğu gibi sebzecim Kilyos'taki tarlalarından kış sebzelerini yüklemiş arabasına geldi.Ben hemen arabanın etrafında dönmeye başladım, tazecik maydanoz, dereotu, pırasa, karnıbahar, havuç, turp, acı sivribiber aldıklarım, Hasan bey pazı da al dedi ama dolma sarmaya vaktim yok diye onu atladım ama aklım kaldı bu hafta alıp ıspanak gibi pişirmeyi düşünüyorum.İşyerimden eve aldıklarımı taşımak zor olsa da buna değer, biliyorum ki ürünler doğal ve günlük.

Cumartesi bir müşterim geldi, biray önce teklif verilmiş ama geri dönülmemişti, iyiki belgeleri atmamışım, sağlık sorunları olmuş , onları halletmeden evle ilgili işlere dönememişler doğal olarak.Müşterim, Ana Çocuk Sağlığında başhekim , bir kadın doğum uzmanı, neler yapıldığını sordum, gebe takibi, bebeklerin aşıları, doğum kontrol araçlarının ücretsiz uygulamaları.Söylediği birşey dikkatimi çekti, son 3 aydır rahim iç araçlar gelmiyor ya da göndermek için acele edilmiyormuş ve pek öyle doğum kontrolü için de çaba harcanmıyormuş, bol bol ürememiz mi isteniyor acaba :) diye düşünmeden edemedim, çocuğa karşı değilimde, bakabileceğimiz kadarına sahip olsak daha doğru olur, yoksa saldım çayıra, mevlam kayıra...

İş çıkışı elimdekileri eve bırakıp doğru Beşiktaş cumartesi pazarına, saat olmuş 7 ama farketmez çünkü ben takmışım Kastamonu Taşköprü sarımsağı alacağım, buldum, tek tek seçtim, kendime de kocaman, yumuşacık hurmalardan aldım.Cumartesi sebze günüm oldu.Sarımsakları yaptığım yemeklere diş diş atıyorum, oğlum da ben de verdiği aromayı seviyoruz.Sanırım ihtiyacı varki vücudumuzun sarımsak ye sarımsak ye diye sinyal verip duruyor tabi biz de uyuyoruz.Bazen de havuc, beyaz lahana krizlerimiz tutar.

Pazar günü kalktığımda , herzaman ki gibi erken uyanmıştım, oğlumu uyandırmamak için sessizce mutfakta yemeklerimi pişirdim, kahvaltı hazırladım, evi toparladım ama kendimi iyi hissetmiyordum, migrenim geldim geliyorum havalarındaydı, kahvaltıdan sonra bugün senle uğraşamam deyip İngiltere'den gelinin gönderdiği çok sıkışmadıkça içmediğim haptan bir tane içtim.Benim izin günüm sadece Pazar ve o gün iştekinden daha çok yorulurum, temizlik, yemek ,alış veriş bu güne sığmak zorundadır.6 gibiydi oğluma kalk hava almam, denizi görmem lazım dedim.Canım yavrum beni hiç kırmaz, birlikte yürüdük, sahilde çay içtik, Döndük eve, yine iş güç, biraz tv. yattım.Saat kaçtı bilmiyorum, vücudumun kitlendiğini hissettim, bir sıcak dalgası geliyor,bilincim açık bedenime hareket et diye emir veriyorum ama tık yok bağırmak istiyorum sesim çıkmıyor baya direndikten sonra oğlumun ilk ismini tek hece zorla söyleyebildim anında yanıma geldi , o da korkmuştu, su veriyim mi? diye sordu, sonrada yanıma gelip yattı, bütün gece nefesimi dinlemiş, bir ara yine olmuş ama kısa sürmüş.Sabah iyiydim ama neden böyle oldu anlamadım.Oğlum yorgunluktan anne dedi, kimbilir?Neyse bir haftasonuda böyle geçti.

Şimdi de Mutfaklar !

2007-11-02T15:09:00.000+02:00

Bugün yağmur var İstanbul'da, kış merhaba diyor, geliyorum diyor.Atkılarımı, berelerimi, botlarımı özlemişim.İşten eve gelişte evimin sıcaklığını, mis gibi tarhana çorbasına peynir ekleyip kaşıklamayı, yün yorganıma sarılıp uyumayı, daha içsel, daha evcil olmayı özlemişim. Aydınlık, geniş, düzenli ve yemeğin de paylaşıldığı mutfakları hep sevmişimdir.
Şömineli bir mutfak, sıcacık,
Davlumbaz ve ocak çözümü çok hoş!
Bu salon da insanda dinginlik hissi veriyor, sade, net, ferah.Hani temizlik yaptıktan sonra şöyle geri çekilip bir bakarsınızya eserinize bana öyle bir izlenim verdi.
Bu tarz mutfaklarıda hep sevmişimdir, sanırım temiz ve tazelik hissi verdiğinden.Uygulamalarımda da açık renge kaçıyorum, krem, kırık beyaz, uçuk griler, yumuşak ve sakin renkler, ortalıkta ıvır zıvırın gözükmediği (toz almaya gelmedik dünyaya)derli toplu, sade ve net mekanlar.Bugünlükte bu kadar! Ben evlere takmışım ama terzi söküğünü dikemez derler ya kendim için de aynen öyle :) Olsun, hayal bu ya!

Mesleki

2007-11-01T13:32:00.000+02:00

Sıradışı bir banyo...
Fonksiyonel bir çözüm
Evye'ye bittim, bulaşık yıkarken insanın sanatçı olası gelir!

Mesleki

2007-11-01T13:26:00.000+02:00

Bahçem olsa kesin tulumba koyardım, İzmir'de yazları çocukluğumun geçtiği ananemin bahçesinin anısına! Ama bu batarya lavabo için tasarlanmış, nostalji yapmak isteyenlere...
Sifonu çekmeye kimse kıyamaz herhalde!
Bu da bana Termal'deki kaplıcayı hatırlattı, yıllar önce aynı formu mermerden yapmışlar ve daha da büyük, yani bu bizim banyo kültüründen!
Çok şık ve pembenin bu tonu da harika!
İşte buna bayıldım!Böyle bir oda herkese diliyorum.

Çay ve Kahve

2007-10-31T14:24:00.000+02:00

Vazgeçilmez ikili çay ve kahve Her sabah gözümü açtığımda içtiğim Türk kahvesi

Keyifle içilecek bir mekan!
veee sevimli çaydanlıklar...
Ama ben yine de kahveciyim...

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

2007-10-29T10:21:00.000+02:00

Sonsuza dek dalgalan bayrağım vatanımın üstünde hep hür, hep güçlü!

SONBAHAR CİCİLERİ

2007-10-23T14:28:00.000+03:00

Hepsi çok şık ve zariftiler, biraz moral bulalım dedim!

Yüreğimdekiler

2007-10-23T09:38:00.000+03:00

Sofi'nin askeri,
İzni bitti.
Sabah işe giderken,
Sofi öptü alnından,
Emanet etti ALLAH'a,
Çıktı yola,
Yüreğinde Şehitlerin acısı,
Gözlerinde bulutlar,
Koy verdi yol boyunca.
Sevgili şehri İstanbul,
Eşlik etti ona.
Avuttu iki mısra gün boyunca...

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak,
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

ZİHİN AÇAN FOTOLAR

2007-10-19T13:43:00.000+03:00

sözcükleri terstende okumak isteyenlere...
denizden çıkan kelebekler...
tüy gibi biçerim!
ideal bir ısı...
keman çalmanın zor olduğunu biliyordum ama bu ürkütücü...

Ben bana düşündürdüklerini ve hissettiklerimi yazdım, sizce ?